The King’s Speech (2010) ประกาศก้องจอมราชา
เรื่องย่อ
จากเรื่องจริงของกษัตริย์จอร์จที่ 6 แห่งราชวงศ์อังกฤษที่มีปัญหาในการพูดติดอ่าง The King’s Speech จำต้องขึ้นครองราชอย่างกระทันหันในช่วงเวลาที่ประเทศกำลังก้าวเข้าสู่สงคราม และประชาชนกำลังต้องการผู้นำประเทศมากที่สุด ราชินีอลิซาเบธจึงนำนักบำบัดอาการบกพร่องด้านการพูด ไลโอเนล ลอจ มารักษาการพูดติดอ่างของพระสวามี ซึ่งเป็นการรักษาที่หลุดจากแบบแผนการรักษาทั่วไปที่นำไปสู่มิตรภาพที่แน่นแฟ้นของทั้งคู่ และทำให้กษัตริย์จอร์จที่ 6 ทรงขึ้นครองบัลลังก์เป็นกษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่ผู้ใช้สุ้มเสียงของพระองค์นำประเทศชาติก้าวผ่านช่วงเวลาแห่งสงคราม
ผู้กำกับ
- Tom Hooper
บริษัท ค่ายหนัง
- The Weinstein Company
นักแสดง
- Colin Firth
- Helena Bonham Carter
- Derek Jacobi
- Robert Portal
- Richard Dixon
- Paul Trussell
- Adrian Scarborough
- Andrew Havill
โปสเตอร์หนัง
รีวิว
มีคนสูงอายุจำนวนมากในโรงละครเมื่อฉันได้ชม The King’s Speech ฉันนึกขึ้นได้ว่าบางคนอาจยังมีชีวิตอยู่เมื่อจอร์จที่ 6 กล่าวสุนทรพจน์ต่อชาติอังกฤษที่เพิ่งประกาศสงครามกับฮิตเลอร์ เป็นภาพยนตร์ที่ให้ความรู้สึกดี แต่เป็นภาพยนตร์สำหรับผู้ใหญ่ และถึงแม้จะเล่าเรื่องราวได้ดี เขียนบทได้ดี ดึงดูดใจ และน่าเชื่อถือ (ยกเว้นบทที่แปลกๆ หนึ่งหรือสองบท) แต่ภาพยนตร์ของทอม ฮูเปอร์กลับขับเคลื่อนโดยตัวละครมากกว่าโครงเรื่อง คุณอาจต้องดูเพื่อจะเชื่อ แต่โคลิน เฟิร์ธไม่มีคู่แข่งที่ชัดเจนสำหรับรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมที่กำลังจะมาถึง เขาหมกมุ่นอยู่กับบทบาทของกษัตริย์ผู้พูดติดอ่างที่ขี้อาย
ขาดความมั่นใจในตัวเอง และหงุดหงิดแต่ก็มีจิตใจอบอุ่น ครั้งเดียวที่เขาไม่พูดติดอ่างก็แปลกพอคือตอนที่เขาด่าทอ นี่เป็นสิ่งที่นักบำบัดการพูดคนใหม่ของเขาแนะนำให้ใช้เป็นเครื่องมือฝึกฝนในฉากหนึ่งที่ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้เรต R The King’s Speech ถือเป็นช่วงเวลาแห่งความภาคภูมิใจสำหรับ Geoffrey Rush เช่นกัน นี่คือช่วงที่ดีที่สุดของเขา และเขาและ Firth เกือบจะสร้างภาพยนตร์เรื่องนี้ได้สำเร็จ บทสนทนาระหว่างกันของพวกเขานั้นไร้ที่ติ เป็นภาพยนตร์ที่นักแสดงทุกคนล้วนมีส่วนสนับสนุนภาพยนตร์เรื่องนี้แม้จะมีเวลาฉายเพียงเล็กน้อย เป็นภาพยนตร์ที่พูดได้เต็มปากเต็มคำ และอบอุ่นหัวใจอย่างไม่ต้องสงสัย นอกจากนี้ ยังไม่มีใครโต้แย้งว่าภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่ดีที่สุดของปีนี้
หลังจากดู “Apartment Zero” และรู้สึกประทับใจกับการแสดงอันยอดเยี่ยมของเขาในบทบาทชายชาวอาร์เจนตินาที่แสร้งทำเป็นชาวอังกฤษ ฉันรู้สึกอยากดู “The King’s Speech” อีกครั้ง ดีใจมากที่ได้ดู มันซาบซึ้งมากที่ได้เห็น Adrian Leduc รับบทเป็นจอร์จที่ 6 ช่างเป็นนักแสดงที่น่าทึ่งจริงๆ ใน Apartment Zero เขาสร้างตัวละครที่ไม่มีบุคลิก เป็นคนเก็บกด บริสุทธิ์ และแสดงออกถึงความแปลกประหลาด The King’s Speech แต่เรารู้ดีกว่านั้น ความต้องการที่ไม่เปิดเผยของเขาสะท้อนอยู่ในดวงตาของ Colin Firth เป็นงานเลี้ยงแสดงที่ยอดเยี่ยม ใน The King’s Speech George VI ของเขามีความกลัวที่แตกต่างกัน แต่ก็ชัดเจนในสายตาของนักแสดงเช่นกัน ฉันคิดว่าสิ่งที่ทั้งคู่มีเหมือนกันคือความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะมองไม่เห็น สำหรับกษัตริย์จอร์จแล้ว นั่นเป็นไปไม่ได้ ดังนั้น การดิ้นรนเพื่อก้าวไปข้างหน้า เรียนรู้ที่จะเป็นคนที่ทุกคนคาดหวังให้เขาเป็น จึงเป็นเรื่องที่น่าประทับใจอย่างยิ่ง ดังที่คุณอาจเดาได้ Colin Firth กลายเป็นหนึ่งในนักแสดงที่ฉันชอบที่สุดตลอดกาล
การแสดงที่ยอดเยี่ยมมาก! ความเห็นอกเห็นใจและการมองเห็นที่ชัดเจนควบคู่กันไป โคลิน เฟิร์ธเป็นตัวละครโปรดของฉันมาตั้งแต่เรื่อง Apartment Zero (1989) ที่ยอดเยี่ยม ความเป็นผู้ใหญ่ของเขาในฐานะนักแสดงสะท้อนให้เห็นความเป็นผู้ใหญ่ของเขาในฐานะบุคคล และเราจะพูดแบบนั้นได้กี่ครั้งแล้ว? ฉันกลัวว่าจะมีเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้น สิ่งที่ฉันคิดว่าฉันเห็นในตัวเขาในฐานะนักแสดงที่เล่นเป็นตัวเอกในเรื่อง Apartment Zero กลับปรากฏให้เห็นในเรื่องนี้ ว้าว! คุ้มค่าจริงๆ! เขาไม่ได้แสดงคนเดียว Goeffrey Rush, Helena Bonham Carter และ Guy Pearce ล้วนโดดเด่น และการติดขัดเป็นเพียงเครื่องมือในการแสดงให้เห็นภาพรวมเท่านั้น ช่างแปลกที่เรารู้เพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้ ฉันเดาว่าฮิตเลอร์คงเป็นพาดหัวข่าวทั้งหมด ดังนั้นจากมุมมองทางประวัติศาสตร์แล้ว ถือเป็นงานเลี้ยงอย่างหนึ่งด้วย ยอดเยี่ยมจริงๆ!
คุณคงเคยได้ยินจากฉันมาบ้างแล้ว: แม้แต่เจมส์ ฟรังโก้ที่แสดงได้อย่างยอดเยี่ยมใน 127 Hours The King’s Speech ก็ไม่สามารถเอาชนะโคลิน เฟิร์ธในการชิงรางวัลออสการ์ใน King’s Speech ซึ่งเป็นภาพยนตร์สารคดีเกี่ยวกับดยุคแห่งยอร์ก (เฟิร์ธ) ที่กลายมาเป็นกษัตริย์จอร์จที่ 6 ในขณะที่เขาสามารถเอาชนะอาการพูดติดขัดที่น่าปวดหัวได้ ไม่เพียงแต่ผู้แสดงจะถ่ายทอดอาการพูดติดขัดได้อย่างสมบูรณ์แบบเท่านั้น แต่เขายังแสดงความเมตตา ความกล้าหาญ และความเปราะบางในตัวละครได้อย่างกลมกลืน ซึ่งช่วยสร้างจอร์จที่ยากจะลืมเลือนในยุคที่สงบสุขได้อย่างยอดเยี่ยม
อย่าลืมว่าเจฟฟรีย์ รัชแสดงบทบาทไลโอเนล นักบำบัดการพูดซึ่งเป็นส่วนสำคัญในการทำให้กษัตริย์เป็นผู้พูดและเป็นเพื่อนได้อย่างใจกว้างเพียงใด การแสดงที่ไม่เป็นทางการนี้ทำให้เฟิร์ธสามารถแสดงบุคลิกของกษัตริย์ได้โดยไม่ต้องมีนักแสดงร่วมที่ได้รับรางวัลออสการ์มาคอยแทรกแซง นี่คือประวัติศาสตร์ในแบบที่ฉันชอบเรียนรู้—ซื่อสัตย์และมีส่วนร่วมกับพระราชวังและตัวละครรองที่ได้รับการแต่งตั้งอย่างดีและแสดงบทบาทน้อยเกินไปในฐานะส่วนหนึ่งของความท้าทายมากมายที่กษัตริย์ผู้พิการและประเทศชาติที่กำลังจะเผชิญกับสงครามโลกครั้งที่สองต้องเผชิญ จังหวะดำเนินเรื่องค่อนข้างจะเนือยๆ เหมาะที่จะให้เราได้ปรับตัวเข้ากับการเปลี่ยนแปลงที่เจ็บปวดของชายคนหนึ่งที่ไม่คุ้นเคยกับการพูดต่อหน้าสาธารณชนแต่คุ้นเคยกับการที่ครอบครัวล้อเลียนความพิการของเขา
ความกล้าหาญของจอร์จคือจังหวะการเต้นของหัวใจของภาพยนตร์ ไม่ใช่ความกล้าหาญที่โอ้อวด แต่เป็นความกล้าหาญที่ทำให้เราตื่นตัวว่าตัวละครมีความซับซ้อนและน่ารัก แต่ความกล้าหาญไม่ใช่ของเขาโดยเฉพาะ เอ็ดเวิร์ดของกาย เพียร์ซ ผู้สละราชสมบัติเพื่อความรักของเขา วอลเลซ ซิมป์สัน อาจถูกมองว่าเป็นชายผู้กล้าหาญที่ยอมสละราชบัลลังก์เพื่อความรัก หรือเป็นคนโง่ที่ตกหลุมรักสาวสังคมที่หย่าร้างมาแล้วสองครั้ง
ความรู้สึกสับสนเช่นนี้เหมาะสมสำหรับภาพยนตร์ที่แนะนำให้คุณรู้จักช่วงเวลาในประวัติศาสตร์อังกฤษอย่างนุ่มนวลเมื่อความสัมพันธ์ไม่ชัดเจนและความจงรักภักดีเป็นอันตราย อย่างไรก็ตาม สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนคือ ภาพยนตร์เรื่องนี้จะอยู่ในรายชื่อภาพยนตร์ยอดเยี่ยมแห่งปีของนักวิจารณ์ส่วนใหญ่ และดารานำของภาพยนตร์เรื่องนี้ก็คือผู้ชนะรางวัลออสการ์อย่างแน่นอน หาก Firth พลาดการคว้ารางวัลใหญ่ใน A Single Man เมื่อปีที่แล้ว ปีนี้เขาจะคว้ารางวัลนั้นมาได้ใน King’s Speech
นี่คือภาพยนตร์ชีวประวัติที่เล่าถึงการที่พระเจ้าจอร์จที่ 6 พระบิดาของสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธที่ 2 เอาชนะปัญหาพูดติดอ่างได้ หลายคนมองว่าพระเจ้าจอร์จไม่เหมาะสมที่จะเป็นกษัตริย์ พระองค์จึงถูกผลักดันขึ้นสู่บัลลังก์อย่างไม่เต็มใจและต้องตกเป็นจุดสนใจหลังจากที่พระเชษฐาของพระองค์ถูกบังคับให้สละราชสมบัติ พระองค์ถูกบดบังรัศมีจากนักปราศรัยผู้ทรงอิทธิพลอย่างอดอล์ฟ ฮิตเลอร์และเบนิโต มุสโสลินีบนเวทีโลก พระองค์ต้องอาศัยความช่วยเหลือจากนักบำบัดการพูดชาวออสเตรเลียที่ไม่ค่อยมีใครรู้จักชื่อไลโอเนล โลเก เพื่อค้นหาเสียงของพระองค์และนำพาประชาชนของพระองค์เข้าสู่สงครามที่เลวร้ายที่สุดที่มนุษยชาติเคยเผชิญมาอย่างกล้าหาญ
นี่เป็นเรื่องราวที่ทรงพลัง ตลกขบขัน และกินใจอย่างยิ่ง เล่าผ่านจุดเปลี่ยนสำคัญในประวัติศาสตร์ยุคใหม่ เกี่ยวกับการเกิดขึ้นของมิตรภาพอันลึกซึ้งจากความสัมพันธ์ทางอาชีพระหว่างชายสองคนที่ไม่เคยได้มีปฏิสัมพันธ์ทางสังคมกันมาก่อน บทภาพยนตร์ซึ่งเขียนโดยเดวิด ไซด์เลอร์ (ผู้เขียน Tucker: The Man and his Dream ด้วย) นั้นยอดเยี่ยมมาก อารมณ์ขันแบบอังกฤษที่แห้งแล้งนั้นตลกมาก ฉันแทบจะตบเข่าตัวเองในบางฉากเลย ทอม ฮูเปอร์ (เอลิซาเบธที่ 1) The ทำหน้าที่กำกับภาพยนตร์เรื่องนี้ได้ยอดเยี่ยมมาก การสร้างสรรค์ฉากก่อนถึงตอนจบนั้นทำออกมาได้อย่างยอดเยี่ยมและทำให้ผู้ชมปรบมือให้อย่างกึกก้อง (เห็นได้ชัดว่าฉากนี้เกิดขึ้นที่รอบปฐมทัศน์ที่ Roy Thomson Hall เช่นกัน) เจฟฟรีย์ รัช (เอลิซาเบธ: ยุคทอง) รับบทไลโอเนล โล้กได้อย่างยอดเยี่ยม ส่วนโคลิน เฟิร์ธ (A Single Man) ก็รับบทกษัตริย์จอร์จที่ 6 ได้อย่างยอดเยี่ยม
ฉันได้ชมการฉายภาพยนตร์เรื่องนี้ต่อสาธารณชนเป็นครั้งที่สองที่โรงภาพยนตร์ Ryerson ในช่วงเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติโตรอนโต (TIFF) ทอม ฮูเปอร์อยู่ที่นั่นเพื่อแนะนำภาพยนตร์เรื่องนี้ เขาได้ร่วมพูดคุยกับโคลิน เฟิร์ธและเจฟฟรีย์ รัชหลังจากภาพยนตร์จบลง ปรากฏว่าเดวิด ไซด์เลอร์ก็มีปัญหาพูดติดอ่างเช่นกันเมื่อตอนเป็นเด็ก และได้รับแรงบันดาลใจจากการต่อสู้ดิ้นรนของกษัตริย์ ในช่วงต้นอาชีพการงานของเขา เขาอยากเขียนบทภาพยนตร์เกี่ยวกับเรื่องนี้
เขาจึงขออนุญาตจากราชินีแม่ตามหน้าที่ เธอตกลงแต่บอกเขาว่า “ไม่ใช่ในช่วงชีวิตของฉัน” เขาไม่รู้เลยว่าเธอจะอายุยืนถึง 101 ปี และเขาจะต้องรออีก 30 ปี เรื่องน่าสนใจอีกอย่างที่เราได้เรียนรู้ก็คือ เมื่อใกล้จะถึงจุดสิ้นสุดการถ่ายทำ ทีมงานก็ได้พบหลานชายคนหนึ่งของไลโอเนล ล็อก ซึ่งบังเอิญอาศัยอยู่ห่างจากผู้กำกับประมาณ 10 นาที พวกเขาได้เข้าถึงไดอารี่และจดหมายโต้ตอบของไลโอเนล และจัดการรวมบางส่วนไว้ในบทภาพยนตร์ได้สำเร็จ
