Smile (2022) ยิ้มสยอง
เรื่องย่อ
เรื่องราวหลังจากพบกับเหตุการณ์ประหลาดและสะเทือนใจของผู้ป่วย ดร. โรส คอตเตอร์ (โซซี่ เบคอน) เริ่มประสบกับเหตุการณ์ที่น่ากลัว ซึ่งเธอไม่สามารถอธิบายได้ เมื่อความหวาดกลัวอย่างท่วมท้นเริ่มครอบงำชีวิตของเธอ โรสต้องเผชิญหน้ากับอดีตอันน่าหนักใจของเธอเพื่อเอาชีวิตรอดและหลบหนีจากความเป็นจริงใหม่อันน่าสะพรึงกลัวของเธอ อย่างไรก็ดี นับตั้งแต่การตายของลอรา โรสพบเจอเรื่องลึกลับที่อธิบายไม่ได้หลายอย่าง
ทั้งภาพหลอนและแว่วเสียงเรียกชื่อ Smile ยังผลให้เธอค่อยๆ หวาดระแวงและแสดงพฤติกรรมผิดปกติต่อคนรอบตัวในที่สุด โดยเฉพาะเมื่อเธอต้องลากร่างกายทรุดโทรมสุดขีดจากการอดหลับอดนอนไปยังบ้านของพี่สาวเพื่อฉลองวันเกิดหลานชาย แต่กลับกลายเป็นว่าการปรากฏตัวของเธอกลายเป็นหายนะครั้งใหญ่ จนเธอต้องออกล่าหาสาเหตุว่าสิ่งที่ ‘ส่งยิ้ม’ ให้เธออยู่นั้นคืออะไรกันแน่
ผู้กำกับ
- Parker Finn
บริษัท ค่ายหนัง
- Paramount Players
นักแสดง
- Sosie Bacon
- Kyle Gallner
- Jessie T. Usher
- Robin Weigert
- Caitlin Stasey
- Kal Penn
- Rob Morgan
โปสเตอร์หนัง
รีวิว
ประการแรก โรสเป็นคนดีกว่าฉัน เพราะฉันคงจะทำตามที่ชายคนนั้นบอกเธอ และใช้ชีวิตที่เหลือในคุกอย่างสงบสุข 7/10 คะแนนนี้เป็นคะแนนที่ฉันจะให้ถ้าฉันไม่ได้ดูหนังสยองขวัญมากนัก ดังนั้นฉันจะยึดถือตามนั้น มันทำให้ฉันนึกถึง The Ring มาก และมีวิธีดั้งเดิมมากมายที่หนังสยองขวัญเรื่องอื่นๆ ใช้ในการปลุกเร้าความกลัว ดังนั้น ไม่มีอะไรแปลกใหม่ แต่ส่วนใหญ่แล้ว หนังก็ยังคงมีประสิทธิภาพ Smile ปัญหาเดียวคือ คุณเดาออกว่ามันจะจบลงอย่างไร ฉันดูเรื่องนี้แบบง่วงๆ แต่ฉากตกใจแรกทำให้ฉันสะดุ้งตื่น มีฉากตกใจมากมาย และฉากเหล่านั้นก็มีเอฟเฟกต์ตามที่ต้องการ จากนั้นก็เริ่มซ้ำซาก ซึ่งไม่ใช่ลางดีสำหรับตอนจบของหนัง เพราะตอนแรกมันรู้สึกยอดเยี่ยมมาก
จากนั้นก็เริ่มรู้สึกว่าไม่มีจินตนาการอีกต่อไปเมื่อหนังยังคงใช้กลวิธีเดิมๆ เดิมๆ น่าเสียดายที่หนังสยองขวัญต้องจบลงก่อนหรือหลัง เพื่อที่คุณจะได้ประทับใจจนไม่กล้านอนในที่มืด อย่างไรก็ตาม หนังเรื่องนี้ยังคงเป็นหนังสยองขวัญที่ดีที่สุดที่ฉันเคยดูมาในปีนี้ ฉันชอบฉากเปิดเรื่องในช่วงต้นเรื่องมากเช่นกัน สูตรสยองขวัญแบบ ‘โรงพยาบาล + การสิงของปีศาจ’ เป็นสิ่งที่ฉันชอบเสมอ สิ่งที่ตลกเกี่ยวกับหนังสยองขวัญคือผู้คนพยายามทำตัวเข้มแข็งหลังจากหนังจบลง ฉันนั่งใกล้คู่รักคู่นี้ที่รู้สึกหวาดกลัวทุกครั้งที่หนังตกใจ แล้วตอนจบหนัง ทั้งคู่ก็พูดว่า “น่าจะได้ 4/10” “ใช่แล้ว หนังสยองขวัญไม่น่ากลัวอีกต่อไปแล้ว” ซึ่งนั่นทำให้วันของฉันดีขึ้นมาก ฮ่าๆ
เป็นเรื่องยากที่จะสลัดความรู้สึกไม่สบายใจของภาพยนตร์เรื่องนี้ได้ มันดูหดหู่และคลุมเครือ แต่แก่นแท้ของเรื่องคือความคิดที่ว่าเมื่อความเจ็บปวดถูกส่งต่อจากคนหนึ่งไปสู่อีกคนหนึ่ง มันจะครอบงำคุณ ด้วยเหตุนี้ ผู้กำกับ Parker Finn จึงใช้ความคิดที่ว่าคนส่วนใหญ่ที่ประสบกับเหตุการณ์เลวร้ายในชีวิต จะต้องถูกอดีตกลืนกินหากพวกเขาไม่เผชิญหน้ากับมัน ดร. โรส คอตเตอร์ (โซซี เบคอน) เป็นนักจิตวิทยาคลินิกที่รายล้อมตัวเองไปด้วยผู้คนที่มีปัญหาทางจิตในนิวเจอร์ซีย์ (เพิ่มเรื่องตลกของคุณเองได้ที่นี่)
โดยพื้นฐานแล้ว คุณสามารถเชื่อมโยงจุดต่างๆ เข้าด้วยกันได้ว่าเธอเก่งขึ้นได้อย่างไร วันหนึ่งที่โชคชะตาลิขิต Smile เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาในสำนักงานของเธอและจบชีวิตตัวเองอย่างน่าสยดสยอง นั่นเป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางของโซซีสู่ความบ้าคลั่งของเธอเอง การมองเห็นสิ่งต่างๆ ในชีวิตของเธออย่างช้าๆ หรือถูกหลอกหลอนด้วยเสียงจากอดีตของเธอ ไม่ว่าอะไรก็ตามที่รู้ถึงความเจ็บปวดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเธอ และใช้ประโยชน์จากมัน ความลึกลับนั้นไม่น่าพอใจที่จะไข แต่ช่วงเวลาแห่งความกลัวที่กระตุกกระตักอย่างต่อเนื่องทำให้คุณรู้สึกกังวลอย่างแน่นอน
สิ่งที่ฉันชอบเป็นพิเศษคือการทำงานของกล้องที่ไม่มั่นคง ไม่กลัวที่จะอยู่ในเฟรมนานเกินไป หรือเพิ่มมุมกล้องแบบดัตช์เข้าไป มันเหมือนกับภาพยนตร์ยุค 70 เฟรมทำให้คุณรู้สึกกระสับกระส่าย แม้ว่าฉากที่น่ากลัวส่วนใหญ่จะถูกถ่ายทอดออกมาอย่างชัดเจน นี่ไม่ใช่หนังสยองขวัญแบบสแลชเชอร์ แต่เป็นหนังที่ท้าทายจิตใจอย่างแท้จริง ดังที่กล่าวไว้ก่อนหน้านี้ ความคมชัดจะไม่ทำให้คุณรู้สึกมีความสุข แต่เป็นการดูใครสักคนต่อสู้กับอาการป่วยทางจิตของตัวเองอย่างแท้จริง หากคุณสนใจเรื่องนี้ นี่คือหนังสำหรับคุณ
โซซี เบคอนรับบทเป็นนักบำบัดที่ไร้ความสามารถ เธอบ่นพึมพำซ้ำซากและยืนเฉยๆ เฉยๆ ในขณะที่คนไข้ของเธอกำลังเจอเรื่องร้ายๆ หลังจากพิสูจน์ให้เห็นว่าเธอไม่สามารถปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้ใครก็ตามในรัศมี 50 ไมล์ได้ เธอก็เจอกับผีเข้า ผีเข้าก็เดินตามเธอไปทุกที่อย่างน่าขนลุกและทำอะไรไม่ได้มากนัก บางทีอาจเป็นการล้อเลียนเสียดสีก็ได้ ตัวละครทั้งเหนือธรรมชาติและอย่างอื่นดูเหมือนจะไม่เก่งงานเลย เรื่องนี้เป็นเรื่องไร้สาระที่โง่เขลา แต่ผลิตออกมาได้ยอดเยี่ยม การแสดงดี การถ่ายภาพดี การตัดต่อที่กระชับ และการกำกับที่ชวนติดตาม เป็นช่วงเวลาที่ดี แม้ว่าจะมีตัวละครที่ไร้สมอง การเขียนแบบคัดลอกและวาง บทสนทนาที่แย่มาก และการใช้คำซ้ำซากมากมาย เป็นภาพยนตร์สยองขวัญที่สนุกและได้ผลในบางครั้ง Smile อึที่ขัดเกลาอย่างดีที่แวววาวจนคุณแทบไม่สังเกตเห็นกลิ่น
หนังสยองขวัญไม่กี่เรื่องที่สามารถสร้างความประหลาดใจให้กับฉันได้ในปีนี้ เมื่อตัวอย่างหนังออกมา ฉันคิดว่ามันจะเป็นหนังที่โง่เขลาและไร้ความสามารถอีกครั้ง ฉันพิสูจน์แล้วว่าฉันคิดผิด ตั้งแต่เริ่มต้น ทุกอย่างตั้งแต่การกำกับ การแสดง ไปจนถึงการถ่ายภาพและการออกแบบเสียงนั้นช่างน่าทึ่งมาก ฉันคิดไม่ถึงเลยว่าหนังเรื่องนี้จะมีงบประมาณจำกัด แต่หนังเรื่องนี้ก็ดูน่าตื่นตาตื่นใจมาก หนังสยองขวัญนั้นมีประสิทธิภาพมาก โดยทำให้ตกใจและหวาดผวาในช่วงเวลาที่น่ากลัว แม้ว่าบางช่วงอาจจะดูธรรมดา แต่ก็ไม่ได้ทำให้เสียสมาธิมากนัก พวกเขาสามารถสร้างความตึงเครียดได้ดีมาก
และไม่เคยตั้งใจที่จะลดความตึงเครียดลงจนกระทั่งถึงช่วงท้าย พล็อตเรื่องนั้นเรียบง่ายพอที่จะเชื่อมโยงตัวละครที่เกี่ยวข้องทั้งหมดเข้าด้วยกันเพื่อทำให้ฉันใส่ใจพวกเขา แม้ว่าบางคนอาจบ่นว่าตัวละคร 90% เป็นเพียงตัวละครเสริม และฉันอาจเห็นด้วยกับสิ่งนั้น อย่างไรก็ตาม ตัวเอกนั้นดีพอที่จะแบกรับเรื่องราวทั้งหมดได้ สิ่งหนึ่งที่อาจไม่ถูกใจผู้ชมจำนวนมากคือการใช้โรคทางจิต Smile จัดการมันได้ค่อนข้างดีแต่อย่าคาดหวังว่าจะได้รับรางวัลออสการ์ และไม่ มันไม่ใช่ธีมหลักจริงๆ Smile ดังนั้นอย่าหยุดดูกลางคันเพราะจะมีเซอร์ไพรส์ในองก์สุดท้ายของหนัง ลองดูสิ ฉันคิดว่ามันคุ้มค่าสำหรับแฟนหนังสยองขวัญอย่างฉัน นี่ไม่ใช่ภาคต่อของ Annabelle หรือ Insidious แต่เป็นอะไรที่มากกว่านั้น
ฉันจะเริ่มด้วยข้อดีของหนังก่อน หนังเรื่องนี้น่าติดตามมาก ตัวละครก็เล่นได้ดีมากเช่นกัน ฉากที่ทำให้ตกใจก็สนุกดี บทเรียนสุดท้ายคือเราควรเผชิญหน้ากับปีศาจแทนที่จะวิ่งหนีจากมันตลอดเวลา และที่สำคัญคือเราต้องไม่ทำให้คนอื่นหวาดกลัวด้วยปัญหาของเรา จนถึงตอนนี้ก็ยังดีอยู่ เนื้อเรื่องนั้นซ้ำซากจำเจ “อาห์ พลังชั่วร้ายกำลังไล่ตามฉัน ไม่มีใครเชื่อฉัน ฉันกลัวมากและไม่รู้ว่าต้องทำยังไง” แต่ก็ไม่เป็นไร เราคุ้นเคยกับเรื่องนี้กันหมดแล้ว
แต่ตอนจบนั้นแย่มาก ดังนั้นโดยพื้นฐานแล้ว เธอจึงขังตัวเองไว้เพื่อไม่ให้ใครทำร้าย ฉันคิดว่าเธอจะก) ฆ่าตัวตายหรือข) เอาชนะปีศาจของตัวเองด้วยการก้าวต่อไป นั่นคือสิ่งที่เรื่องราวบอกเป็นนัยว่าจะเกิดขึ้น มันสมเหตุสมผล นั่นคือสิ่งที่ฉันพยายามทำเช่นกัน ไม่ลากใครเข้าสู่คำสาป และพยายามแก้ไขมันด้วยตัวเองหรือตายไปพร้อมๆ กัน
ไม่ – เธอไม่ทำ เธอยังคงเสียใจที่ฆ่าแม่ที่ไร้ความรับผิดชอบของเธอเมื่อ 20 ปีที่แล้ว แต่มันจะแย่ลงไปอีกได้ยังไง เธอปฏิเสธที่จะฆ่าตัวตายเมื่อเธอมีเวลา และเธอลากคนคนเดียวที่รักเธอในสิ่งที่เธอเป็นและทำทุกอย่างเพื่อเธอ – โจเอล โจเอล ผู้ชายที่เต็มใจที่จะทิ้งทุกอย่างเพื่อผู้หญิงที่ไม่ใช่ของเขาด้วยซ้ำ – ตายในการไล่ตามเพื่อช่วยเธอ เพราะเธอไม่สามารถยุติมันได้ด้วยตัวเอง ฉันไม่มีปัญหาหากคนร้ายชนะ Smile ฉันเห็นด้วย แต่ทำไมเราถึงฆ่าโจเอลและปล่อยให้เทรเวอร์และน้องสาวของเธอมีชีวิตอยู่ล่ะ
แล้วคำถามนับพันที่ไม่ได้รับคำตอบ เช่น เกิดอะไรขึ้นกับคู่หมั้น เกิดอะไรขึ้นกับน้องสาว หลานชายตัวน้อยที่หวาดกลัว? ไม่ เราตัดคำถามเหล่านั้นออกจากเรื่อง ฉันอยากจะจบเรื่องด้วยโน้ตเชิงบวก หนังเรื่องนี้พูดถึงความเจ็บปวดทางจิตใจและความเสียหายที่เกิดขึ้นกับเรามากมาย จิตใจของมนุษย์นั้นอ่อนแอโดยธรรมชาติ และมักจะ “เชื้อเชิญ” ให้เกิดพลังงานด้านลบ การเห็นการฆ่าตัวตาย คนตาย หรือคนที่กำลังเจ็บปวดอยู่ตรงหน้าอาจทิ้งรอยแผลเป็นที่คอยหลอกหลอนเราตลอดไป ภาพยนตร์เรื่องนี้แสดงให้เห็นด้วยว่าสังคมไม่ได้ต้องการฟังคนที่ป่วยจริงๆ พวกเขาแค่ต้องการให้ทุกอย่างเป็นปกติและปล่อยวางสิ่งต่างๆ ที่พวกเขาไม่ต้องการ (เทรเวอร์) และส่งต่อให้ “ผู้เชี่ยวชาญ” ที่ต้องการเพียงแค่รับเงินเดือน (นักจิตวิทยาส่วนตัวของเธอและเจ้านายของเธอ)
ฉันคิดว่าหนังเรื่องนี้ได้รับเครดิตมากกว่าที่ควรจะเป็นเล็กน้อย มีความรู้สึกที่ว่าภัยคุกคามในหนังเป็นการเปรียบเทียบกับ PTSD แต่ในขณะเดียวกันก็ลอกเลียนหนังเรื่อง It Follows/The Ring ตรงๆ มาก และองค์ประกอบทั้งสองนี้ขัดแย้งกันโดยตรง หนังเรื่องนี้ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับสิ่งที่ไม่มีผลกระทบต่อเนื้อเรื่อง ดังนั้นเมื่อเข้าสู่ช่วงไคลแม็กซ์จึงไม่ได้ระบุลักษณะของภัยคุกคามอย่างชัดเจน ไม่ชัดเจนว่ามันคืออะไรหรืออะไรที่จะเอาชนะมันได้ และองค์ประกอบทั้งสองอย่างมาปะทะกันจนทำให้เกิดบทสรุปที่ค่อนข้างไม่สอดคล้องกัน ซึ่งดูเหมือนจะบอกเป็นนัยว่าบาดแผลในวัยเด็กนั้นไม่อาจเอาชนะได้ หนังเรื่องนี้ไม่ได้แย่เลย ฉากสยองขวัญส่วนใหญ่สร้างมาได้ดี และบรรยากาศของความสงสัยที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาก็ชวนติดตาม แต่ที่แปลกก็คือ ประเด็นหลักที่ตั้งชื่อหนังเรื่องนี้ขึ้นมาเป็นองค์ประกอบหนึ่งที่ไม่เกี่ยวข้องเลย
ก่อนอื่น ขอคารวะผู้กำกับและผู้เขียนบท หากตกอยู่ในมือคนไม่ดี หนังเรื่องนี้อาจจะกลายเป็นหนังไร้สาระได้ง่ายๆ ประการที่สอง หนังเรื่องนี้ไม่ได้เอาใจคนดูระดับ PG13 เลย ดูสมจริงกว่า ตัวละครแสดงและตอบสนองในแบบที่เราทุกคนจะตอบสนองหากเกิดสถานการณ์ที่บ้าคลั่งขึ้น ประการที่สาม Smile เป็นหนังที่ดำเนินเรื่องราบรื่น ไม่มีตัวเสริมหรือทำให้เนื้อเรื่องที่ตึงเครียดออกนอกเรื่อง แล้วปัญหาคืออะไร? อยู่ในช่วง 15 นาทีสุดท้าย ดำเนินเรื่องไปในทิศทางสุ่ม รายละเอียดที่ขาดหายไป ซึ่งดูเหมือนเป็นเรื่องรองตลอดทั้งเรื่อง กลายเป็นวิธีแก้ปัญหาในตอนต้นและตอนท้าย ไม่น่าสนใจและไม่ใช่แนวทางที่ถูกต้อง ฉันต้องบอกว่าฉากสุดท้ายให้ผลตอบแทนที่ดีแก่เรา สรุป: ฉันขอแนะนำหนังเรื่องนี้เลย ฉันคิดว่าผู้ชมส่วนใหญ่จะสนุกกับหนังเรื่องนี้ ฉันมั่นใจว่าหลายคนจะไม่เห็นด้วยกับฉันเรื่องตอนจบและชอบมันมาก โดยรวมมีคะแนน 7 จาก 8
ดูหนังออนไลน์ ภาพยนตร์ที่คล้ายกัน
Spring Garden (2024) บ้านผีกินคน
Emilia Pérez (2024) เอมิเลีย เปเรซ
The Devil s Bath (2024) ทางบาปพ้นนรก
Dancing Village The Curse Begins (2024)
Detective Di Renjie The Deadly Monk (2024) ตี๋เหรินเจี๋ยกับนักบวชมรณะ
