Patch Adams (1998) คุณหมออิ๊อ๊ะ คนไข้ฮาเฮ
เรื่องย่อ
เป็นภาพยนตร์ที่สร้างจากเรื่องจริงของ นายแพทย์ แพตช์ ฮันเตอร์ อดัมส์ มีเรื่องราวโดยย่อว่า อดัมส์ผู้สิ้นหวังและคิดฆ่าตัวตาย จนต้องไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลรักษาโรคประสาท ระหว่างนั้นเขาได้รับรู้ว่า อาชีพแพทย์นั้นส่วนใหญ่แค่รักษาผู้ป่วยแค่ภายนอก แต่ไม่ได้เข้าถึงจิตใจของผู้ป่วย เขาจึงต้องการที่จะเป็นหมอ…เป็นหมอที่รักษาคนป่วยทั้งภายนอกและภายในด้วยรอยยิ้ม อดัมส์ได้เป็นนักศึกษาแพทย์ในวัยที่มีอายุมากแล้ว เขาเเตกต่างจากคนอื่นๆ ซึ่งนักศึกษาแพทย์ที่นั่นถูกอบรมว่าควรทำตัวให้สมเป็นแพทย์
ต้องวางตัวให้ดูเป็นแพทย์ที่ดูมีความน่าเชื่อถือ และห้ามไปคลุกคลี Patch Adams เล่นหัวกับผู้ป่วยเพราะจะทำให้เสียภาพลักษณ์ แต่อดัมส์ นั้นไม่ เขามักชอบที่จะสร้างรอยยิ้มและเป็นตัวตลก แสดงความเป็นมิตรกับคนไข้ทุกคน หลายครั้งที่อดัมส์ถูกเรียกมาต่อว่าเพราะเห็นว่าเป็นการกระทำที่ไม่สมควรและเสื่อมเสียเกียรติอาชีพ แต่อดัมส์ก็ไม่เลิกพฤติกรรมดังกล่าว จนเรื่องไปถึงคณบดีที่มีสิทธิที่จะไล่อดัมส์ออกจากการเป็นนักศึกษาแพทย์ แต่เมื่อเจอแรงต่อต้านจากคนที่รักอดัมส์ ทั้งนักศึกษาแพทย์บางส่วน พยาบาล และ คนไข้ทั้งหลาย เรื่องที่จะไล่อดัมส์ออกนั้นจึงเป็นอันต้องยุติไป เพราะทุกคนรู้ว่าสิ่งที่อดัมส์ทำคือการรักษาคนป่วยด้วยความรักและทุ่มเท ในที่สุดอดัมส์ก็สามารถเรียนจบและออกมาเป็นแพทย์ที่คนไข้ทุกคนรัก
ผู้กำกับ
- Tom Shadyac
บริษัท ค่ายหนัง
- Universal Pictures
นักแสดง
- Robin Williams
- aniel London
- Monica Potter
- Philip Seymour Hoffman
- Bob Gunton
โปสเตอร์หนัง
รีวิว
ฉันต้องปรบมือให้ทั้ง Patch Adams ตัวจริงและ Robin Williams ผู้ล่วงลับที่นำเรื่องราวของเขามาสู่จอภาพยนตร์ให้เราได้ชม ฉันรู้สึกว่าตัวเองเข้าถึงตัวละครตัวนี้ได้ดี แต่แนวทางการทำงานแบบนั้นมีข้อเสีย เมื่อย้อนกลับไปสมัยทำงานที่ Crime Vicims Board ในรัฐนิวยอร์ก ฉันคิดว่า Patch Adams ไม่ควรใช้วิธีราชการเพียงอย่างเดียวในการช่วยเหลือเหยื่อในช่วงวิกฤตของชีวิต ให้คิดว่าพวกเขาเป็นมนุษย์ ไม่ใช่แค่ผู้เรียกร้องสิทธิ์เท่านั้น วิธีนี้คุ้มค่ามาก แต่ทำให้ฉันขัดแย้งกับเพื่อนร่วมงานและหัวหน้างานบางคน
แนวทางแบบนั้นยังส่งผลเสียต่อจิตใจของแต่ละคนอีกด้วย ด้วยเหตุผลหลายประการ ฉันจึงดีใจที่ได้เกษียณอายุก่อนกำหนด แต่ฉันไม่มีวุฒิการศึกษาเพียงพอที่จะเข้าสู่วิชาชีพนั้น และการเข้าไปเกี่ยวข้องมากเกินไปอาจทำให้คุณกลายเป็นคนไร้ค่า ลองดูว่าแพทย์เหล่านั้นรับมือกับสงครามที่โหดร้ายและสถานการณ์ที่ไร้เหตุผลของพวกเขาอย่างไรในรายการ MASH ยิ่งถ้าเป็นคนที่มีปัญหาสุขภาพจิตอยู่แล้วก็ยิ่งยากเข้าไปอีก
พูดได้ว่า Patch Adams เป็นผู้ชายที่น่าทึ่ง และ Robin Williams ก็ได้สร้างภาพยนตร์ชีวประวัติเกี่ยวกับเขาขึ้นมาได้อย่างน่าทึ่ง แม้จะแต่งขึ้นเล็กน้อย แต่ฉันคิดว่าเขามีจิตวิญญาณที่เหมาะสมกับบทบาทนี้ การแสดงที่ดีอื่นๆ ได้แก่ แคโรล พอตเตอร์ในบทคนรัก แดเนียล ลอนดอนในบทผู้ช่วยทางการแพทย์ของวิลเลียมส์ และไมเคิล เจเตอร์ในบทผู้ป่วยทางจิตที่ทำให้ Patch Adams ตระหนักถึงแนวทางการรักษาแบบใหม่ของเขา ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์สาขาดนตรีประกอบภาพยนตร์ ควรจะได้ให้คะแนนภาพยนตร์เรื่องอื่นๆ สองสามเรื่อง รวมถึงภาพยนตร์เรื่อง Williams ด้วย
โรบิน วิลเลียมส์มีความสุขมากกับเรื่องนี้ มันยอดเยี่ยมและอบอุ่นหัวใจมาก! มีตัวละครและสิ่งที่ดูหดหู่ใจมากมายที่หลีกเลี่ยงได้ ไม่เช่นนั้นฉันจะให้คะแนน 10 คะแนน ความสุขที่มากเกินไปก็ไม่เป็นไร ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้านายถึงเป็นคนอารมณ์เสียแบบเด็บบี้ ใช่แล้ว เขาจริงจังกับงานของเขา แต่ขาดอารมณ์ขันที่สำคัญสำหรับผู้ป่วยที่จะเพลิดเพลิน นี่เป็นภาพยนตร์ที่ทรงพลังและทำให้ฉันรู้สึกแย่ที่โรบิน วิลเลียมส์จากไป!
ในความคิดของฉัน โรบิน วิลเลียมส์ทำได้ดีที่สุดเมื่อเล่นเป็นตัวละครที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับตัวเขาเอง ภาพยนตร์เรื่องนี้สร้างจากชีวิตของฮันเตอร์ “แพทช์” อดัมส์ ตัวจริง ซึ่งเป็นชายที่วิลเลียมส์เองบอกว่ามีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับเขา ในอาชีพแพทย์ Patch Adams เป็นเรื่องง่ายที่จะหัวแข็งและหมกมุ่นอยู่กับการรักษาโรคมากจนลืมไปว่ามีผู้คนที่อยู่เบื้องหลังความเจ็บป่วยนั้นจริงๆ แพทช์สอนเราให้รักษาคนก่อน เพราะเมื่อทำเช่นนั้น
การรักษาโรคก็จะง่ายขึ้นบ้าง บางครั้งผู้คนก็ไม่ได้ดีขึ้น แต่การหัวเราะให้กับจิตใจสักหนึ่งหรือสองครั้งสามารถบรรเทาความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมานได้ บางครั้งผู้คนก็ต้องตาย และในขณะที่คนที่รักพวกเขาต้องทนทุกข์และโศกเศร้า ความทุกข์และความโศกเศร้าก็บรรเทาลงบ้างเมื่อรู้ว่าคนที่พวกเขารักที่จากไปไม่ต้องทนทุกข์อีกต่อไป บทบาทนี้ถูกสร้างขึ้นมาสำหรับวิลเลียมส์โดยเฉพาะ และเขาได้รับการสนับสนุนเป็นอย่างดี รวมถึงการแสดงอีกครั้งของไมเคิล เจเตอร์ ผู้ล่วงลับในบทบาทผู้ป่วยจิตเวชที่กลัวกระรอก ยกนิ้วให้เลย!
ปฏิกิริยาของผู้คนต่อความยากลำบากบอกอะไรเราหลายอย่างเกี่ยวกับพวกเขา มีคนประเภทที่ตื่นตระหนก มีคนประเภทที่ใส่ใจคนอื่นมากกว่าตัวเอง มีคนประเภทที่ทำตรงกันข้าม และมีคนประเภทที่มองทุกอย่างอย่างสงบและพยายามทำอย่างมีเหตุผล ความเจ็บป่วยและความตายเป็นสถานการณ์ที่ไม่มีใครอยากคิดถึง… แต่เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ในชีวิต และวิธีที่เราเผชิญหน้ากับสิ่งเหล่านี้บอกอะไรเราหลายอย่างเกี่ยวกับตัวเราเอง แพตช์ แอดดัมส์เป็นแพทย์ในชีวิตจริงที่สนับสนุนการใช้ความสุขและอารมณ์ขันเป็นส่วนหนึ่งของการบำบัดทางการแพทย์ และฉันก็เห็นด้วยกับเขา ที่นี่ในโปรตุเกส เรามีคำพูดที่เป็นที่นิยมเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยซ้ำ: การหัวเราะเป็นยาที่ดีที่สุดเสมอ
ในภาพยนตร์เรื่องนี้ เราได้เห็นวิถีชีวิตของแพตช์ แอดดัมส์ตั้งแต่ที่เขาเข้ารับการรักษาในคลินิกจิตเวช ภาพยนตร์เรื่องนี้มีความชัดเจนในวิธีที่เผยให้เห็นถึงการต่อต้านของมหาวิทยาลัยของเขา ซึ่งปกป้องวิธีการที่ไม่เป็นส่วนตัวมากขึ้น สร้างระยะห่างระหว่างแพทย์กับคนไข้มากขึ้น และในลักษณะที่แสดงให้เห็นจุดเริ่มต้นที่เรียบง่ายของสถาบัน Gesundheit ซึ่งก่อตั้งโดย Patch ตามมุมมองของเขาเกี่ยวกับการแพทย์และการปฏิบัติทางการแพทย์ ฉันไม่รู้ว่าภาพยนตร์เรื่องนี้เข้มงวดหรือไม่ (ฉันไม่คิดอย่างนั้น เพราะแม้แต่ Patch Addams เองก็ปฏิเสธวิธีที่ภาพยนตร์เรื่องนี้พรรณนาถึงเขา) แต่ความจริงก็คือบทภาพยนตร์นั้นทำงานได้ค่อนข้างดี โดยสร้างสมดุลระหว่างความตลกและความน่ารัก และนำเสนอหัวข้อที่ทำให้เราคิด
ฉันดีใจที่ Robin Williams Patch Adams ได้รับเลือกเป็นตัวละครหลัก เขาเป็นบุคคลที่เหมาะสมที่สุดที่จะเพิ่มความไม่เคารพกฎเกณฑ์ให้กับเรื่องนี้ ซึ่งสามารถเตะความตลกให้ไปถึงระดับของความบ้าคลั่งที่แท้จริงได้ นี่ไม่ใช่ผลงานที่ดีที่สุดของนักแสดง แต่ก็อยู่ในสิบอันดับแรก ตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง เรามีตัวละครของ Phillip Seymour Hoffmann และ Bob Gunton: คนแรกเป็นนักศึกษาแพทย์ตัวอย่างที่ขยันเรียน จริงจังและทุ่มเท แต่ก็อิจฉาเพื่อนร่วมงานที่ไม่เคารพกฎเกณฑ์ของเขาด้วย
คนที่สองเป็นคณบดีคณะแพทยศาสตร์ที่ตั้งใจจะห้ามไม่ให้ Patch สำเร็จการศึกษา แม้ว่าเขาจะได้เกรดดีในหลายๆ สาขาก็ตาม ตัวละครเหล่านี้เป็นตัวละครที่ซ้ำซากจำเจและค่อนข้างเป็นแบบแผน แต่พวกเขาประสบความสำเร็จได้ด้วยการแสดงของนักแสดงทั้งสองคน ซึ่งทำให้เราได้งานที่ดี Monica Potter น่าสนใจน้อยกว่า เธอสวย แต่เคมีกับ Williams แทบไม่มีเลย และความโรแมนติกของพวกเขาก็ไม่เข้มข้นและมั่นคงเท่าที่ควร นักแสดงที่เหลือทำในสิ่งที่ควรทำ โดยไม่มีหมายเหตุที่ดีให้เน้น
ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ใช่การแสดงภาพหรือเอฟเฟกต์… ซึ่งไม่น่าดึงดูดเลยด้วยซ้ำ ด้วยเรื่องราวที่มั่นคงและสถานการณ์ที่ตลกขบขันที่ดี บทภาพยนตร์และนักแสดงจึงควรได้รับความสนใจ และนั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น ดังนั้น เราจึงมีภาพยนตร์ที่ถ่ายอย่างพิถีพิถันซึ่งให้ภาพลักษณ์ที่สง่างามแต่ไม่โดดเด่น ด้วยโทนสีที่อบอุ่น แสงและความคมชัดที่ดี เครื่องแต่งกายและฉากอยู่ในสิ่งที่เราคาดหวังไว้ ไม่มีอะไรน่าประหลาดใจ และสถานที่ถ่ายทำก็เลือกมาอย่างดี ฉันชอบทิวทัศน์บางฉากเป็นพิเศษ เช่น ภูเขาที่แพทช์ตัดสินใจก่อตั้งโรงพยาบาล เพลงประกอบเข้ากันกับเสียงอันนุ่มนวลและนุ่มนวลของวงออเคสตรา
Patch Adams เป็นภาพยนตร์ที่ให้ความรู้สึกดีและมีความตั้งใจดี แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างจึงทำให้ข้อความนั้นสับสน โรบิน วิลเลียมส์เล่นได้ดีในบทบาทตัวละครที่น่ารำคาญและเป็นคนที่ใส่ใจผู้อื่นมาก ภาพยนตร์เรื่องนี้ใช้ทุกช่วงเวลาที่น่าเบื่อหน่ายและซ้ำซากเพื่อให้ผู้ชมชื่นชอบ อย่างไรก็ตาม ฉันไม่แน่ใจว่าภาพยนตร์ต้องการสื่อถึงข้อความใด: เสียงหัวเราะคือยาที่ดีที่สุดหรือหมอต้องดูแลผู้ป่วย โรบิน วิลเลียมส์แสดงข้อความแรกได้ค่อนข้างดี แต่หมอไม่ได้เย็นชาขนาดนั้น และเช่นเดียวกับเพื่อนร่วมห้องของแพทช์ เรารู้ว่าเขาใส่ใจผู้ป่วยของเขา ในฉากที่สูตินรีแพทย์มาเยี่ยมโรงพยาบาล เราจะเห็นแพทช์ทำขาจำลองไว้ตรงบริเวณตรงกลางเป็นประตู
และการดูแพทย์เดินเข้าไปในโรงพยาบาลก็เหมือนกับฉากที่มีชื่อเสียงใน Look Who’s Talking มันตลกดี แต่ฉันก็รู้ด้วยว่าฉันไม่อยากให้เรื่องตลกนั้นเล่นงานฉัน ในฉาก “ห้องพิจารณาคดี” ที่ถูกวิจารณ์โดยทั่วไป เราจะเห็นแพทช์กล่าวสุนทรพจน์ในขณะที่เขากำลังถูกพิจารณาคดีในข้อหาเปิดคลินิกโดยไม่ได้รับอนุญาต เขาพูดถึงวิธีการของเขาเกี่ยวกับการปรับปรุงคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยในขณะที่หลีกเลี่ยงปัญหาที่เขาดำเนินการคลินิกอย่างผิดกฎหมาย จากความคิดเห็นบางส่วนที่นี่ใน IMDB ฉันคิดว่าปัญหาของตัวละครของ Patch Adams ก็คือวิธีการของเขา (ที่ควรจะเรียกว่าเสียงหัวเราะเป็นยาที่ดีที่สุด)
ถูกทำให้เหมือนพระกิตติคุณมากเกินไป สิ่งที่เราต้องการส่วนใหญ่ก็คือมีผู้คนที่ดูแลเรา (เหมือนกับที่ตัวละครของ William Hurt ใน The Doctor ต้องการ) และปฏิบัติต่อเราอย่างดี เราไม่ได้สนใจเรื่องตลกโง่ๆ จริงๆ เราแค่ต้องการมีความสุขและได้รับการดูแล ผู้ที่ด้อยโอกาส เช่น เด็กที่ได้รับเคมีบำบัด จะได้รับประโยชน์มากกว่าจากวิธีการสร้างความบันเทิงแบบตลกๆ ของ Patch ไม่มีอะไรในภาพยนตร์เรื่องนี้ที่เกี่ยวข้องกับมูลนิธิ Make a Wish ดังนั้นฉันจึงสงสัยว่าทำไมหญิงชราในภาพยนตร์ถึงต้องจมอยู่กับเส้นก๋วยเตี๋ยวเพื่อกิน แม้ว่าคุณจะตำหนิภาพยนตร์เรื่องนี้สำหรับโครงเรื่องที่ถูกสร้างขึ้นมาจนเกินไป แต่คุณก็ยังจะสนุกกับมันได้ คุณแค่หวังว่าเรื่องราวจะมีอคติน้อยลง คำตัดสิน: 3.5 จาก 5 ดาว
