Dreamcatcher (2003) ล่าฝันมัจจุราช อสุรกายกินโลก
เรื่องย่อ
โจนส์ซี่ (เดเมียน ลูอิส), เฮนรี่ (โธมัส เจน), พีท (ทิโมธี โอลิแฟนท์) และ บีเวอร์ (เจสัน ลี) เมื่อ 20 ปีก่อน พวกเขาเป็นเพียงสี่สหายรุ่นเด็ก ที่อาศัยอยู่ในเมืองเล็กแห่งหนึ่งในรัฐเมน พวกเด็ก ๆ ได้ค้นพบแรงกระตุ้น ที่ตอบรับความเป็นวีรบุรุษ ในการต่อสู้กับการทารุณกรรมเด็ก Dreamcatcher พวกเขาช่วยชีวิตเด็กชายแปลกหน้าที่ชื่อว่า ดัดดิทส์ (ดอนนี่ วอห์ลเบิร์ก) ทำให้มีเพื่อนใหม่คนที่ห้า มาร่วมกลุ่มโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ที่มากไปกว่านั้น คือสิ่งที่พวกเขาได้รับโดยไม่ได้คาดฝัน อันเป็นพลังลึกลับ ซึ่งเพื่อนคนใหม่เป็นผู้นำมาสู่พวกเขา ซึ่งเป็นเสมือนพันธะผูกมัด ที่ยิ่งไปกว่ามิตรภาพธรรมดา
ผู้กำกับ
- Lawrence Kasdan
บริษัท ค่ายหนัง
- Castle Rock Entertainment
นักแสดง
- Morgan Freeman
- Thomas Jane
- Jason Lee
- Damian Lewis
- Timothy Olyphant
- Tom Sizemore
- Donnie Wahlberg
โปสเตอร์หนัง
รีวิว
โห สตีเฟน คิง คิดเรื่องพวกนี้ขึ้นมาได้ยังไงเนี่ย อีกแล้ว เรามีเพื่อนสมัยเด็กที่เราคิดว่าเรารู้จักจากเรื่อง Stand by Me แต่คราวนี้พวกเขาโตขึ้น มีพลังประหลาดๆ และต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดที่น่ารังเกียจ ฉันเพิ่งดูเรื่องนี้เป็นครั้งแรกและอยากจะบอกว่า: เป็นหนังที่แปลกจริงๆ!! ฉันเคยดูหนังที่แปลกมากๆ หลายเรื่อง แต่เรื่องนี้… มันเป็นการผสมผสานระหว่างสยองขวัญ นิยายวิทยาศาสตร์ Dreamcatcher ตลก… ถึงจุดหนึ่ง คุณไม่รู้ว่าจะรังเกียจหรือหัวเราะดี! เอฟเฟกต์พิเศษก็เยี่ยม และเพลงประกอบก็เยี่ยม (“On blue bayou…”} ด้วย มันอาจจะไม่ใช่หนังที่ดี แต่ก็เป็นความบันเทิงที่ยอดเยี่ยม และมันบ้าสุดๆ ไปเลย!!!! ฉันชอบนะ ไปดูซะ 7/10
เนื้อเรื่องใน 1 ใน 3 ของ Dreamcatcher นั้นคุ้มค่าแก่การเสียเวลา เพื่อนสมัยเด็ก 4 คนเดินทางไปที่กระท่อมล่าสัตว์เป็นประจำทุกปี มีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้น และก่อนที่คุณจะรู้ตัว คุณก็รู้สึกเหมือนได้เข้าไปอยู่ในโลกของสตีเฟน คิง ในช่วงเวลาแห่งความตลกขบขันที่มืดมนและน่าขบขันที่สุดของเขา หนังสือเล่มนี้เต็มไปด้วยเรื่องสนุกๆ ที่เต็มไปด้วยเลือด และโกลด์แมนก็ไม่มีปัญหาในการแปลเรื่องเซ็กส์สุดสยองที่เต็มไปด้วยแก๊สและไส้ในจากนวนิยายสู่บทภาพยนตร์ เมื่อบทภาพยนตร์ดำเนินไป มันก็เบี่ยงเบนจากหนังสือจนกลายเป็นภาพยนตร์ฮอลลีวูดที่น่าอับอายอย่างมาก
นวนิยายเรื่อง Dreamcatcher ก็พังทลายลงในช่วงครึ่งหลังของเรื่องเช่นกัน แต่สิ่งที่ทำให้คุณอ่านหนังสือเล่มนี้ต่อไปได้คือเกมทางจิตใจที่เกิดขึ้นในหัวของตัวละครนำ โจนส์ซี (เดเมียน ลูอิส) สมองและร่างกายของโจนส์ซีถูกเอเลี่ยนที่มีชื่อว่ามิสเตอร์เกรย์จับเป็นตัวประกัน ในนวนิยาย โจนส์ซีสังเกตเห็นว่าเกรย์ถูกล่อลวงด้วยกับดักของมนุษย์ และเขาก็ใช้สิ่งนั้นเป็นประโยชน์กับตัวเอง การได้ชมมนุษย์ต่างดาวที่โหยหาความสุขจากมนุษย์มากขึ้นทุกนาทีที่ผ่านไปนั้นเป็นเรื่องสนุก แง่มุมนี้ของนวนิยายถูกละทิ้งไปโดยสิ้นเชิงจากภาพยนตร์ ทำให้เราเหลือเพียงเดเมียน ลูอิสที่รับบททั้งโจนซีและมิสเตอร์เกรย์ ทำหน้าตลกๆ และพูดสำเนียงแปลกๆ Dreamcatcher ในขณะที่เขาอยู่ระหว่างตัวละครทั้งสอง
องก์ที่สองของภาพยนตร์ ซึ่งเกิดขึ้นในค่ายกักกันสำหรับพลเมืองอเมริกัน ซึ่งอาจหรืออาจไม่ได้รับการปนเปื้อนของไวรัสจากมนุษย์ต่างดาว เป็นเพียงเงาของสิ่งที่ปรากฏในหนังสือ แม้แต่นักเขียนที่เขียนเรื่องไร้สาระที่สุดก็ยังรู้สึกอายที่จะย่อนวนิยายให้เหลือเพียงรูปแบบพื้นฐานนี้
ในหนังสือ หัวหน้าค่าย พันเอกอับราฮัม เคิร์ตซ์ ซึ่งรับบทในภาพยนตร์โดยมอร์แกน ฟรีแมน เป็นชายที่น่ารังเกียจมาก จนน่าสะพรึงกลัวตั้งแต่ปรากฏตัวครั้งแรกจนถึงครั้งสุดท้าย ในภาพยนตร์ เรารับรู้ถึงความจริงที่ว่าเขาสูญเสียมันไปแล้ว แต่แทบจะเฉพาะผ่านคำอธิบายมากกว่าการกระทำ การเห็นพลเรือนผู้บริสุทธิ์เหล่านี้ถูกขังเหมือนสัตว์นั้นน่ากังวลในนวนิยายเรื่องนี้ และจะทำให้ช่วงกลางของภาพยนตร์เรื่องนี้ตึงเครียดอย่างมาก หากภาพยนตร์เรื่องนี้กล้าที่จะสร้างความตึงเครียดใดๆ
ในภาพยนตร์เรื่อง King’s Dreamcatcher ผู้คนที่ถูกขังอยู่ในค่ายมารวมตัวกันด้วยความช่วยเหลือจากดร. เฮนรี่ เดฟลิน ผู้มีพลังจิต ซึ่งรับบทโดยโทมัส เจน และเริ่มก่อการจลาจลครั้งใหญ่ต่อต้านผู้คุม Dreamcatcher ในขณะเดียวกัน เดฟลินกำลังจัดการกับผู้ใต้บังคับบัญชาของพันเอกเคิร์ตซ์ที่มีมโนธรรมมากขึ้น ทั้งผ่านคำพูด และพลังที่เขา ร่วมกับโจนซี บีเวอร์ และพีท ได้รับจากเพื่อนลึกลับคนที่ห้า ดัดดิตส์ ในภาพยนตร์ การก่อจลาจลไม่เคยเกิดขึ้น และรู้สึกเหมือนว่าฉากค่ายกักกันแต่ละฉากถูกใส่เข้าไปในภาพยนตร์เพื่อยืดเวลาออกไป ในขณะที่ให้มอร์แกน ฟรีแมนมีบทบาทสำคัญ
ฉันจะไม่เปิดเผยตอนจบของนวนิยายหรือภาพยนตร์ แต่ฉันจะบอกว่าสิ่งดีๆ ทุกอย่างเกี่ยวกับตอนจบของ Dreamcatcher ในรูปแบบหนังสือนั้นหายไปอย่างเห็นได้ชัดจากเวอร์ชันภาพยนตร์ แทนที่จะเป็นจุดไคลแม็กซ์ที่สะเทือนอารมณ์ เรากลับได้ชมภาพกราฟิก CGI ที่ไม่เรียบร้อย ซึ่งทำให้ผมนึกถึง Godzilla VS. King Kong หรือบางทีอาจจะถึงขั้น Species 2 ก็ได้ แม้ว่าผมจะรู้สึกกระสับกระส่ายกับความขี้เกียจที่เกิดขึ้นในช่วงครึ่งหลังของภาพยนตร์เป็นส่วนใหญ่ แต่ผมก็ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะแนะนำเรื่องนี้หรือไม่ ช่วงนาทีสุดท้ายที่ห่วยแตกของภาพยนตร์ทำให้ผมตัดสินใจได้
นี่เป็นภาพยนตร์เรื่องแรกที่ผมนึกออกและแนะนำได้เพียงบางส่วนเท่านั้น ดื่มน้ำสักสองสามแกลลอนก่อนเข้าโรงภาพยนตร์ และวิ่งเข้าห้องน้ำเพื่อปล่อยน้ำออกเมื่อไรก็ตามที่เริ่มจะงี่เง่า
หากคุณเป็นแฟนของหนังสยองขวัญ คุณจะต้องชอบชั่วโมงแรกของภาพยนตร์เรื่องนี้ ฉากในห้องน้ำแทบจะเป็นผลงานชิ้นเอก และด้วยเหตุนี้เอง ลอว์เรนซ์ คาสแดนจึงควรได้รับคำชม คาสแดนยังรับหน้าที่ดูแลฉากย้อนอดีต โดยมีตัวละครหลักสี่ตัวเป็นเด็ก ซึ่งเพียงพอที่จะทำให้ผมต้องยกนิ้วชี้ขึ้น ในที่สุด ในช่วงเวลาไม่กี่ครั้งที่ Kasdan พาเราเข้าไปในสมองของ Jonesy เขาทำในลักษณะที่น่าสนใจอย่างไม่น่าเชื่อและบางครั้งก็มีอารมณ์ขันด้วย
เมื่อ Jonesy ออกจากห้องล็อกที่ปลอดภัยซึ่งเขาได้ซุกตัวลึกเข้าไปในสมองของเขาเพียงเพื่อพบความชั่วร้ายที่ซ่อนอยู่หลังกล่องความทรงจำที่เก็บไว้ในโกดังของจิตใจของเขา มันทำให้ฉันขนลุกจริงๆ มีช่วงเวลาที่น่ากลัวแบบนี้เกิดขึ้นตลอดทั้งเรื่อง และ Kasdan อาจเป็นผู้สร้างผลงานคลาสสิกทันทีครั้งแรกในรอบหลายปี
มีการใช้เงินและเวลาจำนวนมากในการสร้าง Dreamcatcher และมันแสดงออกมาบนหน้าจอ ผลงานของ Steve Johnson ในเวอร์ชันหุ่นเชิดของ Dreamcatcher “ไอ้เวรนั่น” นั้นมีประสิทธิภาพอย่างมาก และแสดงให้เห็นอีกครั้งว่าทุกสิ่งที่ CG สามารถทำได้ มือของมนุษย์สามารถทำได้ดีกว่า CG ไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุดที่ฉันเคยเห็น แต่ก็ดูเป็นการ์ตูนน้อยกว่าภาคก่อนของ Star Wars สองภาคก่อนอย่างเห็นได้ชัด และทำหน้าที่ได้ดี แม้ว่าฉันจะสนุกกับเอฟเฟกต์มากกว่านี้มากหากไม่มี CG เป็นส่วนหนึ่งของมัน การถ่ายภาพยนตร์ของจอห์น ซีล (The English Patient, The Talented Mr. Ripley, Witness) สวยงามมาก แต่ยังไม่โดดเด่นพอที่จะทำให้ผู้กำกับภาพกลายเป็นดาราของภาพยนตร์ เช่นเดียวกับผลงานของคาเลบ เดสชาเนล
ฉันอ่านผลงานของสตีเฟน คิงมาหลายเรื่อง แต่เรื่องนี้ยังไม่ได้อ่านเลย ด้วยความที่รู้ว่าผู้เขียนชอบขยายความตัวละครและสถานการณ์ต่างๆ ของเขา พร้อมเรื่องราวเบื้องหลังมากมาย ทำให้ฉันมั่นใจว่าการดัดแปลง “Dreamcatcher” ของคิงเรื่องนี้จะตัดทอนเนื้อหาให้เหลือเพียงส่วนสำคัญเท่านั้น เรื่องราวเริ่มต้นด้วยเรื่องราวที่น่าสนใจเกี่ยวกับเพื่อนในวัยเด็กสี่คนที่เติบโตมาพร้อมกับพลังจิตจากเหตุการณ์เมื่อพวกเขายังเด็ก Young Duddits (แอนดรูว์ ร็อบบ์) ได้ช่วยเหลือเด็กหนุ่มที่มีปัญหาทางจิตคนหนึ่งจากผู้รังแกสามคน และดูเหมือนว่าเขาจะถ่ายทอดพลังจิตบางส่วนของเขาให้กับผู้ช่วยชีวิตของเขา ฉันคิดว่าน่าจะทำอะไรได้มากกว่านี้ แต่กลับกลายเป็นว่าภาพยนตร์กลายเป็นแนววิทยาศาสตร์/สยองขวัญเมื่อผู้ใหญ่สี่คนออกเดินทางไปตั้งแคมป์ที่กระท่อมห่างไกลในรัฐเมนทุกปี
สิ่งที่แปลกใหม่เกี่ยวกับการเขียนของคิงคือดูเหมือนว่าเขาจะสามารถแสดงออกถึงตัวละครของเขาได้อย่างชัดเจนและแตกต่างกันในงานแต่ละชิ้นของเขา ภาษาที่มีสีสันส่วนใหญ่ในเรื่องนี้มาจาก Beav (เจสัน ลี) พร้อมกับเพลงประกอบที่ชวนหลอนอย่าง ‘Blue Bayou’ ของรอย ออร์บิสัน มันไม่ได้เกี่ยวข้องกับผลลัพธ์สุดท้ายของเรื่องเลย แต่แค่รู้สึกเท่ที่ได้อยู่ที่นั่น ถ้าคุณไม่รู้ว่าจะคาดหวังอะไรจากการไม่ได้อ่านหนังสือ เรื่องราวดูเหมือนจะหลุดจากรางเมื่อเห็นสิ่งมีชีวิตต่างดาวที่ดูเหมือนงู/หนอน ซึ่งคล้ายกับงูเหลือมที่มีฟันหยักเป็นแถวยาว เมื่อพิจารณาจากโครงสร้าง ‘มนุษย์ต่างดาว’ และจริงๆ แล้วมีมนุษย์ต่างดาวที่ได้รับแรงบันดาลใจจาก Whitley Strieber ขนาดใหญ่เกินสัดส่วนจาก ‘Communion’ จึงมีการอ้างอิงถึงตัวละคร ‘Ripley’ ของ Sigourney Weaver จากแฟรนไชส์ภาพยนตร์
เรื่องราวดำเนินไปอย่างกะทันหันเนื่องจากตัวละคร Duddits/Douglas Cavell วัยผู้ใหญ่ (รับบทโดย Donnie Wahlberg ในบทบาทที่ไม่มีใครจดจำได้) แม้ว่าจะมีคำใบ้ไว้ก่อนหน้านี้ แต่การเปลี่ยนแปลงของเขาเป็นนักฆ่าเอเลี่ยนที่เป็นศัตรูดูเหมือนจะเกิดขึ้นจากมุมมองที่ต่างไปจากเดิม เป็นเรื่องแปลกแต่ถ้าคุณลองคิดดูดีๆ ก็ถือว่าน่าพอใจพอที่จะกอบกู้สถานการณ์ได้ และเนื่องจากฉันอ้างอิงถึงมุมมองที่ต่างไปจากเดิม Dreamcatcher ฉันจึงคิดว่าควรชมภาพยนตร์เรื่องนี้ขณะที่ทีม Boston Red Sox กำลังคว้าชัยชนะในการแข่งขัน World Series กับทีม Dodgers เมื่อคืนที่ผ่านมา (28 ต.ค. 2018) การที่ทีม Duddits สวมเสื้อแจ็คเก็ตของทีม Red Sox อาจนำโชคมาให้พวกเขาได้บ้าง
ดูหนังออนไลน์ ภาพยนตร์ที่คล้ายกัน
Celda 211 (2009) วันวิกฤติ..ห้องขังนรก
Night Hunter (2019) ล่า เหี้ยม รัตติกาล
