Lost in Space (1998) ทะลุโลกหลุดจักรวาล
เรื่องย่อ
เป็นภาพยนตร์อเมริกันแนวนวนิยายวิทยาศาสตร์ ในปี ค.ศ. 1998 นำแสดงโดยวิลเลียม เฮิร์ต, มีมี โรเจอส์, เฮเทอร์ แกรห์ม, แมตต์ เลอบลังก์, แจ็ก จอห์นสัน และลาซีย์ เชเบิร์ต ภาพยนตร์ถ่ายทำที่ลอนดอนและเชปเพอร์ตัน และผลิตโดยนิวไลน์ซินีมา เนื้อเรื่องดัดแปลงมาจากซีรีส์ทางโทรทัศน์ทางช่องซีบีเอสในปี 1965-1968 เรื่อง ตลุยจักรวาล ภาพยนตร์มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับภารกิจการเดินทางของครอบครัวโรบินสัน เพื่อสร้างไฮเปอร์เกตในดาวไร้ผู้คน ในระบบดาวใหม่ ที่จะเป็นถิ่นฐานของมนุษย์โลกในภายหน้า และจากการถูกจู่โจมในยานอวกาศทำให้ครอบครัวต้องหลงทางในอวกาศ Lost in Space ทะลุโลกหลุดจักรวาล เป็นภาพยนตร์ใหม่เรื่องแรกที่เปิดตัวติดอันดับ 1 บนตารางบ็อกซ์ออฟฟิส หลังจากความสำเร็จอันยาวนานต่อเนื่องของภาพยนตร์ของเจมส์ แคเมรอนเรื่อง Titanic เสียงตอบรับของผู้ชมมีทั้งบวกและลบ และรายรับของภาพยนตร์ยังไม่เป็นที่น่าพอใจที่จะพิจารณาการสร้างภาคต่อ
ผู้กำกับ
- Stephen Hopkins
บริษัท ค่ายหนัง
- New Line Cinema
นักแสดง
- William Hurt
- Mimi Rogers
- Heather Graham
- Lacey Chabert
- Jack Johnson
- Gary Oldman
โปสเตอร์หนัง
รีวิว
ดร. จอห์น โรบินสัน (วิลเลียม เฮิร์ท) Lost in Space กำลังพาครอบครัวของเขาไปยังอวกาศลึกเพื่อค้นหาดาวเคราะห์ที่เอื้อต่อการดำรงอยู่ของมนุษยชาติ สิ่งต่างๆ บนโลกกำลังเสื่อมโทรมลงอย่างมาก อย่างน้อยที่สุดก็พูดได้ว่ามีภรรยาที่เป็นนักวิทยาศาสตร์ของเขา มอรีน (มิมิ โรเจอร์ส) จูดี้ (เฮเทอร์ เกรแฮม) ลูกสาวที่ฉลาดหลักแหลมของเขา และเพนนีและวิลล์ ลูกๆ ที่ฉลาดไม่แพ้กันของเขา เดินทางไปกับเขาด้วย ดร. โรบินสันต้องการนักบินที่ดี จึงได้จ้างนักบินฝีมือฉกาจ มาร์ก เวสต์ (แมตต์ ลาแบลงค์) ให้มาขับยานอวกาศของพวกเขา ด็อกเตอร์สมิธผู้ชั่วร้าย (แกรี โอลด์แมน) พยายามทำลายยานอวกาศแต่สุดท้ายก็ติดอยู่บนยาน ท่ามกลางความโกลาหลที่ตามมา
ยานอวกาศก็ออกนอกเส้นทางและหลงทาง ระหว่างที่ต้องต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตคล้ายแมงมุมและหุ่นยนต์สังหารของพวกเขาเอง ครอบครัวโรบินสันยังคงหวังว่าจะไปถึงจุดหมายได้ พวกเขาจะทำได้หรือไม่? ภาพยนตร์เรื่องนี้เริ่มต้นด้วยเสียงระเบิดและจบลงด้วยเสียงครวญคราง ปัญหาคืออะไร? ไม่ใช่ว่านักแสดงที่ยอดเยี่ยมจะไปถึง Hurt, Rogers และ Oldman แสดงได้ยอดเยี่ยมในบทบาทของพวกเขา ในขณะที่ Graham และ LaBlanc สร้างความสุขให้กับผู้ชมด้วยไหวพริบและเสน่ห์ของพวกเขาในบทบาทของคู่รักที่มอบองค์ประกอบโรแมนติกให้กับภาพยนตร์ นักแสดงคนอื่นๆ ก็ทำได้ดีเช่นกัน
การผลิตก็ดูดีเช่นกัน มีเครื่องแต่งกาย ฉาก และเอฟเฟกต์พิเศษที่ยอดเยี่ยม ดังนั้นบทจึงไม่สม่ำเสมอ เริ่มต้นได้ดีด้วยการดูอย่างรวดเร็วถึงภารกิจของครอบครัวโรบินสันและการวางแผนของดร. สมิธ นอกจากนี้ยังมีบทพูดที่ยอดเยี่ยมบางบท เช่น บทของ Maureen ที่ขว้างใส่ John และ Mark ขณะที่พวกเขากำลังโต้เถียงกัน “ถ้าพวกคุณฉีดเทสโทสเตอโรนลงบนดาดฟ้าเสร็จแล้ว…” ทำให้ฉันหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนาน แต่ทุกอย่างก็จบลงที่จุดใดจุดหนึ่งตรงกลางและจบลงด้วยความไร้สาระโดยสิ้นเชิง เป็นพล็อตที่ไม่มีเหตุผล น่าเสียดายจริงๆ พวกเราที่รักซีรีส์ทางโทรทัศน์ในยุค 60 สมควรได้รับสิ่งที่ดีกว่านี้ Lost in Space หากคุณชอบนักแสดงคนใดคนหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็น Hurt, Graham หรือ Oldman อย่าลืมหาเวลาชมภาพยนตร์เรื่องนี้สักวันหนึ่ง พวกเขาคือเหตุผลที่ต้องดูหนังเรื่องนี้ เพราะมันเป็นสิ่งที่น่าดู แม้ว่าจะเป็นหนังที่แย่ขนาดนี้ก็ตาม
ตอนนี้ ฉันไม่คิดว่ามันจะติดอันดับ 250 อันดับแรกของ IMDb แต่ก็ควรจะติดอันดับ 6 อันดับแรก มาดูพื้นฐานของภาพยนตร์กันก่อน Lost in Space เป็นรายการโทรทัศน์จากปี 1965 ที่มีงบประมาณต่ำมาก I. Allen ต้องทำงานจากเงินที่จำกัดและก็ทำได้สำเร็จ รายการนี้เป็นรายการสำหรับ “เด็กๆ” ซึ่งเด็กๆ ชื่นชอบในขณะที่คุณพ่อคุณแม่สามารถหัวเราะเยาะความงี่เง่าของมันได้ (แต่อย่าดังเกินไป ไม่งั้นเด็กๆ อาจโกรธได้) จากนั้น รายการก็พัฒนาเป็นรายการที่มีตัวละครหลักสามตัว ได้แก่ Will Robinson, Dr. Smith และหุ่นยนต์ Mr. And Mrs. Robinson, Major West และสาวๆ เป็นเพียงการเสริมแต่งและจุดขายเท่านั้น นี่คือสิ่งที่ผู้กำกับภาพยนตร์ Lost In Space ต้องทำงานด้วย เขาต้องรักษาความใกล้เคียงกับรายการดั้งเดิมให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ หรือไม่ก็เลือกแนวทางที่แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง เช่น สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อพวกเขาสร้าง Wanted Dead Or Alive ขึ้นจอใหญ่ แม้จะไม่ใช่ละครดราม่า แต่ซีรีส์ต้นฉบับก็ไม่ใช่เช่นกัน เมื่อเปรียบเทียบกับซีรีส์ทางทีวีแล้ว ฉันเชื่อว่าผู้กำกับยังคงยึดมั่นในจิตวิญญาณเดียวกัน และฉันคิดว่าผลงานนี้ไม่ได้แย่เลย
แม้ว่าจะชอบซีรีส์ทีวีต้นฉบับจากยุค 60 มาก Lost in Space โดยเฉพาะซีซั่นแรก แต่ก็ไม่ใช่ซีรีส์ที่สมบูรณ์แบบและไม่ค่อยสม่ำเสมอเลย ซีรีส์นี้ยอดเยี่ยมและยิ่งยอดเยี่ยมขึ้นเมื่ออยู่ในจุดสูงสุด (ทั้งซีซั่นแรก) แต่แทบจะน่าอายเมื่อแย่ที่สุด (ครึ่งหลังของซีซั่น 3) ถึงกระนั้น ซีรีส์นี้ก็มีตัวละครที่น่าจดจำ (ดร. สมิธเป็นตัวละครสำคัญในประเภทนี้) นักแสดงที่ดี (โจนาธาน แฮร์ริสเป็นตัวละครที่ลืมไม่ลง) เสน่ห์ที่แสนน่ารัก ความจริงจังที่มืดหม่นในซีซั่นแรกโดยไม่ลืมเรื่องราวที่สนุกสนานและสร้างสรรค์และสัตว์ประหลาดที่ทำให้แนวคิดที่ไม่เหมือนใครในสมัยนั้นออกมาดีที่สุด มีการแปลจากทีวีเป็นภาพยนตร์ที่แย่กว่า ‘Lost in Space’ ในปี 1998 เช่น ‘My Favourite Martian’, ‘Dragonball: Evolution’, ‘The Last Airbender’, ‘The Dukes of Hazzard’ และ ‘The Avengers’ (1998)
อย่างไรก็ตาม ‘Lost in Space’ ยังคงเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่มีช่วงเวลาและคุณสมบัติที่ดีบางประการ แต่เป็นภาพยนตร์ที่มีนักแสดงมากความสามารถแต่กลับทำให้คนตั้งคำถามถึงการมีอยู่ของมัน ก่อนที่ผู้ที่ปกป้องภาพยนตร์เรื่องนี้อย่างเย่อหยิ่งจะกล่าวหาผู้คนว่าจมอยู่กับอดีตและปฏิเสธการเปลี่ยนแปลง จริงๆ แล้ว ปัญหามีมากกว่านั้นมากว่าการดัดแปลงรายการที่น่าผิดหวัง จริงๆ แล้ว นั่นเป็นปัญหาเล็กน้อยที่สุด และแม้ว่าจะไม่ใช่ภาพยนตร์ที่แย่ในแง่ของตัวมันเอง แต่ก็ห่างไกลจากคำว่าดีอย่างมาก (แน่นอนว่าเป็นความคิดเห็นส่วนตัว)
แม้ว่านักวิจารณ์บางคนอาจไม่เห็นด้วย แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่จำเป็นต้องเป็นปัญหาเสมอไป และจริงๆ แล้ว ผู้คนจะชื่นชมแนวทางที่ใหญ่กว่าและเปิดกว้างมากขึ้น (เนื่องจากเทคโนโลยีมีความก้าวหน้ามากตั้งแต่ยุค 60 จึงจำเป็นต้องเป็นเช่นนั้น) ซีซั่นแรกมีโทนที่จริงจังและมืดมนเช่นกัน (แม้ว่าแฟนๆ จะจำเสน่ห์แบบแปลกๆ ของซีซั่น 2 และความไร้สาระเกินจริงของซีซั่น 3 ได้มากกว่าเล็กน้อย แต่เมื่อตัดสินจากคำว่าแปลกๆ ที่มักใช้บรรยายรายการ)
ความแตกต่างก็คือมันไม่ได้จริงจังเกินไปและยังคงสร้างความบันเทิงและสร้างสรรค์ได้ สำหรับฉันและแฟนๆ/นักวิจารณ์ เวอร์ชันภาพยนตร์ (นี่คือสิ่งที่หมายถึงการวิจารณ์นี้ ดังนั้น ตรงกันข้ามกับการวิจารณ์ที่ดูเหมือนจะเข้าใจผิด แต่สำหรับฉันแล้วมันเป็นคำวิจารณ์ที่ถูกต้อง) มันลอกเลียนความสนุก สูญเสียเสน่ห์ จริงจังเกินไปเป็นส่วนใหญ่ และแทบจะไม่มีจินตนาการหรือความคิดสร้างสรรค์เลย มันรู้สึกไม่มีเสน่ห์และหม่นหมอง
ไม่ขาดจุดเด่น ถ่ายภาพออกมาได้มีสไตล์และมีบรรยากาศ และฉากของ Jupiter II ก็เจ๋งมาก และเป็นฉากที่จินตนาการล้ำเลิศที่สุดของภาพยนตร์ เอฟเฟกต์พิเศษบางอย่างก็ดี ถึงแม้จะไม่อลังการก็ตาม ดนตรีประกอบชวนขนลุกและทำให้ ‘Lost in Space’ มีพลัง Lost in Space เริ่มต้นได้อย่างมีแนวโน้มดีและทำให้คนรู้สึกว่า “นี่อาจจะไม่ได้แย่ขนาดนั้นก็ได้” และยังมีฉากแอ็กชันสุดมันส์ให้ตื่นเต้นอยู่บ้าง
การคัดเลือกนักแสดงมีจุดเด่น สิ่งที่ดีที่สุดในเรื่องนี้ก็คือแกรี่ โอลด์แมน ซึ่งดูเหมือนว่าเขากำลังสนุกสนานและแสดงเป็นด็อกเตอร์สมิธที่แตกต่างจากเดิม มืดมนและน่ากลัวกว่า และมันได้ผลจริงๆ (แม้ว่าจะแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง) แมตต์ เลอ บลองค์อาจมีช่วงเวลาที่เขาดูหยิ่งยโสเล็กน้อย ซึ่งเป็นเพราะว่าเขามีบทพูดที่แย่ที่สุด แต่เขาก็มีเสน่ห์ในแบบฉบับของเขาเช่นกัน และมีช่วงเวลาที่น่าขบขันอยู่บ้าง แจ็ก จอห์นสันไม่ได้น่ารำคาญหรือน่ารำคาญเกินไป และลักษณะนิสัยของหุ่นยนต์ก็ลงตัวพอดี
อย่างไรก็ตาม นักแสดงคนอื่นๆ ไม่ค่อยเข้ากัน วิลเลียม เฮิร์ตไม่น่าจะเป็นตัวเลือกที่จืดชืดสำหรับศาสตราจารย์โรบินสัน เขาเล่นบทนี้อย่างไม่ใส่ใจ ซึ่งจริงๆ แล้วต้องการให้มีบิล มูมี่เข้ามาเกี่ยวข้อง อีกด้านหนึ่ง เลซีย์ ชาแบร์ก็สร้างความรำคาญได้ในระดับที่แทบจะทำให้สมองมึนงง และแม้ว่าภาพยนตร์จะพยายามพัฒนาเธอด้วยวิดีโอไดอารี่โดยเฉพาะ แต่เธอก็เป็นเพียงวัยรุ่นทั่วๆ ไปเท่านั้น Mimi Rogers ไม่มีอะไรทำ และ Heather Graham ก็อารมณ์เสียและมีเคมีไม่ตรงกันกับ Le Blanc
พูดตรงๆ ว่า ฉันไม่คิดว่าหนังเรื่องนี้จะแย่เหมือนอย่างที่บางคนพูด ฉันชอบตอนแรกๆ ของซีรีส์ต้นฉบับ (โดยเฉพาะหกตอนแรก) ตอนที่ซีรีส์มีโทนที่จริงจังมากขึ้น (และก่อนที่โจนาธาน แฮร์ริสจะทำลายมันลงโดยเพิ่มมุกตลกในบทบาทของดร. สมิธ) และเป็นเรื่องดีที่เห็นว่าภาพยนตร์ยังคงโทนที่จริงจังมากขึ้น และไม่เลียนแบบแง่มุมที่ดูตลกๆ ของซีรีส์จากตอนหลังๆ นักแสดงส่วนใหญ่ก็ทำได้ดี และฉันชอบเอฟเฟกต์ภาพด้วย
อย่างไรก็ตาม เมื่อดาวพฤหัสที่ 2 ชนกับดาวเคราะห์ และเราติดอยู่กับการเดินทางข้ามเวลาของวิลล์ โรบินสัน ตอนนั้นแหละที่ภาพยนตร์พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง และความผิดพลาดที่ใหญ่ที่สุดคือ วิลล์ โรบินสัน Lost in Space ตัวจริงไม่ได้เล่นเป็นวิลล์ โรบินสัน ตัวจริง บิล มูมี่ แม้ว่าเขาจะอยากเล่นบทนี้มากก็ตาม หลังจากฟังความเห็นของผู้กำกับว่าทำไมเขาไม่เลือกมูมี่ในดีวีดี ฉันต้องบอกว่าคำอธิบายของเขาฟังดูไม่สมเหตุสมผล โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อทั้งเขาและผู้เขียนบทต่างยอมรับว่ากลวิธีที่ใช้ “วิล โรบินสันในวัยชรา” นั้นใช้ไม่ได้ผลบนจอเหมือนกับการเขียนบท พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าฉากนี้อาจจะได้ผลหากตัวละครใหม่ที่ปรากฏต่อหน้าเราเป็นใครสักคนที่มีความเชื่อมโยงกับรายการเก่าอย่างชัดเจน
วิลเลียม เฮิร์ทและมิมิ โรเจอร์สเป็นนักแสดงสองคนที่ไร้ความสามารถมากที่สุด ซึ่งเห็นได้ชัดในภาพยนตร์เรื่องนี้ บทภาพยนตร์ พล็อตเรื่อง บทสนทนา ล้วนแย่ไปหมด ทั้งไร้สาระและเสแสร้ง เอฟเฟกต์ก็โอเค ยกเว้นลิงจอมปลอมตัวนั้น ที่แย่ที่สุดคือไม่มีใครรู้สึกสนุกกับการสร้างภาพยนตร์เรื่องนี้เลย พวกเขาอาจจะทำอะไรเกินเลยไปบ้าง สนุกสนานไปกับไอเดียในการสร้างรายการที่น่าเบื่อในรูปแบบดั้งเดิมขึ้นมาใหม่ แต่พวกเขาก็หน้าตายและจริงจังมาก ฉันไม่เชื่อเลยว่ามีการใช้เงินถึง 80 ล้านเหรียญไปกับเรื่องไร้สาระนี้
ฉันคร่ำครวญถึงกระแสภาพยนตร์ในปัจจุบันที่ใช้เอฟเฟกต์พิเศษที่แพงและซับซ้อนโดยไม่มีบทที่ดีมารองรับ อุตสาหกรรมทั้งหมดถูกทำให้ไร้ค่า ดูเหมือนว่ามีช่างเทคนิคมากเกินไปและศิลปินน้อยเกินไปที่ทำงานในฮอลลีวูด (กระแสหลัก) โปรดประหยัดเวลาสองชั่วโมงในชีวิตของคุณแล้วทำอะไรที่คุ้มค่า! เวลากำลังผ่านไปแม้ว่าคุณจะอ่านสิ่งนี้อยู่ก็ตาม! ออกจากอินเทอร์เน็ต! ออกไปข้างนอก! หายใจเข้าลึกๆ! กัดก้นแห่งชีวิต! และอย่าดูหนังเรื่องนี้!
ฉันไม่คิดว่า Lost in Space เป็นหนังที่แย่ ควรจะยกย่องให้เป็นหนังยอดเยี่ยมตลอดกาลหรือไม่? ไม่หรอก หนังเรื่องนี้มีข้อบกพร่องอยู่บ้าง แต่ฉันไม่สนใจมากนัก หนังเรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับครอบครัวหนึ่งที่พยายามเดินทางไปยังดาวเคราะห์ที่อยู่อาศัยได้ดวงอื่นในกาแล็กซี พวกเขาทำได้ดีจนกระทั่งวายร้ายอย่าง Spider Smith พยายามฆ่าครอบครัวและทำลายระบบนำทาง ตอนนี้ครอบครัว Robinson หลงทาง การแสดงก็โอเค นักแสดงบางคนทำได้ดีมาก Lost in Space เช่น Matt LeBlanc และ Gary Oldman ส่วนที่เหลือก็ทำได้ดี เอฟเฟกต์พิเศษไม่ดีเท่าภาพยนตร์ในยุคนั้น เช่น Armageddon หรือ Godzilla แต่เอฟเฟกต์ดี ฉันผิดหวังกับบทภาพยนตร์ Akiva Goldsman เป็นนักเขียนที่มีพรสวรรค์ที่น่านับถือ สำหรับบทภาพยนตร์ที่แย่ นักแสดงทุกคนก็ทำได้ดี เพลงประกอบก็ค่อนข้างดี ฉันชอบเพลงประกอบอิเล็กทรอนิกส์ ฉันให้คะแนนหนังเรื่องนี้ 7/10 เพราะฉันชอบฉากอวกาศ อุปกรณ์ และฉากแอ็กชั่น
