The Train (1964) เพชรฆาตม้าเหล็ก
เรื่องย่อ
เมื่อกองทัพนาซีเข้ายึดครองฝรั่งเศส และต้องการขนย้ายของล้ำค่าในพิพิธภัณฑ์โดยทางรถไฟ ไปสู่เยอรมัน กลุ่มต่อต้านนาซีต้องดำเนินการขัดขวางทุกวิถีทาง ในเดือนสิงหาคม 1944 ผลงานศิลปะสมัยใหม่ชิ้นเอกที่ถูกกองทัพเยอรมันขโมยไปกำลังถูกส่งไปยังเยอรมนี เจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบปฏิบัติการ พันเอกฟรานซ์ ฟอน วัลด์ไฮม์ ตั้งใจที่จะนำภาพวาดเหล่านี้ไปยังเยอรมนี ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม หลังจากผลงานที่เขาเลือกถูกนำออกจากพิพิธภัณฑ์ Jeu de Paumeภัณฑารักษ์มาดมัวแซลล์ วิลลาร์ได้ขอความช่วยเหลือจากขบวนการต่อต้านของฝรั่งเศส เมื่อ ฝ่ายพันธมิตรได้ปลดปล่อยปารีสในเร็วๆ นี้ พนักงาน SNCF ( การรถไฟแห่งชาติฝรั่งเศส) ที่เกี่ยวข้องกับขบวนการต่อต้านจำเป็นต้องเลื่อนรถไฟออกไปเพียงไม่กี่วัน แต่ปฏิบัติการนี้เป็นอันตรายและต้องดำเนินการโดยไม่เสี่ยงต่อสินค้าที่มีค่ามหาศาล
พอล ลาบิช หัวหน้ากลุ่มต่อต้านและผู้ตรวจการเขตของ SNCF ปฏิเสธแผนดังกล่าวในตอนแรก The Train (1964) เพชรฆาตม้าเหล็ก โดยบอกกับมาเล วิลลาร์ดและสปิเนต์ หัวหน้ากลุ่มต่อต้านอาวุโสว่า “ฉันจะไม่เสียชีวิตไปกับภาพวาด” เขาเปลี่ยนใจหลังจากปาปา บูล อดีตที่ปรึกษาจอมงอแงของเขาถูกประหารชีวิตในข้อหาทำลายรถไฟด้วยตัวเอง หลังจากการเสียสละครั้งนั้น ลาบิชได้เข้าร่วมกับดีดอนต์และเปสเกต์ เพื่อนร่วมทีมต่อต้าน ซึ่งวางแผนของตนเองด้วยความช่วยเหลือจากสมาชิกกลุ่มต่อต้านของ SNCF คนอื่นๆ ในกลอุบายอันแยบยล พวกเขาเปลี่ยนเส้นทางรถไฟโดยเปลี่ยนป้ายสถานีรถไฟชั่วคราวเพื่อให้ผู้คุ้มกันชาวเยอรมันเชื่อว่าพวกเขากำลังมุ่งหน้าไปยังเยอรมนี ทั้งที่จริงแล้วพวกเขาได้วนกลับมายังปารีสแล้ว
ผู้กำกับ
- John Frankenheimer
บริษัท ค่ายหนัง
- Les Films Ariane
นักแสดง
- Burt Lancaster
- Paul Scofield
- Jeanne Moreau
- Suzanne Flon
- Michel Simon
- Wolfgang Preiss
โปสเตอร์หนัง
รีวิว
สำหรับฉัน แนวคิดของภาพยนตร์แนวแอ็กชั่นนั้นน่าสนใจที่สุด เพราะตัวอย่างภาพยนตร์แนวนี้หลายเรื่องดูเหมือนจะหยุดนิ่งสำหรับฉัน แม้กระทั่งทุกวันนี้ ดูเหมือนว่าทุกอย่างสามารถแสดงบนหน้าจอได้ ไม่ว่าจะเป็นการต่อสู้ The Train (1964) เพชรฆาตม้าเหล็ก อุบัติเหตุทางรถยนต์ การระเบิด ฯลฯ ล้วนต้องผ่านการซ้อม จัดเตรียม ถ่ายภาพ และตัดต่อพร้อมกันด้วยวิธีหนึ่งที่จะช่วยเน้นและเพิ่มความสมจริงให้กับฉากแอ็กชั่น แต่เนื่องจากเหตุการณ์ได้รับการวางแผนอย่างพิถีพิถัน ควบคุมอย่างเข้มงวด และบางครั้งหรือถ่ายซ้ำเสมอ ความเป็นธรรมชาติจึงไม่สามารถเป็นส่วนหนึ่งของฉากแอ็กชั่นได้ หรือมีบทบาทเพียงเล็กน้อย ฉากแอ็กชั่นอาจดูน่าประทับใจ แต่ก็ยังดูไม่สมจริง วุ่นวายเกินไป หรือที่สำคัญกว่านั้นคือ รู้สึกว่าฉากแอ็กชั่นไม่ได้ผสานเข้ากับเรื่องราว และที่สำคัญกว่านั้นคือ ทัศนคติและแรงจูงใจของตัวละคร ภาพยนตร์แอ็กชั่นส่วนใหญ่ไม่ได้มีความซับซ้อนถึงขนาดนี้
แทบทุกสิ่งที่เบิร์ต แลงคาสเตอร์ทำหรือสัมผัสใน THE TRAIN ของจอห์น แฟรงเกนไฮเมอร์ ดูเหมือนจะจริง จำเป็น และน่าสนใจ เขาทำฉากเสี่ยงอันตรายทั้งหมดด้วยตัวเองในภาพยนตร์เรื่องนี้ เรียนรู้การหล่อลูกปืนเพลาขับ ซึ่งเราจะเห็นได้ในภาพยนตร์เรื่องนี้เมื่อถ่ายต่อเนื่อง แฟรงเกนไฮเมอร์เป็นหนึ่งในปรมาจารย์ตัวจริงของฉากที่ท้าทาย ซับซ้อน และต่อเนื่อง และภาพยนตร์เรื่องนี้มีฉากที่น่าทึ่งมากมาย นอกจากนี้ ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังเป็นหนึ่งในภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายที่ถ่ายทำด้วยโฟกัสลึกแบบขาวดำ (ส่วนใหญ่ใช้เลนส์ 25 มม.) และองค์ประกอบที่กล้าหาญและโดดเด่นของฉากแอ็กชั่นที่เข้มข้นและมีพลังช่วยยกระดับภาพยนตร์เรื่องนี้ไปสู่อีกระดับหนึ่ง
แฟรงเกนไฮเมอร์ไม่เคยใช้การเลือกบล็อกและจัดวางกล้องแบบเรียบง่ายและตรงไปตรงมาในภาพยนตร์ของเขาเลย แน่นอนว่าไม่ใช่ในช่วงครึ่งแรกของอาชีพการงานของเขา และ THE TRAIN ถือเป็นตำราเรียนสำหรับการกำกับภาพที่สร้างสรรค์อย่างแท้จริง ภาพยนตร์เรื่องนี้มีความรู้สึกอันตรายอย่างมาก คล้ายกับความรู้สึกที่ THE WAGES OF FEAR สร้างขึ้น และในฉากหนึ่ง เราเห็นรถไฟชนกันจริงจนกล้อง 9 ตัวพัง และมีเพียงกล้องตัวเดียวเท่านั้นที่จับภาพได้ ซึ่งทำให้เกิดภาพที่น่าตกใจที่สุดภาพหนึ่งในวงการภาพยนตร์! ภาพยนตร์ทั้งเรื่องมีความรู้สึกถึงความกล้าบ้าบิ่น แต่ควบคุมอย่างระมัดระวังตลอดทั้งเรื่อง ฉากที่ Albert Rémy ถอดเครื่องยนต์ออกจากรถนั้นช่างบ้าบิ่น! ฉันนึกไม่ออกเลยว่าจะมีภาพยนตร์เรื่องอื่นใดอีกที่นักแสดงคนสำคัญทำอะไรอันตรายเช่นนี้เพียงลำพังกับตัวแสดงแทน
แต่ฉากและภาพทั้งหมดเหล่านี้ล้วนแต่เป็นเรื่องราวที่น่าสนใจในตัวของมันเอง เรื่องราวนี้ตั้งคำถามว่า อะไรสำคัญกว่ากัน ระหว่างผลงานศิลปะที่ไม่อาจทดแทนได้หรือชีวิตของมนุษย์ทั่วไป พันเอกฟอน วัลด์ไฮม์เป็นพวกนาซีที่ไม่ธรรมดา ซึ่งชื่นชมภาพวาดที่ “เสื่อมโทรม” อย่างมาก และเต็มใจที่จะรักษาภาพวาดเหล่านี้ไว้หรือรักษาไว้ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม โดยไม่คำนึงถึงคำสั่งของเขา Paul Labiche รู้จักรถไฟเป็นอย่างดี แต่ภาพวาดมีความหมายกับเขาพอๆ กับ “สร้อยไข่มุกสำหรับลิง” แต่คุณธรรมของเขามีความเมตตากรุณามากกว่า von Waldheim อย่างไม่มีที่สิ้นสุด
ซึ่งเขาแสดงให้เห็นโดยไม่ต้องพูดในตอนท้าย ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว 20 นาทีผ่านไปโดยที่ Lancaster ไม่ออกคำเดียว ซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนสำหรับนักแสดงชายระดับซูเปอร์สตาร์ แต่ก็เหมาะสมอย่างยิ่ง นี่คือการแสดงที่ยอดเยี่ยมที่สุดครั้งหนึ่งในภาพยนตร์สงคราม/แอ็คชั่นทั้งหมด ฉันคิดว่า และศัตรูของเขาคือ Paul Scofield ผู้เป็นตำนานในการปรากฏตัวบนจอครั้งแรกในรอบ 6 ปี ซึ่งก็ยอดเยี่ยมเช่นเคย ทุกคนทำผลงานชั้นยอดในภาพยนตร์เรื่องนี้ แต่มีเพียงผู้เขียนบทเท่านั้นที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ในปี 1966 (ภาพยนตร์ไม่ได้เข้าฉายจนกระทั่งเดือนพฤษภาคม 1965 ในสหรัฐอเมริกา) ซึ่งเป็นอีกหนึ่งตัวอย่างของความบ้าคลั่งของ Academy
ของจอห์น แฟรงเกนไฮเมอร์ นำแสดงโดยเบิร์ต แลงคัสเตอร์ในบทของพอล ลาบิช The Train (1964) เพชรฆาตม้าเหล็ก สมาชิกขบวนการต่อต้านฝรั่งเศส เป็นวันที่ 1511 ของการยึดครองของเยอรมัน และพอลกำลังพยายามป้องกันไม่ให้พันเอกฟรานซ์ ฟอน วัลด์ไฮม์ (พอล สโกฟิลด์) ขนย้ายคอลเลกชันงานศิลปะของฝรั่งเศสออกจากฝรั่งเศสและเข้าไปในเยอรมนี ตลอดช่วงทศวรรษ 1960 ฟรานซ์ ฟอน วัลด์ไฮม์ได้สร้างภาพยนตร์ชุดหนึ่งที่อวดให้เห็นการตัดต่อที่กล้าหาญและการทำงานของกล้องแบบเคลื่อนไหว “The Train” ก็ไม่ต่างกัน แทบทุกช็อตล้วนพิเศษ ภาพยนตร์เรื่องนี้เต็มไปด้วยลำดับเหตุการณ์ที่ซับซ้อนในด้านการขนส่ง การถ่ายภาพนอกสถานที่ที่สวยงาม และเครื่องจักรไอน้ำที่สวยงามซึ่งสูญพันธุ์ไปแล้ว สัตว์ประหลาดสีดำสนิทที่ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้มีกลิ่นอายของความโรแมนติกแบบเทคโนโลยี
“ความงามเป็นของคนที่ชื่นชมมันได้!” วัลด์ไฮม์ตะโกน คำพูดของเขาสื่อถึงความพิเศษที่เข้าใจผิดของคนทั้งชาติ ลาบิชยิงเขาแล้วเดินจากไป ช่วงเวลาแห่งการแก้แค้นที่เรียบง่ายนี้มีความซับซ้อนตลอดทั้งเรื่อง Labiche บอกเราว่าไม่มีภาพวาดใดมีค่าเท่ากับชีวิต แต่รอบตัวเขากลับเต็มไปด้วยผลที่ตามมาจากแผนการของเขาที่จะขัดขวาง Waldheim ผู้คนนับร้อยเสียชีวิต ซึ่งล้วนแต่เป็นเพราะงานศิลปะที่ Labiche ไม่สนใจ ความงามเป็นของผู้ที่ชื่นชม Labiche อาจสงสัยเมื่อภาพยนตร์ค่อยๆ ดำลง ตราบใดที่เขาเป็นชาวฝรั่งเศส
เนื้อเรื่องนั้นทำให้ฉันหลงใหลอย่างแท้จริง เนื้อเรื่องหรืออย่างน้อยก็เนื้อหาที่ฟังดูเหมือนหนังเรื่องนี้จะทรงพลังมาก จอห์น แฟรงเกนไฮเมอร์เป็นผู้รับผิดชอบงานที่ยอดเยี่ยม ‘The Manchurian Candidate’ เข้ามาในหัวของฉันทันทีว่าเป็นผลงานที่ดีที่สุดของเขา นักแสดงก็เพียงพอแล้วในตัวของมันเอง ลองนึกดูว่าถ้าเนื้อเรื่องและแฟรงเกนไฮเมอร์เป็นผู้กำกับก็เป็นเหตุผลหลักในการชมมันเช่นกัน โดยเขาชื่นชมผลงานที่ดีของทั้งเบิร์ต แลงคาสเตอร์และพอล สโคฟิลด์
เมื่อได้ชม ‘เมื่อสองวันก่อน สิ่งที่ฉันนึกถึงทันทีหลังจากชมคือ “ว้าว!” เช่นเดียวกับคนส่วนใหญ่ที่นี่ สำหรับฉันแล้ว นี่เป็นหนังที่ยอดเยี่ยมมากจริงๆ ที่มีเนื้อหาที่เข้มข้นในแบบที่หนังหลายๆ เรื่องในช่วงปี ทศวรรษ หรือแม้แต่แนวเดียวกันในยุคนี้ทำไม่ได้ เป็นงานที่ทรงพลังอย่างแท้จริงที่กล้าเสี่ยงและไม่ยั้งมือในแบบที่ยังสามารถสร้างความตกตะลึงได้ ไม่มีการประจบประแจงหรือเคลือบแคลงใดๆ ตรงกันข้ามเลย เมื่อพูดถึงภาพยนตร์เกี่ยวกับสงครามโลกครั้งที่สองแล้ว ถือเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่ดีที่สุด และถึงแม้จะได้รับคำชมอย่างสูง แต่ผู้คนก็ควรได้รับรู้เกี่ยวกับภาพยนตร์เรื่องนี้มากขึ้น ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์ที่ค่อนข้างแปลกใหม่และแตกต่างจากภาพยนตร์หลายๆ เรื่องที่เคยดูด้วยตนเอง
บางทีอาจยาวเกินไปประมาณ 15 นาที ซึ่งบางครั้ง (เน้นที่คำนั้น) อาจส่งผลต่อจังหวะ ในบางครั้งที่เร็วเกินไป สำหรับรสนิยมของฉัน ดนตรีประกอบภาพยนตร์ของ Maurice Jarre ค่อนข้างจะสะดุดเล็กน้อย และดูเหมือนว่าภาพยนตร์เรื่องนี้น่าจะอยู่ในแนวตลกมากกว่า ในทางกลับกัน ภาพยนตร์เรื่องนี้มีจุดแข็งหลายประการ (ซึ่งก็คือแทบทุกอย่างจริงๆ) และทุกอย่างก็ดำเนินเรื่องได้อย่างสมบูรณ์แบบ ‘The Train’ เป็นภาพยนตร์ที่ยอดเยี่ยมมากในด้านภาพ การถ่ายภาพเต็มไปด้วยบรรยากาศ และมีส่วนสำคัญในการทำให้รถไฟดูเหมือนเป็นตัวละครของมันเอง ไม่เคยเห็นรถไฟที่ใช้ได้อย่างชาญฉลาด ใกล้ชิด และทรงพลังเช่นนี้มาก่อน
สถานที่ในฝรั่งเศสได้รับการใช้ประโยชน์อย่างเหลือเชื่อ ถือเป็นการใช้สถานที่ในฝรั่งเศสได้ดีที่สุดสำหรับภาพยนตร์เรื่องใดๆ ที่เคยดูมาในรอบหลายปีจากมุมมองส่วนตัว ในระดับเทคนิคแล้ว แอ็กชั่นกับรถไฟก็เพียงพอที่จะทำให้ต้องอ้าปากค้างในวันนี้ การกำกับของแฟรงเกนไฮเมอร์นั้นทำได้ยอดเยี่ยมมาก และนับตั้งแต่ ‘The Big Parade’ จนถึงปัจจุบัน ไม่เคยมีผู้กำกับคนใดที่กำกับหนังได้สมบูรณ์แบบขนาดนี้มาก่อน The Train (1964) เพชรฆาตม้าเหล็ก ดนตรีประกอบส่วนใหญ่ของจาร์เรนั้นใช้ได้ผลดีมาก แต่เมื่อดนตรีประกอบนั้นละเอียดอ่อนและกลมกลืนกับบรรยากาศมากขึ้น ก็ทำให้รู้สึกหลอนและน่าขนลุกมากทีเดียว
บทหนังนั้นชาญฉลาดและชวนให้คิด ตึงเครียดพอสมควรในขณะที่ให้พื้นที่หายใจแต่ไม่ยืดเยื้อ เรื่องราวนั้นน่าดึงดูดใจมาก เข้มข้นมาก โดยเฉพาะแอ็กชั่นที่น่าตื่นเต้นกับรถไฟ และมีพลังทางอารมณ์มาก ฉันค่อนข้างซาบซึ้งและตกใจที่ฉากที่ไม่ยอมประนีประนอม (และมีอยู่หลายฉาก) บีบคั้นหัวใจมาก ฉันไม่เคยเห็นตอนจบที่แสนวิเศษแบบนี้มานานแล้ว ตัวละครได้รับการกำหนดไว้อย่างดีและน่าสนใจ มีการแสดงที่ยอดเยี่ยมจากทุกคน
โดยแลงคาสเตอร์แสดงได้ยอดเยี่ยมในหนึ่งในการแสดงที่ดีที่สุดของเขา เขาบอกเล่าเรื่องราวมากมายด้วยใบหน้าและแววตา และบอกได้ว่าเขาตั้งใจพูดทุกคำด้วยการพูดบทของเขา เขาทำได้ดีเป็นพิเศษในช่วง 20 นาทีสุดท้ายที่คนพูดกันน้อยแต่สามารถรับรู้ถึงความเจ็บปวดและความโกรธของเขาได้อย่างชัดเจน สโคฟิลด์แทบไม่เคยแสดงได้แย่ขนาดนี้หรือบางครั้งก็น่ากลัวด้วยซ้ำ บทบาทของฌาน โมโรไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไร แต่เธอแสดงได้น่าเห็นใจ และมิเชล ไซมอนซึ่งเล่นได้ไม่ธรรมดาก็แสดงได้ดีมากในบทบาทของเขา
ดูหนังออนไลน์ ภาพยนตร์ที่คล้ายกัน
Carry-On (2024) สัมภาระอันตราย
Shell Girl (2024) สตรีแกร่งร่างเหล็ก
