The Fog (1980) หมอกมรณะ
เรื่องย่อ
ท่ามกลางฉากหลังของเรื่องราวอันน่าสะพรึงกลัวของลูกเรือที่จมน้ำและซากเรืออับปางอายุ 100 ปีที่อยู่ก้นทะเล The Fog ชุมชนอันเงียบสงบของเมืองชายฝั่งทะเลของอ่าวอันโตนิโอ รัฐแคลิฟอร์เนียกำลังเตรียมการเพื่อเฉลิมฉลองครบรอบร้อยปี อย่างไรก็ตาม หมอกหนาทึบที่ไม่อาจทะลุผ่านได้เริ่มปกคลุมหมู่บ้านชายทะเล นำไปสู่การหายตัวไปอย่างคาดไม่ถึง และการหลั่งของเลือดสีแดงสดอันอบอุ่น หนึ่งศตวรรษนานมาแล้ว อาชญากรรมอันน่าสยดสยองเกิดขึ้นโดยผู้เฒ่าของเมือง ตอนนี้ คนตายที่กระสับกระส่ายกลับมาแก้แค้นเรียกร้องความยุติธรรม มีสิ่งชั่วร้ายแฝงตัวอยู่ในหมอกหรือไม่?
ผู้กำกับ
- John Carpenter
บริษัท ค่ายหนัง
- AVCO Embassy Pictures
นักแสดง
- Adrienne Barbeau
- Jamie Lee Curtis
- Janet Leigh
- John Houseman
- Tom Atkins
- James Canning
โปสเตอร์หนัง
รีวิว
มีอาชญากรรมในอดีตที่ต้องชดใช้ด้วยการกระทำที่น่ารังเกียจที่จมอยู่ในอ่าว และในวันครบรอบนี้ หมอกก็ปกคลุมทะเลพร้อมกับความแค้นที่ต้องส่งต่อ ชาวเรือในอ่าวอันโตนิโอไม่ได้เฉลิมฉลองครบรอบ 100 ปี The Fog การก่อตั้งอย่างยิ่งใหญ่ เนื่องจากความวุ่นวายที่แปลกประหลาดเริ่มสร้างคลื่น และผู้คนถูกกลืนหายไปในหมอกควันที่เรืองแสง และปีศาจจากท้องทะเลสีน้ำเงินเข้มแสวงหาการแก้แค้นและชดใช้ความผิดในอดีต ด้วยนักแสดงที่น่าประทับใจ เรื่องนี้ยังคงมีน้ำหนักจนถึงทุกวันนี้ และแม้ว่าจะเป็นของยุคสมัยแล้ว แต่คุณสามารถลอกเปลือกหอยออกแล้วกระโดดลงไปเพลิดเพลินกับจินตนาการในยุคก่อนๆ ของจอห์น คาร์เพนเตอร์ได้เลย
The Fog เป็นภาพยนตร์ที่ให้ความรู้สึกผิดๆ สำหรับฉัน เพราะฉันชอบที่ผู้สร้างภาพยนตร์สร้างความตึงเครียดและบอกเล่าเรื่องราวได้ดีด้วยการถ่ายภาพ เสียง และการใช้สถานที่ที่ยอดเยี่ยม พล็อตเรื่องนั้นเรียบง่ายและเต็มไปด้วยความเย้ยหยันเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ที่เป็นที่ยอมรับ แต่ส่วนใหญ่แล้วเป็นเพียงการสร้างช่วงเวลาสยองขวัญที่น่าขนลุกและระทึกขวัญ บางแง่มุมดูเหมือนถูกประดิษฐ์ขึ้น แต่ก็ไม่ได้ส่งผลต่อความบันเทิงหากคุณไม่ใส่ใจรายละเอียดบางอย่างมากเกินไป
ฉันชอบที่มันสร้างชุมชนเมืองเล็กๆ ที่สมเหตุสมผลซึ่งเชื่อมโยงกันด้วยเสียงอันไพเราะของตัวละครดีเจวิทยุ The Fog ฉันคิดว่าสิ่งนี้ช่วยพัฒนาความรู้สึกแปลกแยกและเพิ่มความเปราะบางของตัวละครในฉากสยองขวัญ การถ่ายภาพของ Dean Cundey ถือเป็นจุดเด่นอย่างหนึ่ง เนื่องจากมีการจัดองค์ประกอบภาพที่สวยงาม และแทบทุกภาพให้ความรู้สึกน่ากลัวไม่ว่าเนื้อหาจะเป็นอย่างไร เมื่อรวมกับการตัดต่อและเสียงแล้ว มันก็ออกมาได้ยอดเยี่ยมมาก โดยปกติแล้วฉันจะละสายตาจากหน้าจอไม่ได้เลยเมื่อดูฉากเปิดรอบอ่าวอันโตนิโอ เพราะฉากเหล่านี้ให้ภาพผู้คนที่ดูธรรมดาและให้ความรู้สึกน่ากลัวที่ใกล้เข้ามา
ในส่วนของเอฟเฟกต์นั้น คุณจะเห็นว่าจอห์น คาร์เพนเตอร์ใช้เงินงบประมาณจำกัดได้อย่างคุ้มค่าที่สุด คุณต้องไม่เชื่อว่าเครื่องพ่นควันนั้นถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นหมอก และยอมรับว่าร่างของฆาตกรผีหลายตัวถูกบดบังด้วยความมืดด้วยเหตุผลที่ดี นักแสดงทุกคนแสดงได้ดีมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเอเดรียน บาร์โบและเจเน็ต ลี เจมี่ ลี เคอร์ติสและทอม แอตกินส์มีเคมีที่เข้ากันได้ดีตามธรรมชาติ และการหยอกล้อของพวกเขาก็ดูสมจริง ฮัล โฮลบรูคใส่ความรู้สึกของเขาลงในบทบาทสำคัญ และแม้ว่าเนื้อเรื่องบางส่วนจะดูไร้สาระ แต่เขาก็แสดงออกมาได้ดี
จอห์น เฮาส์แมน นั่งรอบกองไฟเล่าให้เด็กๆ ฟังเกี่ยวกับเรื่องราวของเรือที่จมลงใกล้บ้านของพวกเขาที่อ่าวอันโตนิโอ และเรื่องราวของลูกเรือที่จมน้ำที่จะกลับมาปรากฏตัวอีกครั้งในหมอกเมื่อ 100 ปีก่อนในคืนนั้น เป็นการเริ่มต้นที่ยอดเยี่ยมสำหรับภาพยนตร์สยองขวัญเรื่องนี้ ซึ่งกำกับโดยจอห์น คาร์เพนเตอร์ ปรมาจารย์ด้านความสยองขวัญสมัยใหม่ เช่นเดียวกับภาพยนตร์ส่วนใหญ่ของเขา คาร์เพนเตอร์สร้างบรรยากาศที่น่ากลัวผ่านฉากที่หม่นหมอง (ชายฝั่งแคลิฟอร์เนีย ประภาคาร โบสถ์เก่า) ดนตรีประกอบที่ชวนขนลุกอย่างไม่หยุดหย่อนเหมือนในวันฮาโลวีน The Fog การแสดงของตัวละครที่ดี (ฮอลบรูค เฮาส์แมน เคอร์ติส ลีห์) และความรู้สึกอึดอัดที่บางสิ่งบางอย่างที่เหมือนอบายมุขมาบีบรัดคุณ เรื่องราวมีปัญหาในโครงเรื่องอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มากพอที่จะทำลายความสนุกโดยรวมของภาพยนตร์เรื่องนี้ แอดเรียนน์ บาร์โบยังคงแสดงนำได้สวยงามเช่นเคย และภาพยนตร์เรื่องนี้ก็น่าเชื่อถือแม้จะมีฉากหลังเป็นฉากแอ็คชั่นเหนือธรรมชาติ
น่าแปลกใจที่จอห์น คาร์เพนเตอร์สร้างหนังสยองขวัญเรื่องอื่นต่อจากเรื่องฮัลโลวีน แต่เขากลับทำแบบนั้นกับเรื่อง The Fog ในปี 1980 เรื่องนี้เป็นเรื่องราวผีๆ สางๆ ในตำนานเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ฉลองวันครบรอบ โดยลืมไปว่าพวกเขายึดเมืองนี้ไปเพราะฆ่าคนเป็นโรคเรื้อนในเรือ คนโรคเรื้อนกลับมาอีกครั้งและต้องการแก้แค้น
The Fog มีนักแสดงที่ยอดเยี่ยมซึ่งถือเป็นจุดแข็งอย่างหนึ่งของเรื่อง และอาจเป็นจุดอ่อนอย่างหนึ่งด้วย The Fog ไม่มีตัวละครหลักที่สำคัญเลย (แม้แต่สตีวี เวย์น รับบทโดยเอเดรียน บาร์โบ ซึ่งเป็นดีเจวิทยุ ก็ยังหายไปเป็นส่วนใหญ่ของเรื่องและไม่เคยโต้ตอบกับตัวละครอื่นๆ ในเรื่องเลย) เหมือนกับว่าโรเบิร์ต อัลท์แมนตัดสินใจสร้างหนังสยองขวัญรวมนักแสดง ที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าคือเจมี่ ลี เคอร์ติส ดารานำของเรื่องฮัลโลวีนที่คาร์เพนเตอร์เล่น ปรากฏตัวเพียงประมาณ 15 ถึง 20 นาทีของเรื่องและไม่มีตัวละครหลักให้พูดถึงเลย
งานถ่ายภาพของดีน คันดีย์ทำให้ผู้ชมตะลึง และดนตรีประกอบอันน่าขนลุกของคาร์เพนเตอร์ก็ทำให้ผู้ชมขนลุก แต่เราก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่ามีบางอย่างขาดหายไป หนังเรื่องนี้ขาดความระทึกขวัญที่ทำให้ฮัลโลวีนพิเศษมาก The Fog ดูเหมือนจะพอใจที่จะสร้างความหวาดกลัวให้กับผู้ชมเท่านั้น ไม่ได้ทำให้ผู้ชมกลัวจริงๆ แต่ก็ยากที่จะบ่น เพราะ The Fog สร้างความสยองขวัญได้ดีกว่าหนังเรื่องอื่นๆ เกือบทั้งหมดที่เราคิดได้ มันจะไม่ทำให้คุณกลับบ้านแล้วเปิดไฟทั้งหมดก่อนเข้านอน แต่คุณก็ยังคงประทับใจมันอยู่
หนึ่งร้อยปีก่อน ในวันที่ 21 เมษายน เศรษฐีที่เป็นโรคเรื้อนชื่อเบลคซื้อเรือชื่อเอลิซาเบธ เดน และย้ายจากอาณานิคมคนเป็นโรคเรื้อนไปแคลิฟอร์เนียกับเพื่อนๆ เพื่อสร้างเมืองให้พวกเขาใช้ชีวิตอย่างสะดวกสบายมากขึ้น อย่างไรก็ตาม ในขณะที่กำลังข้ามหมอกในสไปวีพอยต์ พวกเขาถูกกองไฟบนฝั่งพาไปผิดทาง ทำให้เรือหันเข้าหาแสงไฟและชนเข้ากับโขดหิน ในปัจจุบันนี้ ในงานฉลองครบรอบ 100 ปีของเมืองประมงอันโตนิโอเบย์ หมอกเรืองแสงปรากฏขึ้น ทำให้ซอมบี้ของเบลคและลูกเรือของเขาสังหารผู้อยู่อาศัย บาทหลวงโรเบิร์ต มาโลน (ฮาล โฮลบรูก) พบสมุดบันทึกของปู่ที่ซ่อนอยู่ในกำแพงโบสถ์ และเปิดเผยว่าอันโตนิโอเบย์สร้างขึ้นด้วยทองคำของเบลค นอกจากนี้ กลุ่มผู้สมรู้ร่วมคิดรวมถึงปู่ของเขาได้จุดไฟเพื่อจมเอลิซาเบธ เดนและปล้นทรัพย์สมบัติของเบลค และตอนนี้วิญญาณของเบลคและลูกเรือของเขากำลังตามหาการแก้แค้นชาวท้องถิ่น
“The Fog” เป็นเรื่องราวผีสางอันมืดหม่นของจอห์น คาร์เพนเตอร์ ปรมาจารย์แห่งภาพยนตร์สยองขวัญผู้สมควรได้รับรางวัลออสการ์จากผลงานการแสดงอันยอดเยี่ยมของเขา การถ่ายภาพยนตร์และเอฟเฟกต์พิเศษนั้นยอดเยี่ยมมาก ทำให้บรรยากาศน่าขนลุกนั้นดูน่ากลัวโดยไม่ต้องมีเลือดสาด เป็นเรื่องดีที่ได้เห็นเจมี่ ลี เคอร์ติส วัย 23 ปีที่สวยงามกลับมาแสดงร่วมกับเจเน็ต ลีห์ ผู้เป็นแม่ของเธออีกครั้ง บทภาพยนตร์นั้นสร้างภาพยนตร์สยองขวัญด้วยจังหวะที่ช้าแต่เพิ่มความตึงเครียด ฉันโหวตให้เจ็ดคะแนน
