Front of the Class (2008)
เรื่องย่อ
แบรด โคเฮน (รับบทโดยเจมส์ วอล์ค) เป็นชายหนุ่มที่ต้องใช้ชีวิตอยู่กับโรค Tourette Syndrome (กลุ่มอาการทางประสาทที่ทำให้เกิดการกระตุกของกล้ามเนื้อและเสียงโดยไม่ตั้งใจ) ตั้งแต่อายุ 6 ขวบ อาการของเขาทำให้เขาถูกเพื่อนล้อเลียน ถูกครูเข้าใจผิด และถูกปฏิเสธจากสังคม แต่แบรดไม่ยอมแพ้ เขาเรียนรู้ที่จะยอมรับในตัวเองและใช้ชีวิตด้วยความมั่นใจ ความฝันของแบรดคือการเป็นครู เพื่อช่วยสร้างแรงบันดาลใจให้เด็ก ๆ Front of the Class (2008) และพิสูจน์ว่าโรคของเขาไม่ใช่อุปสรรคต่อความสำเร็จ แม้ว่าเขาจะถูกปฏิเสธงานสอนจากโรงเรียนหลายแห่ง แต่ในที่สุดเขาก็ได้รับโอกาสให้เป็นครู และพิสูจน์ให้โลกเห็นถึงความมุ่งมั่นและความสามารถของเขา
ผู้กำกับ
- Peter Werner
บริษัท ค่ายหนัง
- Hallmark Hall of Fame Productions
นักแสดง
- James Wolk
- Treat Williams
- Dominic Scott Kay
- Sarah Drew
- Kathleen York
- Joe Chrest
- Patricia Heaton
โปสเตอร์หนัง
รีวิว
ปกติแล้วฉันไม่ค่อยดูหนังของ Front of the Class (2008) การได้ดูหนังเรื่องนี้เมื่อคืนอาจทำให้ทัศนคติของฉันที่มีต่อหนังเรื่องนี้เปลี่ยนไป แม้ว่าจะน่าเสียดายที่หนังเรื่องนี้ถูกฉายหลังจากที่ลูกสาวเข้านอนแล้วก็ตาม ฉันอยากให้เธอได้ดูมันในรูปแบบดีวีดี นี่คือเรื่องจริงของชายหนุ่มคนหนึ่งชื่อแบรด โคเฮน ที่เป็นโรคทูเร็ตต์ ซึ่งต้องการเป็นครูและได้ปริญญาโท เป็นเรื่องราวเรียบง่ายที่แสนวิเศษและน่าติดตามด้วยพลังของเจมส์ โวล์ก ผู้แสดงนำ ฉันหวังว่าจะได้เห็นเขาในผลงานอื่นๆ เร็วๆ นี้ ความสามารถของเขาในการถ่ายทอดความไร้หนทางของผู้ป่วยโรคทูเร็ตต์ได้ในขณะที่เขาทุ่มเทกับมันด้วยหัวใจและเสน่ห์ของเขาถือเป็นเรื่องที่น่าทึ่ง
เรื่องนี้แบ่งเวลาออกเป็นช่วงๆ ระหว่างการต่อสู้ดิ้นรนของแบรดในชีวิตประจำวันกับความผิดปกติของเขา การพยายามได้ตำแหน่งครู ความสัมพันธ์ของเขากับครอบครัว นักเรียน และแฟนสาวคนใหม่ บทภาพยนตร์นั้นค่อนข้างจะเน้นไปที่ Hallmark มากเกินไปในบางครั้ง แต่ก็มาพร้อมกับแบรนด์ นี่คือบริษัทผลิตการ์ดอวยพรนั่นเอง นักแสดงสมทบก็ยอดเยี่ยมมาก ซาร่าห์ ดรูว์ เป็นแฟนสาวคนใหม่ของแบรดที่หนุ่มๆ ทุกคนหลงรัก ส่วนทรีต วิลเลียมส์รับบทพ่อของแบรดได้อย่างทรงพลังและน่าเห็นใจ ฉันขอแนะนำภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นอย่างยิ่งสำหรับการรับชมทั้งครอบครัวที่เต็มไปด้วยบทเรียนชีวิตและความรัก
โดยเฉพาะช่วงวันหยุด ฉันมักจะชอบนั่งขดตัวอยู่บนเก้าอี้ตัวโปรดและชมภาพยนตร์ Hallmark ที่น่าเบื่อ คาดเดาได้ และอบอุ่นหัวใจ อย่างไรก็ตาม ฉันต้องบอกว่าฉันประหลาดใจกับคุณภาพและพลังของภาพยนตร์ที่เรียบง่ายเรื่องนี้ที่สร้างขึ้นสำหรับทีวี Front of the Class (2008) ซึ่งสร้างจากเรื่องจริงของ Brad Cohen เล่าถึง Brad ขณะที่เขาพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะเป็นครูคนแรกและครูไม่กี่คนที่เป็นโรค Tourette อย่างแน่นอน ตลอดทั้งเรื่อง Brad เล่าถึงวัยเด็กของเขาที่เติบโตมาพร้อมกับโรคนี้ ภาพยนตร์เรื่องนี้ให้ข้อมูลเชิงลึกเกี่ยวกับการใช้ชีวิตกับโรคที่ยากต่อการรักษา ประสบการณ์ส่วนใหญ่ของ Brad โดยเฉพาะในวัยเด็กนั้นน่าตกใจอย่างมาก และค่อนข้างน่าตกใจสำหรับฉันโดยส่วนตัว
เพราะฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่าผู้คน (รวมถึงแพทย์และนักบำบัด) เริ่มเข้าใจโรค Tourette เมื่อไม่นานนี้ ครูของแบรดไม่รู้เรื่องอาการของเขาและไม่ยอมยอมรับผู้อื่น โดยเชื่อว่าแบรดเป็นคนก่อกวนโดยเจตนา เขามักถูกสังคมรังเกียจและถูกล้อเลียนจากเพื่อนร่วมชั้นอยู่เสมอ คนรู้จักของแม่เขาคนหนึ่งถึงกับแนะนำให้ทำพิธีไล่ผีด้วยซ้ำ ฉันยอมรับว่าฉันไม่รู้อะไรมากพอเกี่ยวกับโรคนี้และได้เรียนรู้อะไรมากมายจากภาพยนตร์เรื่องนี้ โรคทูเร็ตต์เป็นมากกว่า “คนที่ตะโกนคำหยาบ” แบรดเป็นคนมองโลกในแง่ดีมาก เข้าใจความรู้สึกไม่สบายใจของผู้คน และเต็มใจที่จะพูดคุยกับพวกเขาเกี่ยวกับอาการของเขา โดยให้พวกเขารู้ว่าอาการกระตุกของเขาเป็นอาการที่ควบคุมไม่ได้และจะแย่ลงเมื่อเขามีความเครียด (เช่น เมื่อผู้คนยืนกรานให้เขาหยุดส่งเสียงหรือปฏิเสธที่จะเข้าใจ)
ส่วนที่น่าประทับใจจริงๆ คือตอนที่ <*สปอยล์*> ในที่สุดแบรดก็ได้รับมอบหมายงานสอน และนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 ของเขามีความเข้าใจและยอมรับผู้อื่นมากกว่าผู้ปกครองและครูส่วนใหญ่ แบรดเป็นนักการศึกษาที่ดีมาก และเข้าถึงนักเรียนหลายคน (โดยเฉพาะคนหนึ่ง แต่ฉันจะไม่สปอยล์อีกแล้ว) ฉันมีลูกพี่ลูกน้องที่เป็นโรค Tourette ซึ่งพ่อแม่ของเขามีปัญหาในการทำความเข้าใจและใช้ชีวิตกับโรคนี้ ดังนั้นภาพยนตร์เรื่องนี้จึงเข้าถึงใจฉันได้เป็นอย่างดี ถึงแม้ว่าภาพยนตร์เรื่องนี้จะน่าเศร้า แต่ก็ไม่ได้ซึ้งจนเกินไป และนักแสดงก็แสดงได้ดีมาก ฉันยังรู้สึกยินดีที่ภาพยนตร์เรื่องนี้นำเสนอมุมมองเชิงบวกเกี่ยวกับโรคนี้
มากกว่าผลงานก่อนหน้านี้ของ Hallmark เรื่อง Sweet Nothing in My Ear ฉันรู้สึกหงุดหงิดกับทัศนคติของภาพยนตร์เรื่องนี้ที่พยายามให้ผู้พิการทางหู (โดยเฉพาะเด็กๆ) ได้ยินว่าพวกเขามีอคติและเหยียดหยามผู้อื่น แม้ว่าประเด็นนี้จะไม่ค่อยสำคัญนักใน Front of the Class เนื่องจากโรค Tourette ไม่มีทาง “รักษา” ได้ แต่ฉันคิดว่าทัศนคติของแบรดชัดเจนขึ้นเมื่อเขาออกจาก “กลุ่มสนับสนุนผู้ป่วยโรค Tourette” Front of the Class (2008) ซึ่งเต็มไปด้วยผู้คนและพ่อแม่ของพวกเขาที่ยอมจำนนต่อโรคนี้และต้องการแยกตัวจากสังคมส่วนที่เหลือ แบรดเลือกที่จะเอาชนะความไม่รู้และไม่ปล่อยให้โรค Tourette ควบคุมเขา ฉันขอแนะนำภาพยนตร์เรื่องนี้อย่างยิ่ง
ภรรยาของฉันบอกว่าฉันต้องดูหนังเรื่องนี้กับเธอเพราะว่ามันดีมาก เธอพูดถูก! Front of the Class บอกเล่าเรื่องราวสร้างแรงบันดาลใจของ Brad Cohen ซึ่งอิงจากตัวตนในชีวิตจริงของบุคคลนั้น Brad (รับบทโดย James Wolk นักแสดงทีวี) เติบโตมาในครอบครัวที่แตกแยกหลังจากพ่อและแม่หย่าร้างกัน ตั้งแต่ยังเด็ก Brad เริ่มส่งเสียงแปลกๆ ที่ควบคุมไม่ได้อย่างสุ่มๆ โดยไม่มีความสามารถที่จะควบคุมได้เลย แม่ของเขาซึ่งรับบทโดย Patricia Heaton (ซีรีส์ทางทีวีเรื่อง Raymond) ได้อย่างยอดเยี่ยม ไม่ยอมเชื่อคำวินิจฉัยของแพทย์โดยไม่มีเหตุผลใดๆ เธอขุดคุ้ยและค้นพบโรค Tourette’s Syndrome ซึ่งเป็นโรคทางระบบประสาทที่ไม่มีทางรักษาได้ ด้วยความรักและความอดทนที่เหลือเชื่อ เหมือนกับ Sally Fields ใน Forest Gump เธอสนับสนุนและให้กำลังใจลูกชายให้เดินตามความฝันในการเป็นครู
Brad ต้องผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากซึ่งแสดงให้เห็นถึงความไม่รู้ของมนุษย์ที่ได้รับการศึกษา เมื่อเขาต้องสัมภาษณ์งานในสายการศึกษาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาได้รับใบรับรองทั้งหมดจากการเรียนของเขา – เขาต้องการพักผ่อน ภาพยนตร์เรื่องนี้สอดแทรกเรื่องราวไปมาระหว่างแบรดหนุ่มที่ต้องรับมือกับผู้คนที่ไม่ยอมรับเขาในตอนนั้น กับผู้ใหญ่ที่ไม่ยอมรับเขาเพราะเขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว ฉันนึกภาพไม่ออกเลยว่ามันน่าหงุดหงิดขนาดไหน ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังสอดแทรกเรื่องราวความสัมพันธ์พ่อลูกที่ซับซ้อน ซึ่งถ่ายทอดออกมาได้อย่างยอดเยี่ยมโดยทรีต วิลเลียมส์ ซึ่งแสดงได้ยอดเยี่ยมมาก ตอนจบจะทำให้คุณรู้สึกดีใจ ดังนั้นใช่แล้ว ภาพยนตร์ของ Hallmark มักจะมีเนื้อหาที่ซึ้งกินใจ แต่เรื่องนี้จะทำให้คุณรู้สึกอบอุ่นหัวใจ ภาพยนตร์เรื่องนี้เหมาะสำหรับช่วงวันหยุดที่จะปลุกเร้าจิตวิญญาณของคุณและมอบความหวังให้กับโลกที่ดีกว่า
เรื่องราวที่เกิดขึ้นจริงของเด็กที่เป็นโรคทูเร็ตต์ ซึ่งมีเป้าหมายในชีวิตคือการเป็นครู แต่เขาต้องเอาชนะอุปสรรคที่ทำให้เขาเป็นโรคทูเร็ตต์ได้ โดยมีพ่อที่ไม่เคยยอมรับเขาเป็นลูกชาย เด็กๆ ที่ไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับโรคนี้เลยและทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น แต่สิ่งที่ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ยอดเยี่ยมก็คือความมุ่งมั่นที่มีต่อไม่เพียงแต่ผู้ป่วยโรคทูเร็ตต์หรือผู้พิการเท่านั้น แต่ยังรวมถึงผู้คนที่คอยกลั่นแกล้งคุณโดยบอกว่าคุณไม่เหมาะกับเรื่องนี้ ไม่เช่นนั้นคุณจะไม่มีวันได้เป็นอะไรไปได้เลย ภาพยนตร์เรื่องนี้มีการแสดงที่ยอดเยี่ยม และความมุ่งมั่นที่เกิดขึ้นในภาพยนตร์เรื่องนี้ และนักแสดงก็ยอดเยี่ยมมาก ภาพยนตร์เรื่องนี้มีเนื้อหาที่น่าติดตาม และด้วยความที่ฉันมีผู้ชายที่เป็นโรคทูเร็ตต์ ฉันจึงเข้าใจความรู้สึกนั้นและทำให้ฉันมีความหวังและเดินตามความฝันต่อไป คุ้มค่าแก่การรับชมอย่างแน่นอนหากคุณอยากรู้เกี่ยวกับโรคทูเร็ตต์ หรือเพียงแค่เป็นภาพยนตร์ดราม่าดีๆ ที่จะทำให้คุณอินไปกับมันได้
ในเรื่องราวที่อิงจากข้อเท็จจริงเรื่องนี้ แบรด โคเฮนเป็นโรคทูเร็ตต์ ซึ่งหมายความว่าเขาส่งเสียงดังโดยไม่ได้ตั้งใจ แม้แต่ในสถานที่อย่างโรงเรียน ซึ่งเป็นสถานที่ที่เขาควรจะประพฤติตัวดี ในช่วงต้นของภาพยนตร์ โดยมีเจมส์ โวล์กเป็นผู้บรรยาย เราได้เห็นแบรดเป็นครั้งแรกเมื่อครั้งที่เขายังเป็นเด็กในเซนต์หลุยส์ ซึ่งรับบทโดยโดมินิก สก็อตต์ เคย์ แบรดถูกเด็กคนอื่นรังแกและถูกครูสั่งให้ประพฤติตัวดี เนื่องจากเขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ เขาจึงถูกส่งไปหาอาจารย์ใหญ่ตลอดเวลา นอร์แมน (ทรีต วิลเลียมส์) พ่อของเขาหย่าร้างกับแม่ของเขา และยังคงเชื่อว่าแบรดควรพยายามควบคุมการกระทำของตัวเองให้มากขึ้น ดังนั้นเอลเลน (แพทริเซีย ฮีตัน) แม่ของเขาจึงต้องเลี้ยงดูแบรดและเจฟฟ์ (ชาร์ลส์ ไวสัน) น้องชายของเขาด้วยตัวเอง เอลเลนทำการค้นคว้าและพบว่ามีชื่อเรียกของโรคของแบรด แต่ไม่มีทางรักษา สิ่งเดียวที่แบรดทำได้และทำให้พ่อพอใจคือการเล่นเบสบอล ซึ่งเป็นที่ที่เสียงไม่สุภาพสามารถเกิดขึ้นได้
สำหรับฉากแรกของภาพยนตร์ Front of the Class ฉากในวัยเด็กของแบรดจะสลับไปมาระหว่างฉากของแบรดในวัยผู้ใหญ่ ซึ่งรับบทโดยโวล์ก ซึ่งอาศัยอยู่กับเพื่อนร่วมห้องชื่อรอน (ฉันเพิ่งรู้ว่าไม่ใช่คนจริง แต่เป็นภาพรวมของเพื่อนหลายคน) และพยายามหางานเป็นครูประถมศึกษาปีที่ 2 ในแอตแลนตา แต่ไม่สำเร็จ โดยพ่อของเขาเปิดบริษัทก่อสร้าง นอร์แมนอยากให้แบรดทำงานให้เขา แต่แบรดก็มุ่งมั่นที่จะพิสูจน์ว่าเขาสามารถเป็นครูได้ ในที่สุดแบรดในวัยหนุ่มก็พบโรงเรียนที่ยอมรับเขา การกระทำของอาจารย์ใหญ่ไมเยอร์เป็นแรงบันดาลใจให้เขาไม่ยอมแพ้ และมุ่งมั่นที่จะเป็นครูไม่เหมือนคนที่เคยปฏิบัติกับเขาไม่ดี
แต่การหางานนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย แม้ว่าแบรดจะแสดงให้เห็นถึงความมั่นใจและความมุ่งมั่นอย่างมาก และมีบุคลิกภาพที่โดดเด่น และแม้ว่าเขาจะประสบความสำเร็จในฐานะครูฝึกสอน แต่ก็ไม่มีใครอยากเสี่ยงกับเขา แต่แบรดก็พยายามมากขึ้น แม้ว่าปัญหาทางการเงินจะบังคับให้เขาต้องทำงานให้พ่อของเขา โดยทำหน้าที่สกปรกในไซต์งาน ในที่สุด แบรดก็ได้รับข่าวจากโรงเรียนประถมเมาน์เทนวิว พวกเขาต้องการตัวเขาจริงๆ! จิม โอฟเบย์ (โจ เครสต์) เป็นอาจารย์ใหญ่ และฮิลารี สตรากา (ไดแอนน์ บัตเลอร์ ซึ่งทำให้ฉันนึกถึงแพทริเซีย รัทเลดจ์) เป็นรองอาจารย์ใหญ่ที่จ้างเขามา ซูซาน สก็อตต์ (เฮเลน อิงเกบริตเซน) เป็นที่ปรึกษาของเขา
