Seven Years in Tibet (1997) 7 ปี โลกไม่มีวันลืม
เรื่องย่อ
หลังจากการเสียชีวิตของนักปีนเขา 11 คน Heinrich Harrer ชาวออสเตรียตัดสินใจที่จะเพิ่มความรุ่งโรจน์ให้กับประเทศของเขาและเพื่อความภาคภูมิใจของชาวออสเตรียโดยการปีน Nanga Parbat ในบริติชอินเดียและทิ้งภรรยาที่คาดหวังไว้เบื้องหลัง คนเห็นแก่ตัวและไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดเขาไม่เข้ากับคนอื่น ๆ ในทีม – แต่ต้องก้มหน้าตามความปรารถนาของพวกเขาหลังจากสภาพอากาศเลวร้ายคุกคาม จากนั้นสงครามโลกครั้งที่สองก็แตกออกพวกเขาถูกจับและถูกขังอยู่ใน P.O.W. ของ Dehra Dun ค่าย. เขาพยายามแยกตัวออกไปโดยเปล่าประโยชน์หลายต่อหลายครั้ง แต่ในที่สุดก็ประสบความสำเร็จพร้อมกับปีเตอร์อัฟชไนเตอร์และพวกเขาก็จบลงที่เมืองลาซาอันศักดิ์สิทธิ์ซึ่งเป็นสถานที่ห้ามชาวต่างชาติ พวกเขาได้รับการจัดหาอาหารและที่พักพิงและปีเตอร์ Seven Years in Tibet ได้แต่งงานกับช่างตัดเสื้อ Pema Lhaki ในขณะที่ Heinrich เป็นเพื่อนกับดาไลลามะ พวกเขาพบกันเป็นประจำ ในขณะที่เขาพูดถึงความอยากรู้อยากเห็นของเด็ก ๆ เกี่ยวกับโลกรวมทั้งแจ็คเดอะริปเปอร์และ ‘ผมสีเหลือง’; เขาได้สัมผัสกับคำสอนของพระพุทธเจ้าเขายังสร้างโรงภาพยนตร์ในขณะที่ได้รับข่าวการสิ้นสุดของสงคราม
ผู้กำกับ
- Jean-Jacques Annaud
บริษัท ค่ายหนัง
- Mandalay Entertainment
นักแสดง
- Brad Pitt
- David Thewlis
- BD Wong
- Mako
- Danny Denzongpa
- Victor Wong
- Ingeborga Dapkunaite
โปสเตอร์หนัง
รีวิว
ส่วนตัวแล้ว ฉันคิดว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับคะแนนต่ำมาก อย่างน้อยก็ 7.5 คะแนนในความเห็นของฉัน ถือว่ายังห่างไกลจากคำว่าสมบูรณ์แบบ แต่มีภาพยนตร์กี่เรื่องที่ตั้งคำถามถึงความเชื่อและการกระทำของคุณ และทำให้คุณได้ไตร่ตรองว่าคุณจะใช้ชีวิตให้ดีขึ้นได้อย่างไร มีภาพยนตร์กี่เรื่องที่ทำให้คุณอยากรู้เกี่ยวกับภาพยนตร์เรื่องนี้ สถานที่ ผู้คน ตัวละครมากขึ้น เชื่อฉันเถอะว่าภาพยนตร์เรื่องนี้จะทำให้คุณอยากรู้อยากเห็นและเปิดโลกทัศน์ของคุณให้กว้างไกลขึ้น อีกครั้ง ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังห่างไกลจากคำว่าสมบูรณ์แบบ แต่ลองดูแล้วพยายามทำความเข้าใจว่าฉันกำลังพูดถึงอะไรอยู่ Seven Years in Tibet หากคุณไม่เห็นด้วยกับฉัน อย่างน้อยการแสดงที่ยอดเยี่ยมของแบรด พิตต์และการถ่ายภาพที่งดงามจะทำให้คุณสนใจ
Seven Years in Tibet เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริง เช่นเดียวกับที่ The Sound of Music เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอัตชีวประวัติของ Maria Von Trapp Maria เขียนไว้ในอัตชีวประวัติเล่มที่ 2 ของเธอว่าเธอต้องการฟ้องผู้สร้างภาพยนตร์ และฉันสงสัยว่า Heinrich คิดเหมือนกันหรือไม่ ฉันคิดว่าเป็นภาพยนตร์ที่ยอดเยี่ยมมากที่ถ่ายทอดได้อย่างแม่นยำว่าเมืองลาซาเป็นอย่างไร เพราะก่อนหน้านี้ฉันเคยดูหนังสือภาพถ่ายจากการสำรวจของอังกฤษเมื่อประมาณปี 1910 และฉันดีใจที่หนังสือเล่มนี้ทำให้คนเห็นใจชาวทิเบตบ้าง แต่เมื่ออ่านอัตชีวประวัติของ Heinrich ไปแล้ว ดูเหมือนว่าเหตุการณ์แทบทุกอย่างในภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งขึ้น รวมถึงเรื่องธุรกิจนาฬิกาด้วย ฉันไม่เข้าใจว่าทำไม เพราะเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริงนั้นน่าสนใจและมีดราม่ามากมาย มีอะไรผิดปกติกับความคิดและอัตตาของผู้คนในฮอลลีวูด ถ้าพวกเขาต้องการบิดเบือนข้อเท็จจริงดั้งเดิมอย่างสิ้นเชิง ก็อย่าเรียกมันว่าสารคดีเลย
ภาพยนตร์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จในการทำสิ่งที่น่าทึ่ง นั่นคือการถ่ายทอดตัวละครหลักทั้งหมดออกมาในแง่มุมที่แย่ ซึ่งห่างไกลจากการซื่อสัตย์ต่อหนังสือ (ซึ่งเป็นที่มาของเรื่อง) แต่กลับลดความสำคัญของไฮน์ริช แฮร์เรอร์ ปีเตอร์ อัฟชไนเตอร์ และองค์ทะไลลามะลง Seven Years in Tibet มีการนำเสนอมิติใหม่ ๆ เช่น ความปรารถนาของแฮร์เรอร์ที่มีต่อลูกชาย ความรักสามเส้า และมิตรภาพที่แข่งขันกันระหว่างแฮร์เรอร์และอัฟชไนเตอร์ ซึ่งไม่มีสิ่งเหล่านี้ปรากฏอยู่ในหนังสือเลย ส่วนที่น่าผิดหวังอีกส่วนหนึ่งของภาพยนตร์เรื่องนี้คือมีการกล่าวถึงส่วนที่บรรยายถึงการหลบหนีและความสำเร็จในเวลาต่อมาในการเข้าไปในทิเบตของทั้งคู่น้อยมาก แม้ว่าจะไม่ได้สูญเสียทุกอย่างไปก็ตาม เพราะภาพยนตร์เรื่องนี้สามารถดึงดูดความสนใจจากนานาชาติให้มาสนใจความทุกข์ยากของชาวทิเบตและโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นในทิเบตได้สำเร็จ สำหรับเรื่องนี้ ฉันให้ 7 ดาว
เป็นภาพยนตร์ที่สร้างความประหลาดใจได้เป็นอย่างดี เนื่องจากมีสำเนียงออสเตรียที่นักวิจารณ์หลายคนวิจารณ์ไม่ดี ฉันคิดว่าแบรด พิตต์เล่นบทนาซีผู้เย่อหยิ่งได้ดีทีเดียว ซึ่งพบว่าตัวเองถูกอังกฤษจับตัวไประหว่างการเดินทางสำรวจเทือกเขาหิมาลัยที่ล้มเหลว และต่อมาก็ติดอยู่ในทิเบตหลังจากหลบหนีจากค่ายเชลยศึก เขาค้นพบความเป็นมนุษย์ในเมืองลาซาที่ห้ามชาวต่างชาติเข้า โดยเฉพาะหลังจากที่ได้พบกับองค์ทะไลลามะวัย 14 ปี ภาพยนตร์เรื่องนี้ให้ความรู้สึกเหมือนภาพยนตร์เรื่อง “Lost Horizon,” “The King and I” “Last Emperor” และภาพยนตร์อื่นๆ มากมาย แต่ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์แนว “ฮอลลีวูดยุคเก่า” ในแง่ที่ดีที่สุด
โดยมีทิวทัศน์ที่งดงามตระการตา (แนะนำให้ใช้จอไวด์สกรีน: ภูเขาและชนบทของอาร์เจนตินาและแคนาดาแทนที่ทิเบต) หัวใจสำคัญของภาพยนตร์เรื่องนี้คือความสัมพันธ์ระหว่างเด็กหนุ่มชาวอารยันผมสีบลอนด์และ “กุนตุน” วัยหนุ่ม โดยการแสดงของนักแสดงชาวทิเบตหนุ่มที่รับบทกุนตุนนั้นมีเสน่ห์มากจนเกือบจะขโมยซีนทั้งเรื่องไปได้ ภาพยนตร์เรื่องนี้ผสมผสานระหว่างข้อเท็จจริงและนิยายได้อย่างน่าสนใจ Seven Years in Tibet โดยหลีกเลี่ยงการแสดงท่าทีดูถูกชาวทิเบตและการเทศนาที่เคร่งครัดจนเกินไป เรื่องราวอันยิ่งใหญ่นี้ซึ่งอัดแน่นอยู่ในงานสร้างที่ยอดเยี่ยมทำให้การรับชมนั้นสนุกสนาน คำถามหนึ่งคือ องค์ทะไลลามะในวัยหนุ่มมีใจรักภาพยนตร์ได้อย่างไรในสถานที่ห่างไกลแห่งนั้น
ฉันจะไม่ต่อสู้กับภาพยนตร์เรื่องนี้และองค์ทะไลลามะองค์ที่ 14 ในทางตรงกันข้าม ฉันรักภาพยนตร์เรื่องนี้และไม่ได้เกลียดพระลามะ สิ่งที่ฉันอยากจะพูดคือรายละเอียดของส่วนนั้นในประวัติศาสตร์ทิเบต ด้วยเหตุผลบางประการ ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้ให้ข้อมูลที่ผิดเกี่ยวกับข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ 1. ในภาพยนตร์เรื่องนี้ การพบกันครั้งแรกระหว่างองค์ทะไลลามะและนายพลชางจิงอู่เกิดขึ้นก่อนการสู้รบชางตู ซึ่งไม่ถูกต้อง ชาวจีนไม่ได้ส่งทูตไปก่อนสงคราม ในเวลานั้น
ชางเป็นเจ้าหน้าที่ในคณะกรรมการทหารกลางของพรรคคอมมิวนิสต์จีน หลังจากที่งาหวางจิกเมยอมจำนน เหมาเจ๋อตุงจึงตัดสินใจส่งเขาไปพบองค์ทะไลลามะ และในภาพยนตร์ พวกเขาพบกันที่ลาซา แต่ในประวัติศาสตร์จริง ๆ แล้ว สถานที่นั้นอยู่ที่ไหนสักแห่งที่เรียกว่าหยาตง (ตามสำเนียงจีน) ซึ่งองค์ทะไลลามะหลบหนีไปหลังจากการสู้รบชางตู 2.ในภาพยนตร์ เมื่อชางจิงอู่พบกับดาไลลามะครั้งแรกในปี 1950 เขาตะโกนว่า “ศาสนาคือพิษ” Seven Years in Tibet ผิดอีกแล้ว ผู้ที่พูดคำขวัญนี้ต่อหน้าดาไลลามะคือเหมาเจ๋อตุง และปีนั้นคือปี 1954 ก่อนปี 1950 ไม่มีชาวจีนในทิเบต ดังนั้นจีนจึงพยายามโน้มน้าวให้ดาไลลามะยอมรับการยึดครองแทนที่จะปกครองอาณานิคมที่ไม่คุ้นเคย พวกเขาไม่ต้องการบังคับให้เขาหนีออกจากประเทศในเวลานั้น แม้ว่าพวกเขาจะทำไปแล้วเก้าปีต่อมาก็ตาม ดังนั้น
นายพลชางจึงไม่ได้พูดประโยคที่น่ากลัวนั้นในปี 1950 3.ในภาพยนตร์ ดาไลลามะหนุ่มยึดอำนาจจากชาวทิเบตผู้มีอำนาจคนอื่นๆ ก่อนสงคราม เนื่องจากความดึงดูดใจของชาวทิเบต ไม่ เขาได้รับอำนาจเพราะหมอผีบอกว่าใช่ ทิเบตไม่ใช่ประเทศที่ทันสมัยและเป็นประชาธิปไตย 4.ในภาพยนตร์ ความพ่ายแพ้ของกองทัพทิเบตเกิดจากการยอมจำนนของงาวังจิกเม มันไม่ยุติธรรม ในสมรภูมิชางตู กองทัพทิเบตสูญเสียทหารไปประมาณ 6,000 นาย และมีเพียง 8,000 นายก่อนสงคราม ในทิเบต ทหารเป็นงานของประชาชนที่ถูกคนอื่นดูถูก ดังนั้นกองทัพจึงไม่สามารถดึงดูดคนดีมาปกป้องมาตุภูมิได้
และมีเหตุผลสำคัญอีกประการหนึ่ง ก่อนปี 1950 ทิเบตไม่มีสงครามมานานมาก และจีนเพิ่งประสบกับสงครามกลางเมืองที่นองเลือด ดังนั้นทหารทั้งหมดจึงเป็นทหารผ่านศึก ทิเบตไม่สามารถต่อสู้กับจีนได้ จิกเมไม่มีทางเลือก 5.ในภาพยนตร์ กองทัพจีนสังหารหมู่เมื่อพวกเขาเพิ่งเข้าสู่ทิเบต ผิด พวกเขาไม่ได้ทำจนกระทั่งปี 1955 และจุดสุดยอดที่แท้จริงของการสังหารหมู่คือระหว่างปี 1960 ถึง 1972 ด้วยเหตุผลบางประการ กองทัพจีนต้องการแสดงความใจดีในช่วงเริ่มต้นของการยึดครอง นักโทษการเมืองชาวทิเบตบางคนยังกล่าวอีกว่ากองทัพจีนทำผลงานได้ดีในช่วงแรก แต่เมื่อเหมาเริ่มพยายามทำตัวชั่วร้ายในจีนแผ่นดินใหญ่ (ประมาณปี 2500) ทหารในทิเบตก็เริ่มทำหน้าที่เป็นผู้นำ
ฉันพลาดชมภาพยนตร์เรื่องนี้ครั้งแรกและเพิ่งได้ชมเป็นครั้งแรกเมื่อคืนนี้บนดีวีดี ฉันรู้สึกประหลาดใจมาก ฉันรู้สึกว่ามีความพยายามอย่างพิเศษบางอย่างในการถ่ายทอดภาพเมืองต้องห้ามลาซาและชีวิตและวัฒนธรรมของชาวทิเบตซึ่งเป็นแกนหลักของภาพยนตร์เรื่องนี้ได้อย่างแม่นยำ ในด้านการแสดง แบรด พิตต์ไม่ได้แสดงได้น่าเชื่อถือนักในบทบาทชาวเยอรมัน แต่ถึงจะพูดติดขัดเรื่องสำเนียง เขาก็แสดงบทบาทได้อย่างน่าดึงดูดและน่าสนใจ ฉันคิดว่านักแสดงสมทบอย่างมาโกะและชาวทิเบตที่ไม่ค่อยมีใครรู้จัก (ส่วนใหญ่) ทำได้ดี และการใช้คนที่ไม่รู้จักเหล่านี้ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ดูน่าเชื่อถือขึ้น ฉากนั้นสวยงามอย่างที่คุณคาดหวังไว้ โดยมีภาพเทือกเขาหิมาลัยที่สวยงามจับใจตลอดทั้งเรื่อง
น่าเสียดายที่หนังเรื่องนี้ต้องยาวถึง 139 นาที ไม่ใช่ว่าผมดูหนังที่ยาวขนาดนั้นไม่ได้ แต่เมื่อผมดูหนังยาวกว่านี้ ผมคาดหวังว่าหนังเรื่องนี้น่าจะมีอะไรให้พูดถึงในช่วงเวลาพิเศษนั้น และนั่นคือจุดที่หนังเรื่อง “Seven Years in Tibet” มักจะทำผิดพลาด ดูเหมือนว่าหนังจะยืดเยื้อไปเรื่อยๆ โดยไม่ได้ช่วยเสริมเนื้อเรื่อง หนังเรื่องนี้ต้องใช้เวลาราว 2 ใน 3 ส่วนในการแสดงให้เห็นว่า Heinrich Harrer เป็นคนเลวขนาดไหน และใช้เวลาเพียง 1 ใน 3 ส่วนในการแสดงให้เห็นว่าเขาเปลี่ยนแปลงไปอย่างไรและค่อยๆ กลายเป็นคนดีได้อย่างไร เขาคิดถึงแต่เรื่องอาชีพนักปีนเขาเท่านั้น ในปี 1939 ก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 ภรรยาของเขากำลังตั้งครรภ์ลูกคนแรก Harrer ไม่ต้องการรับผิดชอบและ ‘หลบหนี’
จากเธอโดยไปที่ทิเบต Seven Years in Tibet ซึ่งเขาจะพยายามพิชิตภูเขา Nanga Parbat ในเทือกเขาหิมาลัย เนื่องจากเขาเป็นชาวออสเตรียและพวกนาซีได้เข้ายึดอำนาจในออสเตรียแล้ว พวกเขาจะใช้ความสำเร็จของเขาพิสูจน์ว่าชาวเยอรมันเป็นเผ่าพันธุ์ที่ดีที่สุด (ฉันหวังว่าฉันคงไม่ต้องอธิบายอุดมการณ์นาซีทั้งหมดให้คุณฟัง แต่คุณคงตั้งใจเรียนวิชาประวัติศาสตร์มากพอแล้ว) ระหว่างที่เขาพยายามจะไปถึงยอดเขา เขาถูกอังกฤษจับกุมและนำตัวไปที่ค่ายเชลยศึก หลังจากพยายามหลบหนีหลายครั้ง ในที่สุดเขาก็ประสบความสำเร็จ และร่วมกับปีเตอร์ อัฟชไนเตอร์ เขาก็ไปถึงทิเบตได้ ตอนแรกเขาเป็นคนแก่และไม่ดี แต่ค่อยๆ เปลี่ยนวิถีชีวิตและกลายเป็น ‘ชาวทิเบต’ มากขึ้น เขาสามารถดึงดูดความสนใจขององค์ทะไลลามะเมื่อยังเด็กได้ และกลายมาเป็นเพื่อนกับเขาในช่วงที่จีนเข้ายึดอำนาจในทิเบต
ฉันไม่รู้ว่าสิ่งที่แสดงในหนังเรื่องนี้ทั้งหมดเกิดขึ้นจริงหรือไม่ หรือบางส่วนถูกแต่งขึ้นในระดับใด แน่นอนว่าทั้งหมดนี้เป็น “เรื่องสี” ทางการเมืองเล็กน้อย (คำถามเกี่ยวกับชาวทิเบตยังไม่ได้รับการแก้ไขจนถึงวันนี้ ดังนั้นจะมีผู้คนเสมอที่เลือกข้างจีนและบอกว่าสิ่งที่แสดงที่นี่ผิดอย่างสิ้นเชิง) แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่มีข้อความที่ทรงพลัง แต่ถึงแม้จะไม่มีข้อความว่าต้องเป็นสามีที่ดีและไม่เป็นคนโง่เขลาที่มุ่งมั่นในอาชีพการงาน แนวทางปรัชญาของชาวทิเบตในการแก้ไขปัญหา… ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพที่สวยงามมาก ทิวทัศน์สวยงามอย่างแท้จริงและทิเบตดูเหมือนเป็นสถานที่ที่ควรค่าแก่การไปเยี่ยมชม การแสดงดีมากและทุกอย่างดูน่าเชื่อถือมาก
