Whiplash (2014) ตีให้ลั่น เพราะฝันยังไม่จบ
เรื่องย่อ
ผลงานจากผู้สร้าง Juno ภาพยนตร์ที่ได้รับเกียรติเปิดเทศกาลหนังซันแด๊นซ์ และได้รับรางวัล Grand Jury Prize มาครอง เรื่องราวของ แอนดรูว์ (รับบทโดย ไมลส์ เทลเลอร์ จาก Divergent) มือกลองหนุ่มวัย 19 ปี ที่ต้องการเป็นมากกกว่าฉากหลังในวงดนตรี Whiplash โดยความฝันในการเป็นมือกลองระดับโลกก็เริ่มต้นขึ้น เมื่อเขาถูกค้นพบโดย เทอเรนซ์ เฟลชเชอร์ (เจเค ซิมมอนซ์) ครูสอนดนตรีที่มีวิธีการสอนที่เข้มข้น โดยเฉพาะเมื่อเขาเห็นพรสวรรค์ที่อยู่ในตัวเด็กคนนี้ เปิดฉายรอบพิเศษต้อนรับการประกาศผลรางวัลออสการ์ตั้งแต่วันที่ 19 กุมภาพันธ์ ณ โรงภาพยนตร์พารากอนซีนีเพล็กซ์ เอสพลานาดซีนีเพล็กซ์ เมเจอร์ซีนีเพล็กซ์รัชโยธิน เมกาซีนีเพล็กซ์ และเมเจอร์ซีนีเพล็กซ์ เซ็นทรัลเฟสติวัลเชียงใหม่
ผู้กำกับ
- Damien Chazelle
บริษัท ค่ายหนัง
- Bold Films
นักแสดง
- Miles Teller
- J.K. Simmons
- Paul Reiser
- Melissa Benoist
- Austin Stowell
- Nate Lang
โปสเตอร์หนัง
รีวิว
Whiplash ฉันไม่ได้พูดแบบนั้นบ่อยนัก จริงๆ แล้ว…ไม่เคยเลย ไม่มีคำวิเศษณ์เพียงพอที่จะบรรยายความน่าทึ่งของ Whiplash ได้ Damien Chazelle ไม่เพียงแต่สร้างภาพยนตร์ดราม่าที่ตึงเครียดเท่านั้น แต่ยังเป็นประสบการณ์เชิงเนื้อหาที่มีเนื้อหาแฝงที่ซับซ้อนอีกด้วย Andrew เป็นนักศึกษาที่ต้องการเป็นมือกลองที่ดีที่สุด Terence Fletcher ซึ่งเป็นอาจารย์ที่มีชื่อเสียงในวิทยาลัยดังกล่าว มองเห็นศักยภาพในตัว Andrew และเลือกให้เขาเป็นมือกลองในวงของเขา แม้ว่าจะต้องแลกมาด้วยความทุกข์ทางอารมณ์ก็ตาม นี่คือการศึกษาตัวละครที่โหดร้าย โหดร้ายอย่างแท้จริง นี่คือเรื่องราวเกี่ยวกับ Fletcher มากพอๆ
กับที่เป็นเรื่องราวของ Andrew การต่อสู้ทางจิตวิทยาและความวุ่นวายทางอารมณ์ที่ตามมา ฉันไม่เคยรู้สึกถูกดึงดูดในละครดราม่ามาก่อนเลย (และนี่เป็นครั้งที่ 5 ที่ฉันดู) ความพยายามเพื่อความสมบูรณ์แบบท่ามกลางความหลงใหลอย่างต่อเนื่องที่ยกระดับ Andrew ให้สูงขึ้นในฐานะบุคคล และวิธีที่ Fletcher ใช้ความหลงใหลของเขาในการพยายามที่จะได้นักดนตรีที่สมบูรณ์แบบอย่างที่ Andrew หวังว่าจะเป็น การต่อสู้เพื่อความสมบูรณ์แบบนั้นยากในทุกอาชีพ ไม่มีวิธีใดถูกหรือผิดในการบรรลุสิ่งนี้ คำถามคือ “มีเส้นแบ่งระหว่างการผลักดันใครสักคนไปสู่เป้าหมายอย่างอ่อนโยนหรือการสร้างความทรมานทางอารมณ์ให้กับพวกเขาหรือไม่”
เฟล็ตเชอร์เอนเอียงไปทางหลังมากจนถึงขนาดที่เขาทำร้ายร่างกายแอนดรูว์เพื่อทดสอบว่าเขาจะท้อถอยจากความจริงอันโหดร้ายของความสมบูรณ์แบบหรือไม่ การต่อสู้ภายในตัวแอนดรูว์ถ่ายทอดออกมาได้อย่างยอดเยี่ยม คุณสามารถเห็นความหลงใหลของเขาที่ซึมซาบผ่านเลือด เหงื่อ Whiplash และน้ำตา แต่จิตใจของเขาไม่สามารถรับมือกับวิธีการของเฟล็ตเชอร์ได้ เรื่องราวเรียบง่ายแต่ดำเนินไปด้วยความดุดันและชาญฉลาดจนรู้สึกสดใหม่ เดเมียน ชาเซลล์กำกับเรื่องนี้ได้ยอดเยี่ยมมาก
การตัดสลับระหว่างเครื่องดนตรีอย่างรวดเร็วและการถ่ายทำยาวๆ ที่ยอดเยี่ยมของไมล์ส เทลเลอร์และเจ.เค. ซิมมอนส์ที่ดวลกันด้วยความโกรธ การพูดถึงซิมมอนส์เป็นการแสดงที่ดีที่สุดที่ฉันเคยเห็นในรอบหลายปี ทั้งซับซ้อนและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน เขาสมควรได้รับรางวัลทุกรางวัล เทลเลอร์ก็เกือบจะสมบูรณ์แบบเช่นกัน ถ่ายทอดความบริสุทธิ์และความเปราะบางออกมาได้ ดูสิ ฉันสามารถพูดถึง Whiplash ได้ตลอดไป มันเป็นผลงานชิ้นเอก จบการรีวิว
หนังดีอะไรเช่นนี้ ไม่หรอก มันไม่ได้ “สร้างแรงบันดาลใจ” ในแบบที่นักวิจารณ์ “เฉยๆ” อยากให้เป็น และใครจะโกรธที่มันไม่เป็นแบบนั้น แรงบันดาลใจไม่ใช่ประเด็น หากคุณกำลังมองหาหนังดีๆ ที่กระตุ้นให้คุณทำงานหนักและเอาชนะอุปสรรคเพื่อบรรลุความฝันที่เป็นกระแสหลัก สมเหตุสมผล และดีต่อสุขภาพแบบทั่วไปที่ใครๆ ก็สนใจ เรื่องนี้ไม่ใช่หนังเรื่องนั้น หากคุณกำลังมองหาหนังเกี่ยวกับครูที่เป็นแบบอย่างและสร้างแรงบันดาลใจที่คนอื่นควรเลียนแบบ ลองไปดู “Stand and Deliver” หรืออะไรทำนองนั้น ไม่ใช่เรื่องนี้
หนังเรื่องนี้ไม่ได้บอกให้เราออกไปค้นหาแอนดรูว์ในตัวเราเอง มันยอมรับอย่างเต็มที่ว่าหนังเรื่องนี้ไม่เป็นที่รู้จัก และความจริงที่ว่า 99.9% ของผู้คนในโลกไม่สนใจแจ๊ส หรือไม่สนใจว่ามีนักดนตรีแจ๊สคนอื่นอยู่ มันทำให้เราได้รู้ว่านี่ไม่ใช่แค่ภาพยนตร์เกี่ยวกับดนตรี และไม่ว่าคุณจะทำอะไรหรือเก่งเรื่องอะไร คน 99.9% ในโลกก็ไม่สนใจเรื่องนั้นเช่นกัน และแม้ว่าคุณจะทำงานที่คนอื่นสนใจหรือช่วยเหลือคนอื่นโดยตรง
แต่ส่วนใหญ่มักจะมีคนเก่งๆ อยู่ข้างหลังคุณ Whiplash คอยแย่งตำแหน่งของคุณหากคุณหลีกทางให้ มีข้อยกเว้นอยู่บ้าง แต่ไม่มาก คุณต้องคิดให้ได้ว่าอะไรสำคัญสำหรับคุณ อะไรที่คุณเก่ง และอะไรที่คุณรู้สึกว่าคุ้มค่าที่จะทำ นั่นคือทั้งหมดที่มี แม้ว่าคนส่วนใหญ่จะคิดว่ามีสิ่งอื่นที่คุ้มค่ากว่า เช่น ฟุตบอลหรืออะไรก็ตาม แต่สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงการตัดสินโดยพลการ และควรมาแทนที่ผลประโยชน์ของคุณเองก็ต่อเมื่อความคิดเห็นทั่วไปมีความสำคัญกับคุณมากกว่าสิ่งที่คุณสนใจ สถานการณ์นี้เป็นจริงสำหรับคนส่วนใหญ่ คุณต้องบ้าพอสมควรถึงอยากทำอะไรที่ยากและแข่งขันขนาดนี้ ซึ่งโลกนี้ไม่สนใจเลย แอนดรูว์เป็นคนบ้าแบบนี้ คุณผู้ชมที่ไม่เปิดเผยตัวไม่จำเป็นต้องเป็นและไม่ควรเป็นด้วย เว้นแต่คุณจะเป็นและคุณรู้เรื่องนี้แล้ว
นอกจากนี้ ข้อความของภาพยนตร์ไม่ได้หมายความว่า “ทำงานหนักและเสียสละ แล้วคุณจะเก่งเรื่อง X” หรือ “คุณต้องทนทุกข์หรืออดทนต่อการถูกทารุณกรรมเพื่อที่จะเก่งเรื่อง X” มันซับซ้อนและคลุมเครือกว่าศีลธรรมแบบสำเร็จรูปแบบนั้นมาก ประเด็นสำคัญคือไม่มีเส้นทางตรงที่จะทำอะไรบางอย่างให้ดีจนคุณสามารถสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ และทำให้คนอื่นตะลึงได้ การทำงานหนักและการฝึกฝนเป็นสิ่งจำเป็น แต่ไม่เพียงพอ
การเสียสละไม่ได้รับประกันอะไรทั้งสิ้น ครูที่ดี ไม่ว่าจะเก่งแค่ไหนก็ตาม ไม่ได้รับประกันอะไรทั้งสิ้น คุณต้องการสิ่งเหล่านี้ส่วนใหญ่ รวมถึงคุณสมบัติและประสบการณ์อื่นๆ มากมาย โชคมากมาย และสิ่งที่ไม่สามารถระบุได้ด้วย คุณต้องการมากกว่านี้ ไม่ว่ามันจะมากน้อยแค่ไหนก็ตาม “มากกว่านี้” ของแอนดรูว์เกี่ยวข้องกับความทุกข์ การแก้แค้นของผู้ชาย การทำลายอัตตา และเลือด แต่ไม่มีสูตรสำเร็จ หากมีสูตรนี้จริงๆ คนก็คงจะใช้กันมากขึ้นและคงไม่ใช่เรื่องบ้าๆ อีกต่อไป
เป็นภาพยนตร์ที่ยอดเยี่ยม…ไม่ต้องสงสัยเลย โดยปกติแล้ว ฉันจะใช้เวลาหลายย่อหน้าในการพูดถึงความยอดเยี่ยมของภาพยนตร์เรื่องนี้ ยกเว้นว่าฉันเป็นนักวิจารณ์ลำดับที่ 572 และหลายคนก็พูดถึงภาพยนตร์ที่ยอดเยี่ยมมากแล้ว…แล้วฉันจะพูดอะไรได้อีกล่ะ นี่เป็นภาพยนตร์ที่ได้รับคะแนนสูงสุดเป็นอันดับ 40 J. K. Simmons สมควรได้รับรางวัลออสการ์สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมอย่างชัดเจน เพราะแม้ว่าเขาจะไม่ใช่ดารานำของภาพยนตร์เรื่องนี้ แต่เขาก็ยังโดดเด่นในทุกช่วงเวลาที่เขาปรากฏตัวบนหน้าจอ เขาเป็นคนน่ารักไหม? ไม่หรอก..แต่เขาก็มีเสน่ห์มาก ขอชื่นชมนักแสดงหนุ่มที่รับบทนำและคนอื่นๆ ในภาพยนตร์เรื่องนี้ด้วย Whiplash ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์ที่ดีที่สุดเรื่องหนึ่งของปี และเป็นภาพยนตร์ที่ทำให้ฉันประทับใจมาก เพราะไม่มีบทภาพยนตร์ที่ซับซ้อนและมีเอฟเฟกต์พิเศษมากมายมหาศาล แต่มีการแสดง บทภาพยนตร์ และการกำกับที่ยอดเยี่ยมมาก ดูหนังเรื่องนี้แล้วคุณจะรู้ว่าภาพยนตร์คุณภาพถูกสร้างสรรค์ขึ้นมาอย่างไร ‘Nuff said
