Never Back Down (2008) กระชากใจสู้แล้วคว้าใจเธอ
เรื่องย่อ
Never Back Down เจค ไทเลอร์ ได้เรียนรู้ว่าในชีวิตของทุกคนต่างก็ต้องดิ้นรนต่อสู้ด้วยกันทั้งสิ้น หนุ่มเจค ย้ายมาอยู่ออร์แลนโด รัฐฟลอริดา เขารู้สึกแปลกที่ แต่เมื่อเขาได้พบกับ บาจา บาจาชวนเจคไปงานปาร์ตี้ แต่เจคกลับถูกตัวร้ายประจำโรงเรียนอย่างไรอัน แม็คคาร์ทนี่ย์ ท้าสู้เจคแพ้ไม่เป็นท่าและรู้สึกอับอาย หลังจากนั้นเขาก็ไม่ไว้ใจใครอีก แต่ แม็กซ์ มองเห็นความเป็นแชมป์ในตัวเจค จึงแนะนำให้เขารู้จักกีฬาประเภทหนึ่งที่รู้จักกันในนาม “ศิลปะการต่อสู้แบบผสมผสาน”
ผู้กำกับ
- Jeff Wadlow
บริษัท ค่ายหนัง
- Summit Entertainment
นักแสดง
- Sean Faris
- Amber Heard
- Cam Gigandet
- Evan Peters
- Leslie Hope
โปสเตอร์หนัง
รีวิว
Never Back Down โฆษณาหนังเรื่องนี้ทำได้อย่างไม่ยุติธรรมเลย ฉันยืนอยู่ในล็อบบี้ของโรงหนังที่ฉายฟรี และเกือบจะไม่เดินเข้าไป เพราะตัวอย่างและโฆษณาทำให้ฉันเชื่อว่าเป็นการเสียเวลาโดยสิ้นเชิง โฆษณาแสดงให้เห็นว่าหนังเป็นเพียงยานพาหนะสำหรับให้เด็กผู้ชายถอดเสื้อตีกันและผู้หญิงเซ็กซี่ใส่บิกินี่ แม้ว่าจะมีทั้งสองอย่าง แต่หนังเรื่องนี้ก็มีธีมหลักที่แข็งแกร่งและโครงเรื่องที่ดี
ในระดับธีม หนังเรื่องนี้เกี่ยวกับการรับผิดชอบต่อการกระทำของคุณ การควบคุมอารมณ์ของคุณ และการตัดสินใจที่ดี มันเกี่ยวกับแรงจูงใจมากพอๆ กับความเป็นชายชาตรี ใช่แล้ว มันเป็นหนังที่มุ่งเป้าไปที่วัยรุ่น คุณมีเด็กรวยวิ่งเล่นไปมาในคฤหาสน์หลังใหญ่ขับรถราคาแพง แต่เป็นเพียงฉากเท่านั้น คุณมีผู้คนตีกันอย่างดุเดือด แต่เป็นเพียงกลไกของพล็อตเท่านั้น หัวใจสำคัญของหนังเรื่องนี้คือการเติบโตส่วนบุคคลและการตัดสินใจ ไม่ใช่หนังแอ็คชั่นที่ไร้สาระหรือการทะเลาะวิวาทที่บันทึกไว้
แม้ว่าจะไม่ใช่หนังที่ดีที่สุดในปีนี้ก็ตาม และอาจจะกลายเป็นหนังฉายทางเคเบิลในช่วงดึกในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า แต่ก็ไม่ได้แย่อย่างที่หลายคนคาดหวังไว้เลย คุ้มค่าแก่การเช่ามาดู และคุ้มค่าที่จะจ่ายเงิน 10 เหรียญเพื่อชมในโรงภาพยนตร์ หากคุณไม่มีแผนอื่นใด ฉันโทษโฆษณาที่พยายามขายหนังเรื่องนี้ในแง่ลบเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งพยายามขายหนังเรื่องนี้ในฐานะ “หนังต่อสู้ธรรมดาๆ”
เป็นภาพยนตร์ที่ยอดเยี่ยมมากจริงๆ ที่ฉันดูอย่างมีความสุขมาก และฉันประหลาดใจที่ตัวเองกลับชอบมันมากขนาดนี้ Never Back Down แน่นอนว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ค่อนข้างคาดเดาได้และเป็นเพียงการลอกเลียนแบบ Fight Club, The Karate Kid และภาพยนตร์ประเภทเดียวกันโดยทั่วไปที่มุ่งเป้าไปที่เด็กชายอายุ 16, 17 และ 18 ปี แต่จะสนุกจริงๆ ถ้าคุณตัดสินจากภาพยนตร์จริงๆ ไม่ใช่จากผู้ชมที่พยายามดึงดูด
มันน่ารำคาญและไม่น่าเชื่อในบางครั้ง แต่ฉันต้องยกความดีความชอบให้กับภาพยนตร์เรื่องนี้ เพราะการแสดงทำได้อย่างมืออาชีพมากสำหรับนักแสดงวัยรุ่นหุ่นนางแบบจำนวนมาก และยังทำให้ฉันสนใจและเพลิดเพลินตลอดทั้งเรื่องด้วยฉากที่คล่องแคล่วและชาญฉลาด สร้างแรงบันดาลใจ และเนื้อหาสาระ มันค่อนข้างธรรมดาอย่างที่ฉันได้พูดไปแล้ว และบางเรื่องก็ดูไม่น่าสนใจ แต่พวกเขาจัดการกับทุกอย่างที่ขาดไปได้ดีด้วยฉากและสาระที่น่าสนใจอื่นๆ ยกเว้นบทสนทนาที่เบาบาง ฮ่าๆ
โดยรวมแล้ว ฉันพอใจมากกับผลลัพธ์ของภาพยนตร์เรื่องนี้ เพราะถึงแม้จะดูซ้ำซากและไม่คู่ควรกับการได้รับรางวัลออสการ์หรืออะไรทำนองนั้น แต่มันก็สนุกจริงๆ และฉันก็สนุกมากกับการชมมัน หากคุณลดความคาดหวังลงและปล่อยใจให้เป็นอิสระ ฉันรับรองว่าคุณก็จะทำเช่นกัน ฉันแนะนำให้คุณดูมันถ้าคุณชื่นชมในสิ่งที่มันเป็น ถ้ามีอะไรอย่างอื่นอีก ก็มี Cam Gigandet และ Sean Faris ที่ถอดเสื้อ
เมื่ออ่านชื่อเรื่อง แล้ว คุณจะรู้สึกว่าสิ่งที่คุณกำลังจะดูนั้นค่อนข้างจะแมนๆ และน่าเบื่อด้วย – เป็นการผสมผสานที่แย่มาก การอ้างว่านี่เป็นการสร้างใหม่ของ “The Karate Kid” บวกกับ “Fight Club” และศิลปะการต่อสู้แบบผสมผสานนั้นไม่ใช่เรื่องไร้เหตุผลหรือไม่เหมาะสม แต่สิ่งที่ตั้งใจไว้คือ “Karate Kid” สำหรับคนรุ่น MTV และคนรุ่นใหม่ที่อาจคิดว่า MMA คืออนาคตของศิลปะการต่อสู้ ในฐานะแฟนตัวยงของศิลปะการต่อสู้แบบผสมผสาน การแสดงสไตล์กลาดิเอเตอร์ของกีฬาชนิดนี้มีมาตั้งแต่สมัยกรีก ซึ่งมีกีฬา Pankration (ซึ่งค่อนข้างจะคล้ายกับ MMA ในปัจจุบัน) แนวคิดเรื่องการฝึกข้ามสายและการผสมผสานเทคนิคการต่อสู้รูปแบบต่างๆ
ได้รับความนิยมในศตวรรษที่ 20 ด้วยบรูซ ลีและทฤษฎีของเขาเกี่ยวกับ Never Back Down Jeet Kune Do (ซึ่งเมื่อแปลจากภาษากวางตุ้ง แปลว่า “วิถีแห่งหมัดสกัดกั้น”) อย่างไรก็ตาม ศิลปะการต่อสู้แบบผสมผสานอย่างที่เรารู้จักกันในปัจจุบันใน Ultimate Fighting Championships (UFC), PRIDE และองค์กร MMA อื่นๆ ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางเมื่อ Royce Gracie นักมวยปล้ำบราซิลเลียนยิวยิตสูคว้าชัยชนะใน UFC 1 ในปี 1993 นับแต่นั้นเป็นต้นมา การปฏิวัติก็ได้เกิดขึ้นในโลกของการต่อสู้แบบสัมผัสเต็มรูปแบบ (ด้านหนึ่ง ประธาน UFC Dana White ถือว่า Bruce Lee เป็น “บิดาแห่งศิลปะการต่อสู้แบบผสมผสานสมัยใหม่”)
ใน “Never Back Down” ซึ่งมุ่งส่งเสริม MMA ให้เป็นกระแสหลัก เจค ไทเลอร์ (รับบทโดยฌอน ฟาริส ผู้ซึ่งหน้าตาเหมือนทอม ครูซตอนหนุ่มมาก) เป็นนักฟุตบอลที่มีอนาคตไกลซึ่งย้ายจากบ้านในไอโอวาไปยังเมืองหรูหราในออร์แลนโด ฟลอริดา ซึ่งเป็นเมืองที่มีฐานะดี พวกเขาเลือกอพาร์ตเมนต์คับแคบในเขตชานเมืองที่ห่างไกลจากสาวๆ ที่สวมชุดบิกินี่และเล่นเซิร์ฟ ทันทีที่เจคเกิดมาเป็นนักสู้และมีความหลงใหลในตัวเอง ดังนั้นผู้สร้างภาพยนตร์จึงพยายามถอนตัวออกจากตำนาน “Karate Kid” ทันที
ทันใดนั้น เขาก็สบตากับบาจา มิลเลอร์ สาวสวยผมบลอนด์ (แอมเบอร์ เฮิร์ด) และเธอก็เชิญเจค เด็กใหม่ไปงานปาร์ตี้ในคืนนั้น ในงานปาร์ตี้เดียวกันนี้ เขาก็ได้เจอกับไรอัน แมคคาร์ธีย์ (แคม จิกานเดต์) หนุ่มรวย แชมป์ MMA ที่สามารถเอาชนะเจคและเอาชนะเขาได้อย่างหมดรูป อย่าเพิ่งหมดหวัง ในวันแรกของการเรียน เจคได้เห็นการต่อสู้กันใต้ที่นั่งบนอัฒจันทร์ ซึ่งเด็กนอกคอกชื่อแม็กซ์ (อีวาน ปีเตอร์ส) ถูกไรอันและพวกพ้องเตะก้น บังเอิญว่าแม็กซ์กำลังได้รับการฝึกสอนจากแชมป์ MMA ในตำนานอย่างฌอง โรควา (ดจิมอน ฮาวน์ซู) และดูแลเขาเป็นอย่างดี
ในแง่ของการเป็นภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้แบบเรียบง่าย ไม่ใช่เรื่องใหม่ มีภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้มากมายที่สร้างขึ้นเกี่ยวกับคนดีที่ถูกกลั่นแกล้งซึ่งถูกถีบก้น เรียนรู้การต่อสู้จากปรมาจารย์ และทดสอบทักษะใหม่ของเขาด้วยการแก้แค้นผู้ทรมานในสังเวียน บทภาพยนตร์ตามตัวเลขโดย Chris Hauty ให้ความสำคัญกับรายละเอียดบางอย่างของการฝึกศิลปะการต่อสู้แบบผสมผสานสมัยใหม่ แต่ไม่ได้ลงรายละเอียดจริงๆ Never Back Down แม้ว่าเนื้อหาที่รุนแรงบางส่วนจะถูกละเลยไปเพียงเพื่อพยายามทำให้เป็นกระแสหลักเท่านั้น แต่ฉันยังเดาว่าภาพยนตร์ที่กำกับโดย Jeff Wadlow เรื่องนี้มีภาพยนตร์ที่ดีกว่ามาหลายเรื่องแล้ว และโดยเนื้อแท้แล้วมันก็อ้างอิงถึงภาพยนตร์เหล่านั้น
เป็นวิธีสนุกๆ ในการใช้เงิน 7.75 เหรียญ (ซึ่งเท่ากับที่ฉันจ่ายไป) อย่างน้อยที่สุด แม้ว่าเนื้อเรื่องจะซ้ำซากจำเจ แต่มันก็ยังคงให้ความบันเทิง การแสดง บท และโครงเรื่องนั้นดี แต่ถึงกระนั้น การแสดง การแสดง และบท ก็เหมือนกับสิ่งอื่นๆ ก็คือเป็นไปตามตัวเลข แม้ว่าเราจะไม่ได้ดูฉากบทสนทนาที่ไร้ค่าอย่างโหดร้าย แต่เราก็ยังรู้สึกตื่นเต้นกับฉากต่อสู้และฝึกซ้อม สิ่งที่ดีที่สุดเกี่ยวกับฉากเหล่านี้ก็คือมันดูสมจริง สิ่งที่นักแสดงกำลังทำนั้น “สมจริง” จนคุณ “เชื่อ” ว่ามันเป็นเช่นนั้น แม้ว่ามันจะโหดร้าย (แม้แต่สำหรับภาพยนตร์เรต “PG-13” ก็ตาม) แต่ก็ค่อนข้างน่าตื่นเต้น และไม่มีการตัดกล้องที่ฉูดฉาดจนทำให้ความเข้มข้นของการต่อยและเตะแบบปะทะกันลดลง กล้องส่วนใหญ่อยู่กับที่และไม่ขยับไปมา ดูเหมือนว่านักแสดงจะสู้กันอย่างเอาจริงเอาจัง และดูเหมือนว่าจะเจ็บ ดังนั้น คุณจึง “เชื่อ” ในแบบที่คุณไม่ค่อยทำในภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้หลายๆ เรื่องที่สร้างในอเมริกาในปัจจุบัน
น่าสนใจว่าทำไมหนังเรื่องนี้ถึงดูเหมือนจะเป็นจุดเปลี่ยนของ MMA ศิลปะการต่อสู้แบบผสมผสานกำลังเปลี่ยนผ่านจากกีฬาต่อสู้ใต้ดินที่ล้ำสมัยสุดขั้วไปสู่กีฬาที่ได้รับความนิยมและเป็นที่ยอมรับ ซึ่งสิ่งนี้แสดงให้เห็นในคำวิจารณ์เกี่ยวกับหนังเรื่องนี้ ผู้ที่รู้เรื่อง MMA ไม่ได้พูดเหมือนกับผู้ที่ไม่รู้ อย่างไรก็ตาม ฉันไม่มีความอดทนต่อนักวิจารณ์เลย พวกเขาแย่กว่านักวิชาการเสียอีก และไม่มีอะไรที่พวกเขาพูดจะน่าเชื่อถือได้ คุณอยากรู้ว่าหนังเรื่องไหนห่วยไหม ลองฟังคนดูสิ
หนังเรื่องนี้ไม่ได้ห่วย โอเค มันไม่ใช่ Never Back Down แต่คุณคาดหวังแบบนั้นจริงๆ เหรอตอนเห็นโปสเตอร์ล่วงหน้า มันพยายามอย่างมากที่จะอ้างอิงถึงเรื่องคลาสสิกจาก Iliad ในเชิงเนื้อหา และหนัง “วัยรุ่นเอาแต่ใจ” มักทำแบบนั้นบ่อยแค่ไหน มันยังใช้ความประณีตเล็กน้อยในความสัมพันธ์บนหน้าจอ และในแบบที่ดูเหมือนจะดูสมจริงด้วยซ้ำ หากผู้สร้างภาพยนตร์ให้เจค ไทเลอร์เป็นเยาวชนเกย์ที่ต่อสู้เพื่อเสรีภาพในการพูดในหนังสือพิมพ์โรงเรียน นักวิจารณ์คงจะชอบมัน พวกเขาเห็นแต่ความรุนแรงที่น่ากลัวของวัยรุ่น ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ค่อยชอบมัน
ความจริงก็คือว่า ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ได้ยกย่องความรุนแรงอย่างแท้จริง แต่กลับยกย่องชีวิตประจำวัน แม้ว่าภาพยนตร์เรื่องนี้จะถือว่าความรุนแรงเป็นหนทางที่ยอมรับได้ในการบรรลุจุดหมาย หากคุณชอบศิลปะการต่อสู้แบบผสมผสานและคุณไม่ละเอียดอ่อนเกินไปที่จะดูความรุนแรงที่เป็นรูปแบบ Never Back Down ให้เช่าภาพยนตร์เรื่องนี้เมื่อออกฉาย หากคุณต้องการดู 27 Dresses จริงๆ (คุณรู้ว่าคุณเป็นใคร) บอกแฟนของคุณว่าได้เวลาดูหนังรักแล้ว
ดูหนังออนไลน์ ภาพยนตร์ที่คล้ายกัน
Golden Slumber (2018) โกลเด้นสลัมเบอร์
