GUNG HO (1986) มะกัน-ยุ่น วุ่นระเบิด
เรื่องย่อ
ภาพยนตร์เรื่องนี้ตั้งอยู่ในเมืองแฮดลีย์วิลล์ รัฐเพนซิลวาเนียซึ่งเป็นเมืองที่โรงงานรถยนต์ในท้องถิ่นปิดตัวไปเป็นเวลาเก้าเดือน อดีตหัวหน้าคนงาน ฮันท์ สตีเวนสัน (คีตัน) เดินทางไปโตเกียวเพื่อพยายามโน้มน้าวให้บริษัท Assan Motors Corporation เปิดโรงงานอีกครั้ง เขาประสบความสำเร็จแต่ผู้บริหารชาวญี่ปุ่นและพนักงานชาวอเมริกันมีสไตล์การทำงานที่แตกต่างกันมากและการปะทะกันในตอนแรก ผู้จัดการชาวญี่ปุ่นคุ้นเคยกับระบบความร่วมมือและการสร้างฉันทามติในขณะที่คนงานชาวอเมริกันคุ้นเคยกับแนวทางการแข่งขันและความเป็นปัจเจกชนมากขึ้น
ผู้จัดการชาวญี่ปุ่นยังใช้นโยบายใหม่หลายประการเช่น การออกกำลังกายตอนเช้าและแวดวงคุณภาพซึ่งคนงานชาวอเมริกันพบว่าแปลกและไม่จำเป็น อย่างไรก็ตามเมื่อเวลาผ่านไปผู้จัดการชาวญี่ปุ่นและพนักงานชาวอเมริกันเริ่มเรียนรู้จากกันและกันและทำงานร่วมกันได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น GUNG HO พวกเขายังพัฒนาความซาบซึ้งต่อวัฒนธรรมของกันและกันอีกด้วย ในท้ายที่สุดโรงงาน Assan Motors ก็ประสบความสำเร็จ และ Hadleyville ก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
ผู้กำกับ
- Ron Howard
บริษัท ค่ายหนัง
- Paramount Pictures
นักแสดง
- Michael Keaton
- Gedde Watanabe
- George Wendt
- Mimi Rogers
- John Turturro
โปสเตอร์หนัง
รีวิว
นี่เป็นภาพยนตร์ของไมเคิล GUNG HO คีตันเรื่องที่สองที่ฉันชอบที่สุดในยุค 80 เรื่อง Beetlejuice เป็นภาพยนตร์เรื่องแรก ฉันชอบคีตันเสมอมาเพราะกิริยาท่าทางที่ตลกขบขันและภาษากายของเขา ซึ่งสำหรับฉันแล้วเป็นหนึ่งในสิ่งที่ดีที่สุด เมื่อฉันดูภาพยนตร์เรื่องนี้ในปัจจุบัน ฉันก็รู้สึกว่าบรรยากาศของภาพยนตร์เมื่อสามทศวรรษที่แล้วนั้นหายไปบ้าง กาลเวลาเปลี่ยนไปและรสนิยมก็เปลี่ยนไป ดังนั้น ฉันเดาว่านั่นเป็นสาเหตุหลักของความรู้สึกของฉัน
ความขัดแย้งทางวัฒนธรรมระหว่างคนงานชาวอเมริกันและชาวญี่ปุ่นเป็นหัวใจสำคัญของเรื่องราวนี้ และวิธีที่ผู้จัดการระดับกลางอย่างฮันต์ สตีเวนสัน (รับบทโดยคีตัน) และโออิชิ คาซิฮิโระ (รับบทโดยเก็ดเด วาตานาเบะ) กำหนดแนวทางในการทำงานของพวกเขา ชาวอเมริกันเป็นคนขยันขันแข็งและมีความสามารถ แต่ในยุค 80 ความต้องการในชีวิตครอบครัวมักมีความสำคัญเป็นอันดับแรก ในขณะที่คนญี่ปุ่น งานเป็นลักษณะเฉพาะของชีวิต และไม่อนุญาตให้มีการพิจารณาอื่นๆ เข้ามาแทรกแซง ภาพยนตร์เรื่องนี้ดูเหมือนจะใช้แนวทางที่สมดุลพอสมควรในการนำแต่ละฝ่ายมาสู่มุมมองของอีกฝ่าย
ฉันลืมตัวละครประกอบส่วนใหญ่ไปในเรื่องนี้ มิมิ โรเจอร์ส, จอร์จ เวนดท์ และจอห์น เทอร์เตอร์โร มีบทบาทเล็กๆ น้อยๆ ในการสนับสนุนคีตัน และหลังจากนั้นไม่นาน ฉันก็ตระหนักว่ามีการใช้ชื่ออื่นสำหรับตัวละครของวาตานาเบะเป็นครั้งคราว เช่น คาโซอิโตะและทาคาฮิระ คีตันเรียกเขาด้วยสไตล์เฉพาะตัวที่ไม่เหมือนใครว่าคาซมาเนีย และชื่อที่ฉันชอบที่สุดคือคาซโมนอต อย่างที่ชายคนนั้นพูด มันไม่ใช่การผ่าตัดสมอง ตอนจบของภาพยนตร์ดูเหมือนจะมาบรรจบกันอย่างไม่คาดคิดเพื่อตอบแทนพลเมืองแฮดลีย์วิลล์ที่คว้าชัยชนะในควอเตอร์ที่ 4 อย่างที่ฮันต์สัญญาไว้ มันดูซับซ้อนเล็กน้อยและรู้สึกฝืน แต่ถ้าคุณเป็นแฟนของไมเคิล คีตัน เรื่องนี้ก็น่าจะเหมาะกับคุณ
แปลกใจที่เห็นคะแนนค่อนข้างต่ำสำหรับภาพยนตร์เรื่องนี้ เพิ่งดูหนังเรื่องนี้เป็นครั้งแรกในรอบ 10 ปี และจำได้ว่าทำไมฉันถึงชอบมัน กลับมากับฉันนะเด็กๆ ในยุคที่ไมเคิล คีตันเป็นนักแสดงตลกแบบตรงไปตรงมา และคุณอาจพบกับความสุขในภาพยนตร์เรื่องนี้ มันเป็นภาพยนตร์ตลกแบบอ่อนโยน ซึ่งเป็นแบบที่รอน โฮเวิร์ดเชี่ยวชาญ แต่ถ้าคุณชอบแบบนั้น คุณควรดูเรื่องนี้ เสน่ห์แบบเรียบง่ายของคีตันเหมาะกับโปรเจ็กต์นี้พอดี ค่อนข้างล้าสมัย เพราะเป็นเรื่องราวในช่วงสุดท้ายของโลกก่อนยุคเศรษฐกิจโลกาภิวัตน์ เมื่อการที่ธุรกิจตั้งฐานอยู่ในประเทศใดยังคงมีความสำคัญ ถึงอย่างนั้น ก็ยังให้ทั้งเสียงหัวเราะและบทเรียนเกี่ยวกับวิธีที่ผู้คนสามารถเรียนรู้จากกันและกัน ซึ่งเป็นประโยชน์อย่างมาก คุณสามารถดูหนังเรื่องนี้และเพลิดเพลินไปกับมันได้โดยไม่ต้องจำฉากใดฉากหนึ่งโดยเฉพาะที่คุณชอบจริงๆ แต่เป็นเพราะว่าภาพยนตร์ทั้งเรื่องให้เสียงหัวเราะอย่างช้าๆ แต่ต่อเนื่อง เหมือนกับการให้น้ำเกลือทางเส้นเลือด และฉันหมายถึงมันในทางที่ดี
ภาพยนตร์เรื่องนี้กำกับโดย Ron Howard โดยเป็นเรื่องเกี่ยวกับบริษัทผลิตรถยนต์ของญี่ปุ่นที่ตัดสินใจซื้อโรงงานผลิตรถยนต์อเมริกันที่ปิดตัวลงในเมืองที่เป็นแหล่งจ้างงานหลัก มีความขัดแย้งกันเนื่องจากความแตกต่างทางวัฒนธรรม/วัฒนธรรมการทำงานมากมายระหว่างผู้บริหารชาวญี่ปุ่นและพนักงานชาวอเมริกัน ปัญหาหลักในการทำงานคือชาวญี่ปุ่นคิดว่า “ทีม” และพนักงานชาวอเมริกันเป็นพวกเห็นแก่ตัว ไมเคิล คีตันรับบทเป็นฮันต์ สตีเวนสัน ผู้ได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็นคนกลางระหว่างพนักงานชาวอเมริกันและผู้บริหารชาวญี่ปุ่น ปัญหาของเขาคือเขาไม่ต้องการบอกความจริงที่ไม่มีการปรุงแต่งกับพนักงาน
ซึ่งทำให้เขาต้องเดือดร้อนเมื่อเขาโกหกซึ่งเขาไม่สามารถรับคืนได้ ซึ่งอาจหมายถึงการปิดโรงงาน เกดเดะ วาตานาเบะรับบทเป็นผู้จัดการโรงงานชาวญี่ปุ่นที่พยายามขัดกับธรรมชาติของตัวเองที่ห่วงใยชีวิตที่บ้านของพนักงานและ “เข้มงวด” เพื่อให้ซีอีโอในญี่ปุ่นถือว่าโรงงานประสบความสำเร็จ GUNG HO ในที่สุด เขาและฮันต์ก็กลายเป็นเพื่อนกัน จอร์จ เวนดท์ จากเรื่อง Cheers รับบทเป็นคนงานที่ถูกลดตำแหน่งเป็นภารโรง จอห์น เทอร์เตอร์โรแทบจะจำไม่ได้เลยว่าเป็นคนงานโรงงานอีกคนในบทบาทเล็กๆ
ก่อนที่พี่น้องโคเอนจะพบเขา ถ้ารอน โฮเวิร์ดเป็นผู้กำกับ คลินท์ โฮเวิร์ดก็คงอยู่ไม่ไกล เขามักจะเล่นบทเล็กๆ น้อยๆ และเรื่องนี้ก็จริงเช่นกัน หากคุณคาดหวังว่าจะรับบทเป็นไมเคิล คีตันจากเรื่อง Birdman และ Spotlight แล้วล่ะก็ รับรองว่าคุณจะต้องประหลาดใจ คีตันเป็นตัวละครปากร้ายที่เริ่มเล่นในช่วงต้นยุค 80 ลองนึกถึงบิล เบลเซจอฟสกี้จากเรื่อง Night Shift ในปี 1982 (กำกับโดยรอน โฮเวิร์ดเช่นกัน) แต่มีไอคิวสูงกว่ามาก
ทำไมเรื่องนี้ถึงเป็นเหมือนแคปซูลเวลาและอาจจะหาได้ยากสำหรับคุณ เมื่อคนงานชาวอเมริกันโกรธ พวกเขาจะเรียกเจ้านายชาวญี่ปุ่นด้วยคำพูดเช่น “ข้าวต้ม” นอกจากนี้ เมื่อไมเคิล คีตันไปหาเจ้านาย เขาเรียกเลขาชาวญี่ปุ่นของเขาว่า “ไอ้ขี้ขลาด” เขาไม่ได้เจ้าชู้ แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่มีทางทำแบบนั้นได้ในภาพยนตร์อเมริกันในปัจจุบัน ตัวละครของจอร์จ เวนดท์เมามายและรังแกภรรยาของเจ้านายใหญ่ในซูเปอร์มาร์เก็ตวันหนึ่ง ทุกคนมองว่าตอนนี้เป็นตอนที่ผู้ชายคนนั้นโกรธเรื่องการลดตำแหน่งของเขา ราวกับว่าเป็นพฤติกรรมที่ยอมรับได้! มันตลกดีที่ได้ดูเรื่องนี้ในโรงภาพยนตร์เมื่อปี 1986 และตระหนักว่าเวลาเปลี่ยนไปมากแค่ไหน ฉันขอแนะนำว่านี่เป็นการย้อนอดีตที่ดีและเป็นเรื่องตลกเกี่ยวกับปัญหาเศรษฐกิจที่ชาวอเมริกันเผชิญในช่วงทศวรรษ 1980 ทศวรรษนั้นไม่ได้เจริญรุ่งเรืองและไร้กังวลอย่างที่คุณคิด
ว้าว ผ่านไปหลายปีแล้วตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่ฉันดูหนังเรื่องนี้ การดูในปี 2008 นั้นแตกต่างอย่างแน่นอนกับการดูในปี 1986 ตอนแรกฉันไม่คิดว่าจะดูจนจบเรื่อง Hunt Stevenson (Michael Keaton) เป็นคนน่ารำคาญ หยิ่งยโส และไม่เคารพผู้อื่นมากจนฉันรู้สึกว่ายากที่จะดูเขา เขาเป็นตัวแทนของภาพลักษณ์เชิงลบของชาวอเมริกันทุกประการ หากนั่นยังไม่แย่พอ เมื่อได้เห็นคนงานที่ดีที่สุดของเมืองเล็กๆ ในอเมริกา ภาพลักษณ์ก็ยิ่งแย่ลงไปอีก พวกเขาเป็นคนป่าเถื่อน ควบคุมไม่ได้ และไม่มีระเบียบวินัย ในทางตรงกันข้าม ชาวญี่ปุ่นถูกนำเสนอให้เป็นคนงานที่ไร้ความรู้สึกและเหมือนหุ่นยนต์ หนังเรื่องนี้ไม่ได้ตลกเลย ฉันแค่ดูเพราะคุณค่าของความทรงจำ และฉันดีใจที่ดูหนังเรื่องนี้ต่อ
เช่นเดียวกับการชกมวย GUNG HO ผู้ตัดสินจะเอนเอียงไปตามวิธีการที่คุณจบยก หนังเรื่องนี้ได้คะแนนจากประมาณสามขึ้นเป็นเจ็ด ฉันให้คะแนนเพราะตอนจบ ตอนจบนั้นยอดเยี่ยมมาก คุณอยากให้มีตอนจบที่ลงตัวเสมอ และนี่ก็เป็นแบบนั้นจริงๆ เป็นเรื่องดีที่เมืองนี้ยังคงรักษาตำแหน่งงานและโรงงานเอาไว้ได้ แต่สิ่งที่พิเศษที่สุดคือการผสมผสานระหว่างธรรมเนียมและค่านิยมของญี่ปุ่นกับธรรมเนียมและค่านิยมของอเมริกา เป็นภาพยนตร์ธรรมดาๆ ที่จบลงด้วยดี
แม้จะไม่มีการหัวเราะแต่ก็มีข้อความสำคัญ “Gung Ho” ก็สามารถเป็นความบันเทิงที่สะท้อนถึงความขัดแย้งทางวัฒนธรรมและเศรษฐกิจของสองประเทศได้เมื่อพวกเขาร่วมมือกันฟื้นคืนชีพโรงงานผลิตรถยนต์ที่อาจเป็นความหวังเดียวที่จะช่วยเมืองได้ ไมเคิล คีตันรับบทเป็นผู้บริหารชาวอเมริกันที่ได้รับหน้าที่กอบกู้โรงงานดังกล่าวด้วยผู้นำคนใหม่จากญี่ปุ่น โดยมีผู้บริหารที่สิ้นหวัง (เกดเด วาตานาเบะ) พยายามกอบกู้อาชีพของเขาจากความล้มเหลวที่อาจเกิดขึ้นได้ หน้าที่ของเกดเด วาตานาเบะคือควบคุมโรงงานในอเมริกาและพนักงาน ซึ่งเคยทำงานในลักษณะเฉพาะ พยายามบังคับใช้วิธีการทำงานแบบตะวันออกเป็นเวลานานเพื่อประโยชน์ของบริษัท และขัดแย้งกับผลประโยชน์ของคีตันที่พยายามดูดีต่อหน้าเพื่อนๆ ที่ไม่คุ้นเคยกับการทำงานในลักษณะดังกล่าว
แต่ยอมรับเถอะว่าหนังเรื่องนี้ไม่ตลกเลย Babaloo Mandel และ Lowell Ganz เป็นนักเขียนที่ยอดเยี่ยม (“Splash”, “Parenthood”) แต่พวกเขาไม่ได้สร้างช่วงเวลาดีๆ มากนัก เราสามารถพูดได้ว่าพวกเขาตลกดี ส่วนใหญ่แล้วพวกเขาใช้แค่ภาพล้อเลียนเพื่อสร้างช่วงเวลาสนุกๆ ไม่กี่ช่วงเท่านั้น แทบจะไม่ได้ผลเลย อาจจะมีสักสองหรือสามฉากเท่านั้น การเน้นไปที่แง่มุมที่น่าดึงดูดใจมากกว่าของพวกเขาทำให้ “Gung Ho” เป็นหนังที่คุ้มค่าแก่การชมจริงๆ หนังเรื่องนี้ล้อเลียนการเปรียบเทียบวัฒนธรรมระหว่างสหรัฐอเมริกา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเป็นเรื่องของประเพณีของทั้งสองประเทศ
แต่ยังสร้างความรู้สึกสนับสนุนซึ่งกันและกันมากขึ้นด้วย ฝ่ายหนึ่งอาจดีกว่าอีกฝ่ายหนึ่ง แต่จะต้องร่วมมือกันสร้างสรรค์สิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า ดีกว่า และแข็งแกร่งกว่าเท่านั้น การมีหนังแบบนี้ที่สร้างขึ้นในช่วงทศวรรษที่ความเหนือกว่าของอเมริกาถูกนำเสนอในภาพยนตร์ทุกเรื่อง รวมถึงการเมืองด้วย ถือเป็นปาฏิหาริย์เลยทีเดียว หนังเรื่องนี้บอกเป็นนัยๆ ว่า “เราไม่ใช่ประเทศที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกอีกต่อไป ไม่ใช่ประเทศที่มีประสิทธิภาพที่สุด แต่เราก็สามารถใฝ่ฝันที่จะเป็นได้หากเราทำตามตัวอย่างอื่นๆ ทั่วโลก” แน่นอนว่าหนังเรื่องนี้ไม่ได้สร้างภาพที่ชัดเจนสำหรับทั้งสองฝ่าย (คนญี่ปุ่นเป็นพวกที่ทำงานหนักและไม่สามารถแข่งขันกับเจ้านายได้ ส่วนคนอเมริกันเป็นพวกขี้เกียจและไม่มีความสามารถ) ซึ่งมักจะพูดถึงแบบแผนเดิมๆ ซ้ำๆ ซากๆ แต่หนังเรื่องนี้ก็นำเสนอสิ่งดีๆ บางอย่างออกมา
ถึงแม้จะดูไม่เรียบร้อย ซ้ำซาก และไม่จริงจังพอ แต่ “Gung Ho” ก็สามารถใช้เป็นแรงบันดาลใจได้ อย่างน้อยก็สำหรับผู้ที่มีบริษัทและไม่รู้ว่าจะดึงเอาสิ่งที่ดีที่สุดออกมาจากพนักงานได้อย่างไร หนังเรื่องนี้มีไว้เพื่อดึงเอาสิ่งที่ดีที่สุดออกมาจากทีม ผลักดันพวกเขาให้ถึงขีดจำกัด GUNG HO และแสดงให้พวกเขาเห็นข้อดีของการปฏิบัติตามคำสั่งใหม่ๆ ฉันรู้ว่าหนังเรื่องนี้เป็นหนังคลาสสิกสำหรับนักศึกษาคณะบริหารที่นี่ และส่วนใหญ่ก็ชอบมัน เมื่ออยู่ในแผนกนี้ แฟนๆ ของคีตันและรอน ฮาวเวิร์ดอาจจะผิดหวัง เพราะพวกเขาไม่ได้ทำผลงานได้ดีที่สุด นักแสดงสมทบที่มาร่วมงาน เช่น Mimi Rogers, George Wendt, John Turturro, Rance และ Clint Howard ต่างเก็บเรื่องนี้เอาไว้สักพัก แต่คนที่น่าสนใจที่สุดในฉากนี้คือ Watanabe ซึ่งเป็นคนที่ตลกที่สุดในเรื่อง
ดูหนังออนไลน์ ภาพยนตร์ที่คล้ายกัน
Hidden Figures (2016) ทีมเงาอัจฉริยะ
The Thin Red Line (1998) ฝ่านรกยึดเส้นตาย
Blade Runner 2049 (2017) เบลด รันเนอร์ 2049
