Snow Cake (2006)
เรื่องย่อ
ละครเรื่องนี้เน้นเรื่องราวมิตรภาพระหว่างผู้หญิงออทิสติกที่ยังมีภาวะการทำงานสูงและผู้ชายที่ประสบเหตุการณ์เลวร้ายจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่ร้ายแรง อเล็กซ์ ฮิวจ์ อดีตนักโทษ กำลังเดินทางไปวินนิเพกเพื่อพบปะเพื่อนเก่า ระหว่างทาง Snow Cake เขาได้พบกับวิเวียน ฟรีแมน เด็กสาวที่น่ารำคาญแต่มีชีวิตชีวา ซึ่งพยายามขอติดรถไปด้วย ขณะที่เขาเริ่มสนิทสนมกับหญิงสาวผู้แปลกประหลาดคนนี้ รถของอเล็กซ์ก็ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งร้ายแรง ส่งผลให้วิเวียนเสียชีวิต หลังจากพบกับตำรวจ อเล็กซ์จึงตัดสินใจคุยกับแม่ของวิเวียน เมื่อมาถึงบ้านของวิเวียน อเล็กซ์ก็พบว่าลินดา แม่ของเธอเป็นผู้หญิงออทิสติกที่มีพัฒนาการดี เธอพยายามโน้มน้าวให้เขาอยู่ต่อเพื่อทิ้งขยะในวันรุ่งขึ้นหลังจากงานศพที่เขาตกลงจะจัดขึ้น ในช่วงไม่กี่วันนั้น อเล็กซ์ได้ค้นพบเพื่อนใหม่และเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับความพิเศษของลินดา แม้ว่าเขาจะพยายามจัดการกับความเศร้าโศกของตัวเองก็ตาม
ผู้กำกับ
- Marc Evans
บริษัท ค่ายหนัง
- Revolution Films
นักแสดง
- Alan Rickman
- Emily Hampshire
- Jackie Brown
- Callum Keith Rennie
โปสเตอร์หนัง
รีวิว
ในช่วงต้นของเรื่อง “Blue Velvet” เราได้เห็นเมืองเล็กๆ ในอุดมคติ – Snow Cake ดอกกุหลาบสีแดงเบ่งบานและรั้วไม้สีขาวสะอาดตา – ประกอบกับเสียงเพลงป๊อปอันนุ่มนวลของ Bobby Vinton ซึ่งเป็นที่มาของชื่อภาพยนตร์เรื่องนี้ หากคุณรู้สึกไม่สบายใจเกี่ยวกับความสมบูรณ์แบบนี้ นั่นก็เหมาะสมแล้ว “Blue Velvet” เป็นภาพยนตร์ของ David Lynch และอีกไม่นานนักศึกษาที่ดูดีก็จะพบกับหูที่เน่าเปื่อยในทุ่งหญ้าโล่ง
Jeffrey Beaumont (Kyle MacLachlan) เป็นเด็กชายที่พบหู และ Sandy Williams (Laura Dern) เป็นลูกสาวของตำรวจผมบลอนด์ที่ช่วยเหลือ Jeffrey เมื่อเขาตัดสินใจสืบสวนความจริงเกี่ยวกับการค้นพบที่น่าวิตกกังวลของเขา Sandy และ Jeffrey เชื่อมโยงหูกับนักร้องไนท์คลับ Dorothy Vallens (Isabella Rossellini) และต่อมาก็เชื่อมโยงกับชายที่วิกลจริตชื่อ Frank Booth (Dennis Hopper) “ฉันไม่รู้ว่าคุณเป็นนักสืบหรือคนโรคจิต” แซนดี้บอกเจฟฟรีย์เมื่อเขาตัดสินใจแอบเข้าไปในอพาร์ทเมนต์ของโดโรธี เมื่อเจฟฟรีย์มีความสัมพันธ์ทางเพศกับโดโรธี เราก็ทำได้แค่ตั้งข้อสงสัยแบบเดียวกันเท่านั้น
เป็นเรื่องจริงที่ความลึกลับอันมืดมิดของ “Blue Velvet” มีพลังที่จะขับไล่ได้ การแอบดู การข่มขืน การทรมาน และการฆาตกรรมล้วนเป็นหัวใจสำคัญของเนื้อเรื่อง แต่ภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ยังมีความงดงามที่น่าหลงใหลอีกด้วย สีสันสดใสและเงาที่น่ากลัวทำให้เกิดความแตกต่างที่งดงาม เรียกได้ว่าเป็นภาพยนตร์สีเทคนิคัลเลอร์นัวร์ และภาพยนตร์เรื่องนี้เต็มไปด้วยภาพที่น่าจดจำ ช่วงเวลาทั้งสั้นและยาว ตั้งแต่ฉากที่แมคลาคลันเล่นกับหมวกวันเกิดของเด็กไปจนถึงฉากลิปซิงค์อันน่าทึ่งของดีน สต็อกเวลล์ในภาพยนตร์เรื่อง “In Dreams” ของรอย ออร์บิสัน ล้วนแล้วแต่ชวนหลอนไม่แพ้ฉากใดๆ ก็ตามที่คุณจะเห็นในโรงภาพยนตร์
การแสดงนั้นยอดเยี่ยมมาก Snow Cake แมคลาคลันเล่นเป็นเจฟฟรีย์ผู้บริสุทธิ์ที่หลงทางได้อย่างลงตัว ส่วนฮอปเปอร์เล่นเป็นแฟรงก์ผู้ชั่วร้ายได้อย่างยอดเยี่ยม การแสดงของรอสเซลลินีในบทโดโรธีนั้นทำลายล้างและกล้าหาญอย่างยิ่ง นี่คือช่วงเวลาสำคัญที่สุดของเธอในฐานะนักแสดง
“Blue Velvet” อาจเป็นภาพยนตร์ของเดวิด ลินช์ในแบบฉบับของเขา อารมณ์ขันที่แปลกประหลาดและพรสวรรค์ด้านการวาดภาพของเขาในการสร้างภาพที่สวยงามนั้นปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน และภาพยนตร์เรื่องนี้แสดงให้เห็นถึงแรงกระตุ้นที่ขัดแย้งของลินช์ที่มีต่อความชั่วร้ายที่ไร้ขอบเขตและความน่ารักที่ไม่มีใครเทียบได้ หลังจากผ่านมาหลายปี “Blue Velvet” ยังคงเป็นภาพยนตร์ที่น่าตกใจ และการตัดสินใจว่ารู้สึกอย่างไรกับภาพยนตร์เรื่องนี้ยังคงเป็นความท้าทาย เป็นภาพยนตร์ที่ควรพิจารณาและพิจารณาใหม่ ชมแล้วชมอีก เป็นภาพยนตร์ประเภทที่ไม่มีวันเลือนหายไป สำหรับคนรักภาพยนตร์ตัวยง “Blue Velvet” จึงเป็นภาพยนตร์ที่ควรค่าแก่การชื่นชม
นี่คือภาพยนตร์ที่เป็นตัวอย่างในด้านความใส่ใจในรายละเอียด ภาพยนตร์เรื่องนี้อาจได้แนวคิดมาจากการเขียนไอเดียลงไป จากนั้นไอเดียก็ถูกแปลงเป็นบทภาพยนตร์ และบทภาพยนตร์ดังกล่าวก็ถูกเขียนขึ้นใหม่หลายครั้งเพื่อรวมเอาทุกความหมายเล็กๆ น้อยๆ และความใส่ใจในรายละเอียดที่เป็นไปได้ ผู้ชมบางคนจะสังเกตเห็น แต่บางคนก็ไม่เห็น เพราะพวกเขารีบเกินไปหรือแค่ติดอยู่ในความยอดเยี่ยมของภาพยนตร์ที่เหลือ
เมื่อฉันพูดถึงความใส่ใจในรายละเอียด ฉันหมายถึงการศึกษาตัวละครอย่างลึกซึ้ง ฉันถามคำถามหลายข้อว่าทำไมตัวละครบางตัวจึงทำแบบนั้นกับคนอื่น และเมื่อฉันคิดว่า “มีบางอย่างที่ภาพยนตร์ทำผิด” ภาพยนตร์ก็กลับมาตอบคำถามของฉันอีกครั้งในอีกยี่สิบนาทีต่อมา โดยไม่ได้บอกอะไรมากนัก ฉันนึกไม่ออกว่าทำไมอเล็กซ์ (ริกแมน) ถึงได้เป็นปฏิปักษ์กับคนขับรถบรรทุกมากนัก แต่ภาพยนตร์ตอบคำถามได้ในช่วงใกล้จบเรื่องเมื่อโศกนาฏกรรมในอดีตของอเล็กซ์ชัดเจนขึ้น นอกจากนี้
ความเอาใจใส่ต่อตัวละครโดยเฉพาะนั้นก็ยอดเยี่ยมมาก Vivienne (แฮมป์เชียร์) มีลักษณะที่น่าสนใจคือเธอใส่เฟรนช์ฟรายส์ของแมคโดนัลด์ลงในเบอร์เกอร์แล้วกินเข้าไป Linda (วีเวอร์) สามารถระบุได้ว่า Alex กำลังสวม “เสื้อสเวตเตอร์ตัวโปรดอันดับสาม” ของเธอ และตลอดทั้งเรื่อง เสียงและเสียงรบกวนในพื้นหลังของสุนัขเห่า นกส่งเสียงเจื้อยแจ้ว และการจราจรที่อยู่ไกลออกไปทำให้เรารู้สึกแบบนั้น ฉันรู้สึกว่าก่อนการถ่ายทำทุกครั้ง ผู้สร้างภาพยนตร์จะคิดทุกอย่างเท่าที่จะทำได้เพื่อบอกเป็นนัยถึงเหตุการณ์ในอดีตและเหตุการณ์ที่มองไม่เห็น หรือเพียงแค่ถามตัวเองว่า “สถานการณ์นี้เกิดขึ้นแล้ว แล้วจะเกิดอะไรขึ้น”
และนี่คือที่มาของการเขียนบทใหม่และคิดทบทวนในระดับที่น่าประทับใจมาก จนแทบจะนึกไม่ออกว่าจะมีภาพยนตร์เรื่องใดอีกที่น่าประทับใจเท่ากับเรื่องนี้ ฉันชอบวิธีที่ภาพยนตร์เริ่มเรื่องใหม่อีกครั้งหลังจากผ่านไปประมาณ 15 นาทีหลังจากเหตุการณ์ที่แม้แต่ตัวฉันเองก็ยังประหลาดใจ Snow Cake ฉันชอบวิธีที่ระหว่างการเดินทางของ Alex และ Vivienne เรามีเวลาเหลือให้ชมภาพด้านข้างของรถบรรทุกขนาดใหญ่ที่พร่ามัวไปอย่างกะทันหัน ซึ่งเน้นให้เห็นถึงสิ่งที่ดูเหมือนสุ่มและไม่จำเป็น ดูเหมือนจะแปลกที่หนังเรื่องนี้มีฉากที่ดูเหมือน “หิมะ” และฉากภายนอกที่ดูเหมือนขาวโพลนทำให้คุณ “เห็น” ความหนาวเย็นได้จริงแทนที่จะรู้สึก เพราะถ้าเราดูหนังในห้องอุ่นๆ เราจะไม่สามารถรู้สึกถึงความรู้สึกของตัวละครได้
จุดแข็งอีกอย่างคือทีมนักแสดง การที่มี Alan Rickman, Sigourney Weaver และ Carrie-Ann Moss คอยช่วยระเบิด John McLane ต่อสู้กับเอเลี่ยน หรือกำจัด Agent Smith ออกไป ถือเป็นเรื่องที่น่าประทับใจจริงๆ และคุณจะลืมไปอย่างรวดเร็วว่าใครเป็นใคร เหล่านี้เป็นใบหน้าที่คุ้นเคยจริงๆ ในภาพยนตร์ที่คุณไม่คาดคิดว่าพวกเขาจะปรากฏออกมา และสำหรับฉัน การลืมว่าพวกเขาเป็นใครและยอมรับพวกเขาในฐานะตัวละครนั้นเป็นเรื่องที่น่าประทับใจจริงๆ ภาพยนตร์เรื่องนี้ใช้เทคนิคที่น่าประทับใจมากมายเพื่อให้เข้าใจถึงประสิทธิภาพของมัน ปฏิสัมพันธ์ที่เหมาะสมครั้งแรกระหว่างอเล็กซ์และแม็กกี้ (มอส)
อยู่ในห้องที่เต็มไปด้วยสีแดงซึ่งบ่งบอกถึงอันตราย มีม่านสีแดง เทียนสีแดง พวกเขากำลังดื่มไวน์แดง และด้วยเหตุที่ลินดาติดป้ายว่าเธอเป็นโสเภณี เราจึงรู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมาทันที ฉันชอบเป็นพิเศษที่บทสนทนาริมทะเลสาบระหว่างอเล็กซ์และแม็กกี้ถูกแทรกสลับกับฉากน้ำแข็งละลายที่แตกสลายขณะที่อเล็กซ์บรรยายถึงชีวิตของเขาที่ละลายหายไปและแตกสลายเมื่อเขาประสบกับโศกนาฏกรรมในอดีต อีกครั้ง ความใส่ใจในรายละเอียดคือกุญแจสำคัญในเรื่องนี้ เนื่องจากบทสนทนาที่ดูเหมือนจะตรงไปตรงมานั้นได้รับการคิดขึ้นด้วยฉากน้ำแข็งละลาย
ฉันแทบจะไม่เคยดูหนังอิสระแนวแปลก ๆ เลย เนื่องจากมีหนังหลายเรื่องที่ดูมีคุณค่าเกินจริงและโอ้อวดเกินไป ดูเหมือนจะเข้าข่ายทั้งสามหมวด แต่ฉันตัดสินใจว่าจะดูเฉพาะหนังเรื่องนี้ที่นำแสดงโดย Alan Rickman และ Sigourney Weaver…..ฉันดีใจมากที่ได้ดู มันเป็นหนังที่เขียนบทและแสดงได้ดีมาก แต่ดูเหมือนว่าคนจะมองข้ามไป Alex Hughes (Alan Rickman) เป็นชายที่เพิ่งได้รับการปล่อยตัวจากคุกหลังจากฆ่าคนคนหนึ่ง และพบว่าตัวเองนั่งอยู่ข้างๆ Vivienne Freeman (Emily Hampshire)
สาวน้อยน่ารักที่ร้านกาแฟริมปั๊มน้ำมัน หลังจากพยายามเกลี้ยกล่อมอยู่นาน Vivienne ก็จัดการให้ Alex ไปส่งเธอที่บ้านได้ โศกนาฏกรรมเกิดขึ้นระหว่างทางเมื่อรถบรรทุกพุ่งชนรถของ Alex โชคดีที่ Alex ไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย Vivienne เสียชีวิตทันที อเล็กซ์รู้สึกผิดอย่างมากต่อการตายของเด็กหญิงและไปหาลินดา (ซิกอร์นีย์ วีเวอร์) แม่ของเธอเพื่อแสดงความเสียใจ เมื่อเขาไปถึง เขาสังเกตเห็นว่าลินดามีปัญหาทางจิตและเป็นโรคออทิสติกขั้นรุนแรง และเธอจัดการให้อเล็กซ์อยู่กับเธอเพื่อจัดการงานศพของเด็กหญิงและนำถังขยะไปทิ้ง เพราะเธอ “ไม่ทิ้งขยะ”
เรื่องนี้ฟังดูหดหู่มาก แต่จริงๆ แล้วก็ตลกและเศร้าพอๆ กัน วีเวอร์แสดงได้ดีที่สุดในชีวิตในบทบาทแม่ออทิสติกและน่าเชื่อถือมาก ริคแมนแสดงได้อย่างเรียบง่ายแต่ก็แสดงได้ยอดเยี่ยมในบทบาทคนขับรถที่แสวงหาการไถ่บาป แม้ว่าอุบัติเหตุทางรถยนต์จะไม่ใช่ความผิดของเขาก็ตาม แครี-แอนน์ มอสส์ (จาก The Matrix) ร่วมแสดงเป็นแม็กกี้ เพื่อนบ้านสุดเซ็กซี่ของลินดาที่อเล็กซ์เริ่มมีความสัมพันธ์ทางเพศกับเธอ และกำกับโดยมาร์ก อีแวนส์ ชาวเวลส์ ซึ่งใส่เพลงของวงดนตรีชาวเวลส์ไว้ในภาพยนตร์ นี่คือภาพยนตร์ที่ยอดเยี่ยมอย่างแท้จริงที่ควรค่าแก่การรับชม และไม่ได้น่าหดหู่หรือถูกต้องทางการเมืองอย่างที่คิดเลย
