Staying Alive (1983) ดิ้นเพื่อชีวิต
เรื่องย่อ
Staying Alive (1983) ดิ้นเพื่อชีวิต ผ่านมาห้าปีแล้ว และ Saturday Night Fever ของ Tony Manero ยังคงร้อนแรงอยู่ ตอนนี้เขากำลังก้าวไปสู่ผู้ท้าชิงที่ยิ่งใหญ่ที่สุด นั่นคือการเป็นนักเต้นบนเวทีบรอดเวย์ Staying Alive เป็นเรื่องของหนุ่มนักเต้นของ Saturday Night Fever ชื่อโทนี่ มาเนลโร ที่มีความใฝ่ฝันที่จะมีการแสดงของตนเองที่บรอดเวย์ จอห์น ทราโวทาแสดงได้เซ็กซี่และร้อนแรงแบบสุดๆ ทำให้สาวข้างบ้านชื่อซินเธีย โรดส์ และสาวเซ็กซี่ที่ชื่อฟิโอน่า ฮิวส์ พยายามแย่งกันครองหัวใจเขา เรื่องนี้มีซิลเวสเตอร์ สตาโลนร่วมเขียนบท และกำกับการแสดงเอง มีการใช้บทเพลงของ Bee Gees และการเต้นหลายฉากที่ไม่เคยมีที่ไหนมาก่อน
ผู้กำกับ
Sylvester Stallone
บริษัท ค่ายหนัง
Paramount Pictures
นักแสดง
- John Travolta
- Cynthia Rhodes
- Finola Hughes
- Steve Inwood
- Julie Bovasso
- Charles Ward
โปสเตอร์หนัง
รีวิว
Norman Wexler ผู้เขียนบทดั้งเดิมของ Saturday Night Fever ได้รับเครดิตร่วมในการเขียนบทสำหรับภาคต่อ Staying Alive (1983) ดิ้นเพื่อชีวิต
Sylvester Stallone กำกับและเขียนบทร่วม เรื่องราวนี้ได้รับเครดิตจาก A Chorus Line บทสนทนาและฉากที่ไม่ค่อยลงตัวบางส่วนอาจเป็นความผิดของ Stallone
อย่างไรก็ตาม Stallone ยังทำให้ John Travolta กลับมามีรูปร่างที่ดีได้ ในเรื่องนี้เขาดูเหมือนนักเต้นที่มีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ
เรื่องราวดำเนินมาเป็นเวลาหกปีแล้ว Tony Manero พยายามที่จะประสบความสำเร็จในฐานะนักแสดงสมทบในบรอดเวย์ เขาถูกปฏิเสธหลายต่อหลายครั้งและต้องต่อสู้ดิ้นรนต่อไปโดยได้รับการสนับสนุนจากแฟนสาว
ความสัมพันธ์ที่ตึงเครียดกับ Laura (Finola Hughes) ดาราของละครบรอดเวย์เรื่องใหม่ยังไม่ถูกมองข้ามจากผู้กำกับ โทนี่อาจจะมีแฟนแล้ว แต่เขาก็ยังจีบ Laura ถ้ามันอาจช่วยให้เขาประสบความสำเร็จในอาชีพการงานได้
Travolta นำเสนอ Tony Manero ในวัยที่โตขึ้น แต่เขายังคงไม่เป็นผู้ใหญ่ ตื้นเขิน และเอาแต่ใจตัวเอง Manero มีความดิบและเฉียบคมที่ดึงดูดความสนใจของผู้กำกับการแสดงบรอดเวย์ใหม่
ภาพยนตร์เรื่องนี้มีจุดด้อยตรงที่เนื้อเรื่องไม่น่าสนใจและมีเพลงมากเกินไปซึ่งไม่เข้ากับภาพยนตร์ ในขณะที่เพลงของ Bee Gees เหล่านั้นกลายมาเป็นเพลงคลาสสิกใน Saturday Night Fever แต่เพลงเหล่านี้กลับน่าลืมเลือนในเรื่องนี้ ฉันคิดว่าการแต่งเพลงของ Vince DiCola นั้นผสมผสานกันได้ดีกว่า
จุดต่ำสุดที่แท้จริงคือคืนเปิดการแสดงบรอดเวย์ที่น่าเบื่ออย่าง ‘Satan’s Alley’ ซึ่ง Manero ได้รับบทนำคู่กับ Laura ในทางแนวคิดแล้วควรได้รับการปรับปรุงใหม่ บางทีอาจเป็นอะไรที่มีธีมดิสโก้มากกว่า
Travolta เข้าใจ Manero Staying Alive (1983) ดิ้นเพื่อชีวิต แต่ภาพยนตร์เรื่องนี้ให้ความรู้สึกแตกต่างจาก Saturday Night Fever มากเกินไป Staying Alive ทำรายได้ดีที่บ็อกซ์ออฟฟิศเมื่อออกฉาย แต่กลับถูกวิจารณ์อย่างหนัก เป็นงานใหญ่ที่จะทำให้มันเทียบเท่ากับความสำเร็จของต้นฉบับซึ่งสร้างการรับรู้ของสาธารณชนอย่างมาก เมื่อมองดูภาพยนตร์เรื่องนี้อีกครั้ง ก็พบว่าเข้ากันได้ดีกับสุนทรียศาสตร์ของ MTV ในยุค 1980 แต่ก็ขาดความเข้มข้นไป
หาก Saturday Night เป็นหนังที่ฮอตฮิต Staying Alive ก็คือเช้าวันอาทิตย์ที่อากาศหนาวจนแทบละลายและเหลือเพียงผ้าปูที่นอนที่เหนียวเหนอะหนะ
อย่าเข้าใจฉันผิด ฉันชอบซิลเวสเตอร์ สตอลโลน แต่เขาก็ไม่เคยแตะปุ่มที่เขียนว่า “การควบคุมคุณภาพ” เลย และในการกำกับภาคต่อนี้ เขาก็ได้สร้างผลงานที่ล้มเหลวที่สุดของเขาเรื่องหนึ่ง หากสไลมองว่าตัวเองเป็นพระเจ้า เขาก็สร้างภาพลักษณ์ของทราโวลตาขึ้นมาด้วยภาพลักษณ์ของตัวเอง นั่นก็คือมีหน้าตาที่เหมือนกับเขาจริงๆ โดยมีหน้าอกที่แว็กซ์ รูปร่างที่กระชับ และที่คาดผมแบบแรมโบ้ การศึกษาที่หลงตัวเองเกี่ยวกับความเกินพอดีนี้ดูเหมือนจะมุ่งมั่นที่จะล่องลอยไปรอบๆ ท่าเต้นที่ตามใจตัวเองและภาพระยะใกล้ของเป้าของจอห์นในกางเกงรัดรูป
แนวคิดในการปรับปรุงตัวละครโทนี่ มาเนโรให้เหมาะกับคนรุ่นแอโรบิกนั้นไม่เลว แต่เป็นการเข้าใจผิดอย่างสิ้นเชิงในเรื่องนี้ ภาพยนตร์เรื่องแรกของมาเนโรค่อนข้างจะหยาบกระด้างและรุนแรง พล็อตเรื่องนี้จะวนเวียนอยู่กับฉากเต้นรำที่อ่อนปวกเปียก ฉากที่เน้นตัวละครเป็นเพียงตัวเสริมระหว่างเพลงป๊อปยุค 80 มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ Manero เปิดเผยว่าเขามี “มุมมองใหม่ต่อชีวิตที่เป็นผู้ใหญ่… ฉันไม่สูบบุหรี่ ฉันไม่ดื่ม ฉันไม่สาปแช่ง” คุณรู้ไหมว่าสิ่งทั้งหมดที่ทำให้เขาสนใจตั้งแต่แรกคืออะไร?
Manero ซึ่งเคยใจร้ายในอดีตต้องพบกับคู่ปรับอย่าง Finola Hughes ผู้โหดร้าย ซึ่งเล่นเป็นราชินีน้ำแข็งที่ตื้นเขินและไม่ไวต่อความรู้สึกเหมือนกับเขา ทำให้เกิดธีมการสลับบทบาทที่คาดเดาได้เมื่อเธอทิ้งเขาหลังจากมีความสัมพันธ์ชั่วคืน จริงๆ แล้ว ฉันคิดว่า Hughes พูดสำเนียงอังกฤษปลอมๆ Staying Alive (1983) ดิ้นเพื่อชีวิต แต่ปรากฏว่าเธอเป็นคนพื้นเมืองจริงๆ เพียงแต่การแสดงของเธอซ้ำซากมาก เธอเป็นหนึ่งในสาเหตุหลักที่ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ประสบความสำเร็จ เนื่องจากการแสดงที่ผิดพลาดของเธอไม่เคยเข้ากันจริงๆ
มีการใช้การตัดต่อเพื่อแสดงให้เห็นความสัมพันธ์ที่พัฒนาขึ้นระหว่างทราโวลตาและฮิวจ์ ซึ่งเน้นให้เห็นถึงทักษะที่สตอลโลน ผู้เขียนบทร่วมขาดหายไปในฉากสนทนา ภาพยนตร์ส่วนใหญ่อาศัยดนตรีเพื่อสร้างอารมณ์ขึ้นมาอย่างไม่เป็นธรรมชาติ รวมถึงเพลงที่ละเอียดอ่อน เช่น “Moody Girl” ของแฟรงค์ สตอลโลน เพลงใหม่ทั้งหมด รวมถึงเพลงของ Bee Gees ล้วนเป็นเพลงประกอบที่ให้ความรู้สึกราวกับเป็นลิฟต์ ข้อบกพร่องนี้ยิ่งชัดเจนยิ่งขึ้นด้วยการใช้เพลง “Staying Alive” ของต้นฉบับเป็นเพลงประกอบท้ายเครดิต
ปัญหาที่แท้จริงของภาพยนตร์คือฉากต่างๆ จำนวนมากสั้นและคลุมเครือ ทำให้รู้สึกไม่ต่อเนื่อง ทำให้ผู้ชมไม่สามารถดื่มด่ำกับเรื่องราวได้อย่างเต็มที่ พล็อตเรื่องที่ซีดเซียวและเคมีที่ขาดหายไปบนหน้าจอทำให้ภาพยนตร์ไม่มีแรงกระตุ้นในการสร้างความตื่นเต้น และเลื่อนลอยจากฉากหนึ่งไปอีกฉากหนึ่งอย่างไร้จุดหมาย ตอนนี้มาเนโรอาศัยอยู่ในแมนฮัตตัน เช่นเดียวกับตอนจบของภาพยนตร์เรื่องก่อน Staying Alive (1983) ดิ้นเพื่อชีวิต เขาไม่มีแรงจูงใจมากนักที่จะปรับปรุงชีวิตของเขาให้ดีขึ้นเหมือนอย่างที่เขาทำในภาคแรก ไม่มีบรองซ์หรือการกดขี่ให้หลบหนี ไม่มีที่ไหนให้วิ่งไป ความฝันของ Manero ในเรื่องนี้คือการได้แสดงนำในละครบรอดเวย์เรื่อง “Satan’s Alley” Satan’s Back Passage น่าจะเหมาะสมกว่า ถ้าเรื่องนี้เป็น Staying Alive ก็คงต้องอาศัยเครื่องช่วยหายใจ ใครก็ได้ช่วยถอดปลั๊กที
ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมนักวิจารณ์ถึงดูถูกหนังเรื่องนี้เสมอ โอเค มันไม่มีเวทมนตร์เหมือนกับภาคก่อนอย่าง “Saturday Night Fever” แต่ว่ามันทำหน้าที่เป็น “มุมมองแบบยุค 80” ของหนังต้นฉบับ สิ่งสำคัญคือคุณควรดูหนังเรื่องนี้เป็นภาคเดียว ไม่ใช่ “ภาคต่อ” มันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับ “Saturday Night Fever” แต่เกี่ยวกับตัวละครหลักอย่างโทนี่ มาเนโร (รับบทโดยจอห์น ทราโวลตาอีกครั้ง) และแม่ของเขา (จูลี โบวาซโซ) ที่ปรากฏตัวสั้นๆ ข้ามจากปี 1977 มาเป็นปี 1983 ตอนนี้โทนี่อยากเป็นดาราบรอดเวย์และพยายามดิ้นรนเพื่อเป้าหมายที่เป็นผู้ใหญ่ขึ้น เพราะตัวเขาเองก็เป็นผู้ใหญ่ขึ้นแล้ว “สาวอารมณ์ร้าย” ของมาเนโรในที่นี้คือลอร่า (รับบทโดยฟิโนลา ฮิวจ์ส ไม่ค่อยน่าเชื่อนัก) ซึ่งดูถูกเขาเช่นกัน สิ่งที่ตลกที่สุดเกี่ยวกับ “Staying Alive” ก็คือมันกำกับโดยซิลเวสเตอร์ สตอลโลน! (ไม่มีใครจำได้เลย…) เพลงประกอบเป็นหนึ่งในเพลงโปรดของฉัน แม้ว่ามันจะไม่ได้ได้รับความสนใจอย่างที่ควรได้รับในช่วงเวลาที่ออกฉาย และตัวภาพยนตร์เองก็ไม่ได้เช่นกัน (ฉันคิดว่าผู้คนคงกลัวว่าจะมี ‘กระแส Bee Gees’ อีกครั้ง) หลังจากภาพยนตร์เรื่องนี้ อาชีพของทราโวลตาก็ตกต่ำลง และได้รับการหยิบยกขึ้นมาอีกครั้งในช่วงปลายยุค 80 ด้วยภาพยนตร์เรื่อง “Look Who’s Talking” สรุปแล้ว ในความคิดของฉันแล้ว นี่เป็นภาพยนตร์ที่ดีมาก แต่อย่าคาดหวังว่านี่จะเป็น “กระแส Saturday Night Fever” อีกครั้ง
การชมภาพยนตร์เรื่อง “Staying Alive” จะทำให้คุณรู้สึกแบบนั้น ภาพยนตร์เรื่องนี้สร้างความสับสนให้กับผู้ชมอย่างมาก และมีคำถามมากมาย เช่น “ทำไมถึงสร้างภาพยนตร์เรื่องนี้ขึ้นมา” และ “ทำไมทราโวลตาถึงทำเรื่องนี้” ฉันเดาว่าช่วงเวลาเหล่านั้นเป็นช่วงที่บาร์บาริโนต้องทำงานหนักมาก ดังนั้นเราควรผ่อนปรนให้เขาบ้าง ตอนนี้ซิลเวสเตอร์ สตอลโลนน่าจะรู้ดีกว่านี้แล้ว
ภาพยนตร์เรื่อง “Staying Alive” เป็นภาคต่อของภาพยนตร์เรื่องดังและเหนือกว่าภาพยนตร์เรื่อง “Saturday Night Fever” อย่างมาก ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ใช่ภาคต่อที่ผู้คนต่างเรียกร้องให้ชมกัน และฉันก็ไม่แปลกใจเลยที่ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ค่อยมีใครรู้จัก
ทราโวลตากลับมารับบทเดิมในภาพยนตร์เรื่อง “Fever” ในบทบาทโทนี่ มาเนโร นักเต้นจากบรู๊คลินผู้มีผมดก สวมเสื้อผ้ารัดรูป และสำเนียงแย่ เขาทุ่มเทสุดตัวเพื่อก้าวขึ้นเป็นดาราดังเพียงลำพังและพยายามทำผลงานให้ได้ในฐานะนักเต้น เขาทำสำเร็จหรือไม่? คุณต้องดูภาพยนตร์เรื่องนี้ และบอกเลยว่าเป็นภาพยนตร์ที่น่าตื่นตาตื่นใจมาก
หรือไม่ก็ไม่ “Alive” เป็นภาพยนตร์ที่ตลกมาก แม้ว่าจะดูไม่ค่อยสมเหตุสมผลสักเท่าไหร่ Staying Alive (1983) ดิ้นเพื่อชีวิต แต่ไฮไลท์ของเรื่องก็คือฉากที่โทนี่แสดง ชื่อว่า “Satan’s Alley” ซึ่งเป็นฉากที่ชายคนหนึ่งต้องลงเอยในนรก เต็มไปด้วยแสงเลเซอร์ หมอก และผู้หญิงที่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าน้อยชิ้น นี่เป็นภาพยนตร์บรอดเวย์เรื่องแรกที่ฉันเคยได้ยินมาซึ่งมีการเต้นรำล้วนๆ ไม่มีการร้องเพลง ไม่มีการพูดคุย หรือการพัฒนาตัวละคร ขอชื่นชมผู้ตรวจสอบข้อเท็จจริงของภาพยนตร์เรื่องนี้ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเขาเคยดูการแสดงบรอดเวย์มาหลายเรื่อง แม้แต่ “Cats” ก็ยังมีความสอดคล้องกันมากกว่าเรื่องไร้สาระนั่น
แต่ไฮไลท์ที่แท้จริงคือตัวของทราโวลตาเอง กำกับโดยสตอลโลน เขาแทบจะดูเหมือนแรมโบ้เลยในเกือบทุกฉาก ทุกครั้งที่ชายคนนี้เต้นในภาพยนตร์เรื่องนี้ จะมีสองสิ่งที่เกิดขึ้น คือ A) เขาจะเหงื่อออกมากและมันเยิ้ม หรือ B) คุณจะได้เห็นร่างกายที่น่าขยะแขยงของเขาเต็มไปหมด กางเกงเต้นรำนั้นรัดเกินไป
“Staying Alive” เป็นภาพยนตร์ที่แปลกประหลาด คุณจะรู้สึกว่าสตอลโลนและทีมงานคนอื่นๆ คิดว่าพวกเขากำลังสร้างภาพยนตร์ที่เหลือเชื่อ ซึ่งจะเห็นได้ในทุกฉากของภาพยนตร์เรื่องนี้ที่หมกมุ่นอยู่กับตัวเอง ภาพยนตร์เรื่องนี้ดำเนินเรื่องจริงจังเกินไปจนดูไร้สาระสิ้นดี แนะนำสำหรับแฟนๆ ของภาพยนตร์ที่แย่จนไร้สาระ
