ดูหนังออนไลน์ Searching for Bobby Fischer (1993) เจ้าหมากรุก
เรื่องย่อ
Josh Waitzkin เป็นเพียงเด็กอเมริกันทั่วไปที่สนใจในกีฬาเบสบอลเมื่อวันหนึ่งเขาท้าทายพ่อของเขาในการเล่นหมากรุกและชนะ การแสดงให้เห็นถึงความไม่ธรรมดาในการแข่งขันกลางแจ้งที่จัตุรัสวอชิงตันในนิวยอร์กซิตี้เขาได้ผูกมิตรกับนักวิ่งชื่อวินนีอย่างรวดเร็วซึ่งสอนหมากรุกความเร็วให้เขา Searching for Bobby Fischer พ่อแม่ของ Josh จ้างโค้ชหมากรุกชื่อดัง Bruce ซึ่งสอน Josh ถึงประโยชน์ของการวางแผนแบบวัดผล ระหว่างทางจอชเริ่มเบื่อหน่ายกับระบบและหมากรุกของบรูซโดยทั่วไปและตั้งใจที่จะโยนการแข่งขันทิ้งโอกาสในการคว้าแชมป์ระดับประเทศด้วยความเสี่ยงที่ร้ายแรง
ผู้กำกับ
- Steven Zaillian
บริษัท ค่ายหนัง
- Mirage Enterprises
นักแสดง
- Max Pomeranc
- Joe Mantegna
- Joan Allen
- Ben Kingsley
- Laurence Fishburne
- Michael Nirenberg
- Robert Stephens
โปสเตอร์หนัง
รีวิว
เรื่องราวของเด็กน้อยอายุ 7 ขวบ Josh Waitzkin ซึ่งมีความสามารถในการเล่นหมากรุกเป็นอย่างมาก โดยสามารถเอาชนะเซียนหมากรุกรุ่นใหญ่ได้อย่างง่ายดายจนทำให้ได้แชมป์มานับไม่ถ้วนด้วยสไตล์การเล่นที่ ดุดัน สามารถที่จะรุกคู่ต่อสู้ได้แม้ว่าจะต้องตั้งรับ ทำให้ผู้คนจำนวนมากได้นำไปเปรียบกับยอดนักหมากรุกระดับโลก Bobby Fisher ที่หายตัวไป
วันก่อนหมอไปเดินดูหนังแผ่นจากใต้โรงหนังลิโด้ Searching for Bobby Fischer ได้หนังที่(คิดว่า)ดีๆมาหลายเรื่อง เรื่องหนึ่งที่ได้มา และได้ดูจบไป ชื่อเรื่องว่า Searching for Bobby Fischer (หรืออีกชื่อหนึ่งคือ Innocent moves) เป็นเรื่องราวชีวิตจริงของจอช (Josh Waitzkin) นักกีฬาหมากรุกชาวอเมริกันคนหนึ่งเมื่อครั้งยังเป็นเด็กชายอายุแค่เจ็ดขวบ จอช ก็เหมือนเด็กอเมริกันทั่วไป นอกจากเล่นเบสบอลที่เป็นกีฬาที่ชอบ เด็กเจ็ดขวบอย่างเขาก็ชอบเล่นสนุกสนานไปเรื่อยๆ จนวันหนึ่งที่เขาได้เห็นคนกำลังเล่นเกมหมากรุกอยู่ในสวนสาธารณะ จอชก็เรียนรู้เองว่าหมากรุกต้องเล่นอย่างไร และเขาก็เล่นได้ดี สามารถเอาชนะผู้ใหญ่หลายๆคนที่เล่นหมากรุกมานาน จอชมีพรสวรรค์มากในการเล่นหมากรุก เมือพ่อของเขาเห็นแบบนั้น จึงพยายามผลักดันให้จอชไปแข่งขันในเวทีต่างๆ และเขาก็ชนะมาทุกที่ที่ไปแข่ง
เมื่อพ่อเริ่มจริงจังกับการแข่งขัน แต่จอชเริ่มรู้สึกว่าหมากรุกไม่สนุกสำหรับเขาอีกต่อไป พ่อจ้างครูที่เก่งที่สุดมาสอนหมากรุกให้จอช ครูที่เก่งแต่ก็มักจะสอนให้จอช เล่นเพื่อชัยชนะเท่านั้น ไม่ต้องสนใจผิดถูก ต้องดูถูก ต้องมีความรู้สึกเกลียดคู่แข่ง แต่จอชเป็นเด็กที่ใจดี เขารู้สึกว่า เป็นอย่างที่ครูบอกไม่ได้ ที่สำคัญที่สุด ก็คือ เมื่อผลแพ้ชนะมีความหมายกับพ่ออย่างมาก ถ้าเขาชนะ พ่อจะดีใจ ถ้าเขาแพ้ พ่อจะผิดหวัง จอชเริ่มเครียด กังวล “พ่อครับ ผมกลัวที่จะแพ้” จอชบอกพ่อในวันหนึ่ง พ่อตอบจอชไปว่า ไม่มีทางที่ลูกจะแพ้ ลูกเก่งกว่าคนอื่น กลัวไปทำไม คนอื่นสิ ถึงจะต้องกลัวลูกของพ่อ จริงๆแล้วสิ่งที่จอชกลัวมากที่สุด ก็คือ กลัวว่าพ่อจะเสียใจ
เมื่อพ่อบอกจอชว่า จะให้จอชย้ายโรงเรียน ไปเรียนในโรงเรียนที่มีชั้นเรียนหมากรุก จอชดูไม่ได้ดีใจ แต่สิ่งที่เขาถามพ่อก็คือ ที่โรงเรียนมีสนามกว้างๆให้เขาได้เล่นเบสบอลใช่ไหม สุดท้ายเมื่อพ่อถามว่าตัดสินใจอย่างไรเรื่องย้ายโรงเรียน จอชก็ตอบพ่อไปว่า “ถ้าพ่อว่ามันเยี่ยมที่จะไปอยู่ที่นั่น ผมก็เชื่อว่ามันต้องเป็นอย่างนั้น” หากพ่อสังเกต ก็จะเห็นว่า จอชไม่มีรอยยิ้มอย่างที่เคยมีตามปกติ เด็กๆส่วนใหญ่มักจะพยายามที่จะเชื่อฟังในสิ่งที่พ่อแม่บอก เพราะอยากให้พ่อแม่พอใจ อยากให้พ่อแม่ชมเชย
ความผิดหวังและสมหวังของพ่อแม่ สีหน้าท่าทาง อารมณ์ที่แสดงออก มีผลกับลูกๆเสมอ แม้จะเป็นเด็กเล็กๆก็ตาม และเด็กๆก็รับรู้ว่า เขาควรทำอย่างไรให้พ่อแม่รอยยิ้ม มีเสียงหัวเราะ พ่อแม่มักบอกว่า ไม่ได้คาดหวังให้ลูกเป็นแบบนั้นแบบนี้ แต่เชื่อเถอะว่า ไม่มีพ่อแม่ที่ไม่คาดหวังกับลูก แต่จะจัดการกับความคาดหวังของตัวเองอย่างไร ให้เหมาะสม พ่อแม่หลายคนที่คาดหวังจนกลายเป็นความกดดันไปที่ลูก ส่วนใหญ่ก็ไม่ได้ตั้งใจ ทำโดยไม่รู้ตัว Searching for Bobby Fischer และมักจะให้เหตุผลว่า “เพราะมันเป็นสิ่งที่ดีสำหรับลูก อยากให้เขาได้ในสิ่งที่ดี เป็นในสิ่งที่ดี”
แต่มักลืมไปว่า บางทีสิ่งที่ดีที่สุดอาจจะไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ลูกมีความสุข เหมือนอย่างจอชที่อยากเล่นหมากรุกให้สนุก และมีความสุข ไม่ใช่เล่นเพื่อเอาชนะ หรือเล่นโดยไม่สนใจคู่แข่งว่าจะรู้สึกอย่างไร บางทีแพ้บ้างก็ไม่เห็นเป็นอะไร และนอกจากหมากรุก เขาก็อยากทำอะไรอย่างอื่นที่ชอบ เช่น เล่นเบสบอล ตกปลา บ้างอะไรบ้าง สุดท้ายเรื่องราวของพ่อและจอชจะเป็นยังไงคงต้องไปติดตามต่อในหนังนะคะ คงไม่ได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดของหนังให้ฟัง เผื่อว่าใครจะไปตามหาดูหนังแล้วจะเสียอรรถรส (เครดิต: รูปประกอบนี้ไม่ใช่รูปที่มาจากหนังนะคะ แต่เป็นรูปที่มาจากหน้าปกหนังสือ ซึ่งเป็นรูปจริงของจอชและพ่อ หนังสือชื่อเดียวกันกับหนัง คุณพ่อของจอชได้เขียนหนังสือเล่มนี้ ก่อนที่จะนำมาสร้างเป็นหนัง เล่าเรื่องที่เกิดขึ้น และบทเรียนที่เขาได้เรียนรู้จากประสบการณ์ที่ผ่านมาได้อย่างสุดแสนประทับใจ)
เรื่องราวชีวิตของบ็อบบี้ ฟิชเชอร์ ปรมาจารย์หมากรุกผู้ยิ่งใหญ่ เปรียบเทียบกับชีวิตของจอช ไวต์ซกิน อัจฉริยะหมากรุกวัย 7 ขวบ แม็กซ์ โพเมอรานก์ โดยหนังเรื่องนี้ได้แทรกภาพเหตุการณ์สำคัญที่บ็อบบี้คว้าแชมป์การแข่งขันหมากรุกชิงแชมป์โลกที่เมืองเรคยาวิก ประเทศไอซ์แลนด์ เมื่อปี 1972 โดยเอาชนะบอริส สปาสกี้ จากสหภาพโซเวียต จากนั้นก็ย้อนกลับไปในสมัยที่บ็อบบี้ ฟิชเชอร์ยังเป็นเด็กชายและผู้ใหญ่ในช่วงปี 1950 และ 1960 ซึ่งเป็นช่วงที่ความหลงใหลในหมากรุกทำให้เขาได้รับชื่อเสียงและเกียรติยศตามที่เขาใฝ่ฝัน แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้เขาต้องสูญเสียชีวิตแบบเด็กธรรมดาที่เติบโตขึ้นในอเมริกาหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งทำให้เขาต้องสูญเสียความหลงใหลในหมากรุกไป
จอชมีแววว่าจะกลายเป็นบ็อบบี้ ฟิชเชอร์ในอนาคตได้อย่างแน่นอน เขามีจิตใจเหมือนคอมพิวเตอร์และมีความสามารถโดยธรรมชาติในการคาดเดาการเคลื่อนไหวของคู่ต่อสู้ได้ แม้ว่าคู่ต่อสู้จะรู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายจะทำตามก็ตาม สิ่งหนึ่งที่ Josh ไม่มีก็คือแรงผลักดันและความมุ่งมั่น รวมถึงสัญชาตญาณนักฆ่าที่ Bobby Fisher มี และเท่าที่ฉันรู้ เขาก็ยังคงมีแรงผลักดันในการเล่นเพื่อชัยชนะและบดขยี้คู่ต่อสู้จนราบเป็นหน้ากลอง Josh ชอบกีฬาทุกประเภท นอกเหนือไปจากหมากรุก
และพ่อของเขา Fred Waitzkin หรือ Joe Mantegna เป็นนักเขียนด้านกีฬาที่พา Josh ไปชมการแข่งขันเบสบอลของทีม Yankee และ New York Mets ซึ่งเด็กชายคนนี้สนุกสนานกับการชมการแข่งขันเบสบอลไม่แพ้กับการเล่นหมากรุก Fred ตระหนักได้ว่า Josh ลูกชายของเขาเป็นอัจฉริยะด้านหมากรุก และต้องการให้เขาศึกษารายละเอียดปลีกย่อยของเกมโดยจ้าง Bruce Pandolfini อดีตแชมป์หมากรุกระดับประเทศอย่าง Ben Kingsley มาสอน และ Bruce ก็รู้ทันทีว่า Josh มีความสามารถที่จะเป็น Bobby Fischer อีกคน สิ่งที่ Bruce กังวลเกี่ยวกับ Josh คือการที่เขาเล่นกับนักต้มตุ๋นหมากรุกในท้องถิ่น เช่น Winnie และ Laurence Fishburn ในสวนสาธารณะ Washington Square ใน Greenwich Village ซึ่งในความเห็นของบรูซนั้นเร็วเกินไปและไม่ให้จอชหนุ่มมีเวลาพัฒนาสมาธิและความเข้าใจเกมหมากรุกโดยรวมของเขา
ในระหว่างภาพยนตร์ Searching for Bobby Fischer จอชถูกผลักดันอย่างไม่ลดละโดยบรูซในการพยายามหล่อหลอมให้เขาเป็นบ็อบบี้ ฟิชเชอร์อีกคน แต่จอชเริ่มสูญเสียความสนใจในการชนะการแข่งขันหมากรุกทุกรายการที่เขาเข้าร่วม ความจริงที่ว่าเขาอยู่ยงคงกระพันทำให้จอชรู้สึกไม่สบายใจ เนื่องจากทุกคนคาดหวังให้เขาชนะเสมอ เหมือนกับดวงอาทิตย์ที่คาดว่าจะขึ้นในยามเช้า และไม่มีความสนุกหรือความตื่นเต้นใดๆ อีกต่อไปสำหรับเขา การแพ้กลายเป็นประสบการณ์ที่เพิ่มมากขึ้นสำหรับจอช และยังกระตุ้นความหลงใหลของเขาในการทำให้เขารู้สึกว่าเป็นมนุษย์มากขึ้น จอชยังอ่อนไหวเกินกว่าจะเอาชนะคู่ต่อสู้ได้ เช่นเดียวกับที่บ็อบบี้ ฟิชเชอร์ทำ ซึ่งต่อมาเขาแพ้เกมชิงแชมป์ให้กับโจนาธาน โพ นักเล่นหมากรุกวัยเจ็ดขวบเช่นเดียวกัน ไมเคิล ไนเรนเบิร์ก
หลังจากที่เขาพ่ายแพ้ต่อโจนาธาน จอชถูกมองว่าทำให้คนที่เชื่อมั่นในตัวเขาผิดหวัง และในขณะเดียวกันเขาก็เริ่มกลับมาใช้ชีวิตปกติเหมือนเด็กหนุ่มที่ใช้ชีวิตปกติและไม่ต้องแบกภาระของโลกหมากรุกไว้บนบ่าอีกต่อไป ในช่วงเวลานี้เองที่พรสวรรค์ในการเล่นหมากรุกของจอชปรากฏออกมาโดยที่ไม่ถูกบรูซคอยผลักดันเขาอย่างไม่ลดละ พรสวรรค์ที่ยังไม่ได้ถูกดึงออกมาทำให้เขากลับมาเล่นหมากรุกอีกครั้ง โดยเริ่มเล่นกับเพื่อนที่สวนสาธารณะชื่อวินนี่ จากนั้นก็ค่อยๆ ฝึกฝนจนสามารถคว้าชัยชนะในการแข่งขันหลายรายการจนกลายเป็นแชมป์หมากรุกระดับแนวหน้า ในที่สุด จอชก็ได้ลงแข่งขันกับโจนาธานอีกครั้งในการแข่งขันชิงแชมป์หมากรุกเยาวชนของสหรัฐอเมริกาที่ชิคาโกในตอนจบของภาพยนตร์
จอช ไวต์กิ้นเป็นเด็กธรรมดาคนหนึ่งในนิวยอร์กที่เรียนรู้การเล่นหมากรุกได้อย่างรวดเร็ว เขาผูกมิตรกับวินนี่ (รับบทโดยลอเรนซ์ ฟิชเบิร์น) นักต้มตุ๋นหมากรุกที่เล่นหมากรุกในวอชิงตันสแควร์ พ่อแม่ของจอช (รับบทโดยโจ แมนเทกนาและโจแอน อัลเลน) จ้างโค้ชหมากรุก บรูซ แพนดอลฟินี (รับบทโดยเบ็น คิงส์ลีย์) ซึ่งพยายามสอนหมากรุกให้เขาเล่นตามกติกา เป็นการดิ้นรนเพื่อหัวใจของจอชระหว่างวินนี่และบรูซ ที่ปรึกษาของเขาสองคน นี่เป็นภาพยนตร์ที่ยอดเยี่ยมอย่างแท้จริง เต็มไปด้วยความรู้สึก แม็กซ์ โพเมอแรนซ์เล่นด้วยความรู้สึกมากมายด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ ฉันชอบที่เขาจงใจแพ้พ่อของเขาในตอนเริ่มต้น เขาเป็นเด็กชายที่พยายามเติบโต และหลายครั้งเขาก็แสดงให้เห็นว่าจริงๆ แล้วเขาเป็นผู้ใหญ่ในความสัมพันธ์ ผู้กำกับสตีเวน ไซเลียนทำการแสดงที่ยอดเยี่ยมมากมาย และนักแสดงที่ยอดเยี่ยมทุกคนก็ทำหน้าที่ของตนเองได้ เป็นภาพยนตร์ที่น่ารักจริงๆ
บ็อบบี้ ฟิชเชอร์ ซึ่งได้รับการยกย่องจากหลายๆ คนว่าเป็นผู้เล่นหมากรุกที่เก่งที่สุดเท่าที่เคยมีมา Searching for Bobby Fischer สูญเสียความสนใจในเกมนี้ไปหลายทศวรรษหลังจากที่ได้เป็นแชมป์หมากรุกโลก เมื่อฟิชเชอร์เติบโตขึ้นเป็นศิลปิน – และหมากรุกเป็นศิลปะที่มีสุนทรียศาสตร์เป็นของตัวเองในแง่หนึ่ง – เขาเริ่มที่จะเติบโตจนเกินเกมหมากรุกโดยสิ้นเชิง เขาค้นพบทุกสิ่งที่มีให้ค้นพบแล้ว โดยเชี่ยวชาญกระดานหมากรุกและไม่พบคุณค่าใดๆ ในตารางขาวดำของหมากรุก
ยิ่งไปกว่านั้น ฟิชเชอร์เริ่มมีความรู้สึกขยะแขยงเกมหมากรุกอย่างมาก เขาดูถูกคู่ต่อสู้โดยมองว่าพวกเขาเป็น “ผู้เล่นที่ด้อยกว่า” ที่ไม่มีทั้งทักษะและศิลปะที่จะเอาชนะเขาได้ เมื่อฟิชเชอร์เริ่มคิดที่จะเลิกเล่นเกมหมากรุกตลอดไป ยุครุ่งเรืองของหมากรุก เมื่อปรมาจารย์หมากรุกกลายเป็นซูเปอร์สตาร์และเกมหมากรุกได้รับการส่งเสริมอย่างหนักในการแข่งขันระดับนานาชาติก็ได้ผ่านพ้นไปนานแล้ว ผู้เล่นที่อายุน้อยกว่าเริ่มเลียนแบบการเคลื่อนไหวของปรมาจารย์ และหมากรุกก็กลายมาเป็นกิจกรรมที่ต้องท่องจำและใช้กลยุทธ์ที่ซ้อมมาแล้ว หมากรุกในฐานะศิลปะนั้นตายไปแล้ว
ฟิชเชอร์ต่อสู้กับการใช้เครื่องจักรในการเล่นหมากรุกอยู่พักหนึ่ง (เขาสามารถเอาชนะซูเปอร์คอมพิวเตอร์หมากรุกได้หลายเครื่อง) โดยสร้างกลยุทธ์ใหม่ๆ มากมายที่ดูหรูหรา (แม้กระทั่งกฎและวัตถุประสงค์ใหม่ๆ) แต่ในที่สุดเขาก็ยอมแพ้ หลังจากยอมจำนนต่อเจ้านายที่โหดร้ายซึ่งต้องทุ่มเททั้ง 64 ช่องและ 32 ตัวหมากเพื่อแสดงความภักดี การยอมจำนน และการเสียสละอย่างเต็มที่ ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจเลิกและหันไปทำอย่างอื่น เหมือนกับโกดาร์ในยุคปัจจุบัน (“ภาพยนตร์ตายแล้ว! ไร้ประโยชน์!”) เขาเป็นศิลปินผู้โกรธแค้นที่ใหญ่เกินกว่าจะเป็นศิลปะที่ตายไปแล้ว เขาพิชิตมันได้ บรรลุทุกสิ่งที่ทำได้ และไม่พบคุณค่าใดๆ ในชัยชนะครั้งนี้ ในช่วงหลายทศวรรษต่อมา เขาเข้าร่วมลัทธิทางศาสนา สลับไปมาระหว่างความสัมพันธ์โรแมนติกที่สับสนหนึ่งไปสู่อีกความสัมพันธ์หนึ่ง รู้สึกสิ้นหวังและไม่พอใจอยู่เสมอ ด้วยความพยายามที่จะหาความสัมพันธ์อันแนบแน่นระหว่างมนุษย์ที่กระดานหมากรุกอันเย็นชาไม่สามารถให้ได้ มีรายงานว่าเขาเสียชีวิตพร้อมกับคำพูดต่อไปนี้บนริมฝีปากของเขา: “ไม่มีอะไรบรรเทาความทุกข์ได้เท่ากับการสัมผัสของมนุษย์”
เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับอัจฉริยะหมากรุกในชีวิตจริงอย่างโจชัว ไวต์ซกิน แวบซ์กินดูเหมือนจะเป็นหนังกีฬาทั่วๆ ไป – ไวต์ซกินต้องต่อสู้กับคู่ต่อสู้ต่างๆ จนกระทั่งเขาต้องเผชิญหน้าและเอาชนะโจนาธาน โพ แชมป์ระดับชาติในปัจจุบันได้ – แต่หนังเรื่องนี้ก้าวข้ามขอบเขตนี้ไปจนกลายเป็นหนังที่มืดหม่นอย่างน่าประหลาดใจ ซึ่งพยายามค้นหาคุณค่า (ถ้ามี) ของศิลปะ ความหมาย (หรือการขาดความหมาย) ของความเชี่ยวชาญในอาชีพ และความจริงอันชั่วร้ายที่ปรากฏออกมาเมื่อพิจารณาถึงแรงจูงใจทางเพศที่อยู่เบื้องหลังการกระทำของมนุษย์ทุกประการ
หนังเรื่องนี้เริ่มต้นด้วยพ่อของไวต์ซกินที่จ้างครูฝึกที่เข้มงวด ซึ่งรับบทโดยเบน คิงส์ลีย์ เพื่อสอนเด็กชายคนนี้ให้ก้าวร้าวและมีทักษะเท่ากับบ็อบบี้ ฟิชเชอร์ คิงส์ลีย์สอนให้เด็ก ๆ ดูถูกคู่ต่อสู้ ว่าชัยชนะไม่ได้มีค่าอะไรในตัว และเราจะชนะได้ก็ต่อเมื่อเอาชนะมนุษย์คนอื่นได้เท่านั้น ชัยชนะก็คือความด้อยกว่าของคู่ต่อสู้รวมกับความเสียสละแบบลัทธิที่คุณทำเพื่อกระดาน ความเชี่ยวชาญนั้นเกี่ยวพันอย่างใกล้ชิดกับอีโก้ที่เหนือกว่า ชัยชนะผูกโยงกับความก้าวร้าว หรือแม้แต่ความซาดิสม์
