Raise Your Voice (2004) ค้นฟ้าคว้าดาว
เรื่องย่อ
ภาพยนตร์เรื่องนี้เกี่ยวกับเด็กสาววัยรุ่นที่เสียใจมากที่พี่ชายของเธอเสียชีวิตในอุบัติเหตุรถชน Terri มีความรักในการร้องเพลงและการแต่งเพลงของตัวเอง พี่ชายของเธอ (ก่อนเสียชีวิต) แอบส่งดีวีดีการร้องเพลงของเธอไปที่แคมป์ดนตรีฤดูร้อนที่แอลเอพ่อของเธอไม่ต้องการให้เธอไป แต่แอบแม่ปล่อยเธอไปและทุกอย่างก็เป็นไปด้วยดียกเว้นเธอตกใจบนเวที เธอผ่านความหวาดผวาบนเวทีด้วยความช่วยเหลือจากเจย์เพื่อนใหม่ของเธอ ในตอนท้ายของการแข่งขันทุกคนในโรงเรียนดนตรีต้องแสดงบางสิ่งบางอย่าง และถ้าพวกเขาชนะพวกเขาจะได้รับทุนการศึกษาไปด้วย พ่อของเธอรู้จึงลงมาที่แอลเอและขู่ว่าจะพาเธอกลับบ้าน! เขาจะปล่อยให้เธออยู่หรือ และเธอจะชนะการประกวดหรือไม่? Raise Your Voice ผู้ชมต่างจับจองที่นั่งเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น
ผู้กำกับ
- Sean McNamara
บริษัท ค่ายหนัง
- New Line Cinema
นักแสดง
- Hilary Duff
- Oliver James
- David Keith
- Dana Davis
- Johnny Lewis
- Rita Wilson
- Lauren C. Mayhew
โปสเตอร์หนัง
รีวิว
ฮิลารี ดัฟฟ์ รับบทเป็นเทอร์รี เฟล็ตเชอร์ เด็กสาววัย 16 ปีที่กระตือรือร้นที่จะค้นหาพรสวรรค์ทางดนตรีของเธอที่สถาบันศิลปะการแสดงในแอล.เอ. ในช่วงฤดูร้อน หลังจากได้รับการโน้มน้าวเล็กน้อย เธอก็ประสบความสำเร็จที่นั่น และภาพยนตร์ก็พูดถึงการผจญภัยของเธอในสถาบันนั้นโดยคร่าวๆ ภาพยนตร์เริ่มต้นได้ดี คอนเสิร์ต Three Days Grace ช่วยสร้างโทนดนตรีให้กับภาพยนตร์ Raise Your Voice นั่นเป็นเซอร์ไพรส์ที่ไม่คาดคิด แม้ว่าฉันจะลำเอียงเล็กน้อยเพราะฉันชอบวงดนตรีนี้ การแสดงอันยอดเยี่ยมของฮิลารี ดัฟฟ์ ฉันประทับใจเธอมากขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่เห็นเธอเล่นภาพยนตร์ เธอทำให้ฉันน้ำตาซึมถึงสองครั้งในยี่สิบนาทีแรกของภาพยนตร์ ฉันประทับใจกับกลุ่มวัยรุ่นที่มีสีสันในโรงเรียน แม้ว่าพวกเขาจะถูกเลือกมาเพื่อให้ดูราวกับว่าพวกเขาอยู่ในแอล.เอ. เป็นหลักก็ตาม ฉันรู้สึกขอบคุณที่วัยรุ่นเหล่านี้ไม่ได้ถูกเขียนขึ้นมาเพื่อให้เป็นไปตามแบบแผนใด ๆ และทุกคนดูเหมือนเป็นคนจริง ๆ เพราะแบบแผนนั้นเป็นจุดอ่อนสำหรับฉัน เนื่องจากช่วงวัยรุ่นของฉันเพิ่งผ่านมาไม่นาน
ฉันชอบฉากที่เดนิสเล่นไวโอลินมาก อีกครั้ง มันสดชื่นและมีสไตล์มาก จอห์น คอร์เบตต์แสดงได้สร้างสรรค์ในบทบาทครูสอนดนตรีแนวก้าวหน้า ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้มีชีวิตชีวาขึ้นอีกนิด การกำกับช่วยให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ดำเนินไปได้ดี เพราะค่อนข้างจะไม่ค่อยน่าตื่นเต้น ‘จูบที่ไม่ต้องการ’ นั้นค่อนข้างจะคาดเดาได้ แต่โดยทั่วไปแล้วภาพยนตร์ประเภทนี้มักจะมีองค์ประกอบของความคาดเดาได้ ฉากจูบกันนั้นไม่จำเป็นเลยและควรตัดออกไป
และควรสังเกตว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ค่อนข้างจะคล้ายกับ Crossroads (2000) สำหรับคนรุ่นใหม่กว่าเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้น ภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ยังคงความเป็นตัวของตัวเอง
ฉันชอบเพลงสุดท้ายของหนังมาก มันเป็นเพลงที่เข้ากับธีมของหนังได้อย่างลงตัว และฉันไม่สนใจว่าใครจะพูดอะไร ฮิลารี ดัฟฟ์เป็นนักแสดงตัวจริง แม้ว่าเธอจะไม่ใช่คนร้องเพลงเก่งก็ตาม เธอมีประกายแวววาวอยู่เสมอ ไม่ว่าฉันจะรู้สึกอย่างไร การได้เห็นเธอแสดงก็ทำให้ฉันยิ้มได้เสมอ และนั่นเป็นสิ่งที่ควรค่าแก่การชม คำตัดสิน: หนังเพลงที่สนุกมาก แม้ว่าจะเดาทางได้ แนะนำสำหรับใครก็ตามที่มีลูก คนที่มีใจเด็ก ชอบฮิลารี ดัฟฟ์ หรือแค่ต้องการรอยยิ้มที่ดี แต่ขอเตือนไว้ก่อนว่า คุณอาจจะน้ำตาซึมได้ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะปรากฎบนริมฝีปากของคุณ
ออกตัวไว้ก่อนเลยนะครับว่าอันนี้ไม่เขียนยาว ว่ากันเนื้อๆ เลยดีกว่า กับหนังแนวชีวิตผสมตลกนิดๆ Raise Your Voice กับเรื่องราวการตามล่าหาความฝันของสาวน้อยที่อยากเป็นนักร้อง เธอคือ เทเรซ่า เฟลทเชอร์ (Hilary Duff) เธอหลงใหลการร้องเพลงมาตั้งแต่เด็กๆ แล้วไฟในตัวเธอก็มาลุกโชนหนักขึ้นเมื่อพี่ชายของเธอต้องมาจากไปก่อนวัยอันควร เธอเลยตั้งใจมั่นที่จะพยายามผลักดันทำให้ความฝันทางด้านเสียงเพลงของเธอเป็นจริงให้ได้ ส่วนหนึ่งก็เพื่อตามความฝัน อีกส่วนหนึ่งก็เพื่อหาทางลืมความสูญเสียที่เพิ่งเกิดกับเธอไป
แต่แน่นอนครับว่าหนทางสู่เส้นทางนักร้องย่อมไม่ง่ายดังคาด มีอุปสรรคและความยากตามประสา แต่นางเอกก็ย่อมเป็นนางเอกครับ ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ แม้จะเศร้าบ้างจนอยากถอดใจ แต่เธอก็เดินต่อไป… คุณว่าเธอจะทำได้ไหมล่ะครับ แหม เดาได้ไม่ยากเน้อะ หนังจัดว่าเหมาะสำหรับคนรักหนังเบาๆ เกี่ยวกับสาวน้อยตามหาฝัน แล้วก็คนที่ชอบหนูน้อย Hilary Duff ครับ ถ้าหากคุณไม่เข้าข่ายนี้ก็ย่อมอยู่ที่การตัดสินใจของคุณเองแล้วล่ะครับ เพราะมันเป็นหนังอีหรอบว่าดูก็ได้ ไม่ดูก็ได้ ว่าง่ายๆ แบบนี้แล้วกันนะครับ
ส่วนผมก็ไม่ได้ติดใจ ดูแบบผ่านมาผ่านไป ถ้าจะให้สารภาพก็ต้องขอบอกว่าดูเพราะหนู Duff นี่แหละ ซึ่งเธอก็ยังเป็นเธอ ออกแนวน่ารักและเสียงดี แต่มีตะหงิดใจนิดๆ ตอนฉากเธอร้องไห้ครับ ที่ดูฟูมฟายจริงจังมากๆ ร้องไห้ยังกะเด็กน่ะครับ ตอนดูรอบแรกก็รู้สึกหงิดๆ ว่าอะไรมันจะเศร้าขนาดนั้น แต่พอมาคิดอีกทีก็ค่อยโอเค เพราะเธอสูญเสียพี่ชายและหมดแรงที่จะฝันไงครับ ถึงได้ร้องไห้ขนาดนั้น คนสวยร้องไห้ที หนังจะดีไม่ดีไม่รู้ แต่พอจะให้อภัยได้เสมอ อิอิ
ฉันชอบหนังเรื่องนี้ มันคาดเดาได้ง่ายและค่อนข้างซึ้งเล็กน้อย ซึ่งฉันก็พอจะให้อภัยได้ แต่หนังเรื่องนี้มันไม่น่าเชื่ออย่างเหลือเชื่อ เพราะหนังเรื่องนี้แสดงให้เห็นถึงการขาดความสามารถในการร้องของฮิลารี ดัฟฟ์ ฉันชอบเพลงของเธอ แต่ฉันคิดว่าเธอไม่ได้มีระดับเดียวกับวัยรุ่นในโรงเรียนศิลปะการแสดงคนไหนๆ ดัฟฟ์มีค่ามากในโลกที่คุณไม่จำเป็นต้องร้องเพลงเก่งเพื่อขายแผ่นเสียงได้ มันคงจะดีกว่านี้ถ้าพวกเขาพากย์เสียงเธอทั้งหมดแทนที่จะให้เธอร้องโน้ต “สูง” อย่างเดียวไม่ได้ เมื่อคุณผ่านจุดนั้นไปได้ มันก็จะเป็นหนังที่น่ารัก มีนักแสดงที่ยอดเยี่ยมมากพอที่จะขายมันได้ และทำได้เพียงพอที่จะดึงดูดความสนใจได้ ฉันไม่สามารถทิ้งมันไปได้หมด เพราะฉันนั่งดูทั้งเรื่องและสงสัยถึงผลลัพธ์ของมัน
ในบทวิจารณ์เรื่อง “Cheaper by the Dozen” (2003) ของฉัน Raise Your Voice (2004) ค้นฟ้าคว้าดาว ฉันได้กล่าวถึงความยากลำบากที่ฮิลารี ดัฟฟ์จะต้องเผชิญในการเลิกเล่นบทลิซซี่ แม็กไกวร์ ความจริงที่ว่าภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นผลงานการผลิตของบรู๊คเวลล์/แม็กนามารา ซึ่งเป็นผลงานหลักของเครือข่ายเคเบิลที่ทำให้เธอโด่งดัง อาจเป็นอุปสรรคอีกประการหนึ่งจากการเลือกเล่นบทแบบนี้ แต่อย่าเข้าใจผิด ฮิลารี ดัฟฟ์ *เป็น* นักแสดงและนักร้องที่มีความสามารถ (แม้จะถูกมองว่าเป็นแนวพังก์ของบริษัท) และแม้จะมีเนื้อหาซ้ำซากจำเจ เธอก็พิสูจน์ให้เห็นแล้ว แต่จากสถานการณ์ในตอนนี้ เธอไม่สามารถหลุดพ้นจากจักรวาลดิสนีย์ได้หากเธอเล่นหนังโป๊อย่างหนัก
เทอร์รี เฟล็ตเชอร์ (ดัฟฟ์) ร้องเพลงในคณะประสานเสียงของโบสถ์ในท้องถิ่น และเพื่อความบันเทิงส่วนตัวของเธอเอง เธอยังคิดว่าการร้องเพลงของเธอสามารถทำให้เธอเป็นดาราได้ และพอล (เจสัน ริตเตอร์) พี่ชายของเธอก็คิดเช่นนั้นเช่นกัน Raise Your Voice โดยเขาแนะนำให้เธอได้รับทุนการศึกษาจากโรงเรียนสอนศิลปะการแสดงในลอสแองเจลิสเป็นการลับๆ แต่พ่อของเธอ (เดวิด คีธ) อยากให้เธออยู่บ้านและคอยเสิร์ฟอาหารในร้านอาหารของครอบครัว หลังจากเธอและพี่ชายแอบออกไปดูคอนเสิร์ตในคืนหนึ่ง ก็มีคนขับรถเมาชนพวกเขาระหว่างทางกลับบ้าน
พี่ชายของเธอเสียชีวิต เธอรอดชีวิตมาได้ และเหลือเพียงภาพในอดีตอันน่าปวดร้าวและความรู้สึกผิดที่รอดชีวิต แต่เมื่อเธอคิดว่าเธอจะต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในก้นบึ้งของจิตใจ เธอกลับได้รับทุนการศึกษาจากโรงเรียนสอนศิลปะการแสดงซึ่งเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเคยเข้าเรียน แน่นอนว่าเหตุผลเดียวที่เธอไม่อยากไปคือเพราะเธอหวาดกลัวต่อความโกรธเกรี้ยวของพ่อ ดังนั้นแม่ (ริต้า วิลสัน) และป้านิน่า (รีเบกกา เดอ มอร์เนย์) จึงบอกพ่อว่าเธอจะใช้เวลาอยู่กับป้าของเธอ ในขณะที่ลักลอบพาป้าไปโรงเรียนนั้น และส่วนที่เหลือของภาพยนตร์เป็นเรื่องเกี่ยวกับเทอร์รีที่พยายามหาเพื่อนในเมืองใหญ่ ปกปิดคำโกหกที่บอกกับพ่อ และจัดการกับความกลัวแสงสว่างของเธอเอง ซึ่งเกิดจากความเอื้อเฟื้อของคนขับรถเมาคนนั้น
มีหลายอย่างที่คาดเดาได้เกี่ยวกับภาพยนตร์เรื่องนี้ ไม่ว่าจะเป็นพ่อที่ชอบบงการ ป้าที่เป็นศิลปินแนวอาวองการ์ดที่เห็นอกเห็นใจ อุบัติเหตุทางรถยนต์ที่น่าสลดใจ แฟนหนุ่มที่มีแฟนเก่าที่ไม่ยอมปล่อยมือ (เทอร์รี่จับได้ว่ากำลังจีบเธอและคิดว่าเธอไม่ซื่อสัตย์กับเธอ) และแม้แต่คอนเสิร์ตแห่งชัยชนะในตอนจบ แม้จะพูดไปทั้งหมดนี้แล้ว ฉันต้องย้ำอีกครั้งว่าฉันไม่อยากให้คำวิจารณ์ของฉันเกี่ยวกับภาพยนตร์เรื่องนี้ถูกตีความว่าเป็นการวิพากษ์วิจารณ์ดัฟฟ์อีกครั้ง
เพราะไม่ว่าเนื้อเรื่องจะเหมือนกันอย่างไร ดัฟฟ์ก็ยังโดดเด่น ใช่ เธอเป็นนักแสดงที่ดีกว่านักร้อง แต่ทั้งสองแง่มุมนี้ของเธอเหนือกว่าภาพยนตร์เรื่องนี้มาก หากคุณไม่เชื่อว่าเธอจะเล่นเป็นคนอื่นนอกจากลิซซี่ แม็กไกวร์ได้ คุณควรจะเคยเห็นเธอเล่นในตอนหนึ่งของ Joan of Arcadia ที่มีคนพูดถึงกันมากเมื่อฤดูใบไม้ผลิปี 2548 ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ใกล้เคียงกับบทที่ไร้สาระอย่างในซีรีส์ใหญ่เรื่องแรกของเธอเลยก็ตาม แต่มันก็ทำให้คุณหวังว่าจะมีบทอื่นๆ ที่เหมาะกับเธอมากกว่านี้
ฮิลารี ดัฟฟ์ต้องระมัดระวังมากขึ้น เพราะตอนนี้เธอเล่นเป็นตัวละครเดิมๆ ในทุกๆ เรื่องที่เธอเล่น น่าเสียดายที่ Raise Your Voice ไม่สามารถลบล้างภาพลักษณ์นั้นได้ แต่ในทางกลับกัน บทบาทของเทอร์รี เฟล็ตเชอร์ทำให้ดัฟฟ์มีโอกาสแสดงทักษะการแสดงละครและทักษะ “ฟูฟ่อง” ของเธอ และยังแสดงให้ผู้ชมเห็นว่าเธอมีเสียงที่ดีอีกด้วย เทอร์รี เฟล็ตเชอร์ (รับบทโดยดัฟฟ์) ได้สมัครเข้าเรียนในวิทยาลัยดนตรีในแอลเอ แต่พ่อของเธอไม่อยากให้เธอไป แต่เมื่อพี่ชายที่คอยสนับสนุนเธอเสียชีวิต
เทอร์รีต้องเลือกที่จะเชื่อฟังพ่อหรือทำในสิ่งที่พี่ชายต้องการ Raise Your Voice แม้ว่าเธอจะโทษตัวเองสำหรับอุบัติเหตุนั้น แต่แม่และป้านิน่า (รับบทโดยรีเบกกา เดอ มอร์เนย์) ของเธอกลับวางแผนที่จะพาเธอออกไปโดยที่พ่อไม่รู้ว่าเธอหายไปไหน เมื่อมาถึงวิทยาลัย เทอร์รี่พบว่าการปรับตัวเข้ากับสังคมนั้นยากขึ้น และความทรงจำเกี่ยวกับอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่ทำให้พี่ชายของเธอเสียชีวิตและบาดเจ็บยังคงวนเวียนกลับมาหลอกหลอนเธอ แต่เทอร์รี่ก็สามารถเอาชนะสิ่งที่ฉุดรั้งเธอไว้ได้อย่างน่าอัศจรรย์ และพยายามทำดีที่สุดเท่าที่จะทำได้
ภาพยนตร์เรื่องนี้ต้องได้รับการชื่นชมจากข้อเท็จจริงที่ว่าเมื่อพวกเขาพูดว่า “วิทยาลัยดนตรี” พวกเขาไม่ได้หมายถึงแค่ดาราป๊อปที่อยากเป็นดาราจำนวนมากที่แห่กันมาที่โรงเรียนมัธยมเพื่อหาข้อตกลงในการบันทึกเสียง นี่คือดนตรีจริง ๆ ด้วยเครื่องดนตรีทุกชนิดที่นึกออก ครูที่แตกต่างกัน และผู้คนหลากหลาย ดัฟฟ์ยังแสดงได้ดีที่สุดครั้งหนึ่งของเธอจนถึงปัจจุบัน แม้ว่าในตอนแรกผู้ชมจะคิดว่าพวกเขากำลังดูภาพยนตร์เรื่องใหม่ของลิซซี่ แม็กไกวร์ก็ตาม เรื่องราวเองก็ให้ความรู้เช่นกัน แต่ตัวละครอื่น ๆ นอกเหนือจากเทอร์รี่ไม่ได้พัฒนาเท่าที่ควร
แม้ว่า Raise Your Voice จะขาดความตลกขบขันอย่างภาพยนตร์วัยรุ่นเรื่องอื่นๆ เช่น American Pie, The Girl Next Door และ Mean Girls แต่ก็ไม่มีข้อบกพร่องใดๆ ในด้านอารมณ์และคุณค่าของละคร และอาจเป็นบทบาทที่ดีที่สุดของฮิลารี ดัฟฟ์จนถึงตอนนี้
