Delicious (2021) ร้านอาหารแสนอร่อย
เรื่องย่อ
ฝรั่งเศส พ.ศ. 2332 ก่อนการปฏิวัติ เมื่อเชฟมากความสามารถอย่างแมนเซรอนถูกดยุคแห่งแชมฟอร์ปลดออกจากตำแหน่งอันทรงเกียรติ เขาก็สูญเสียรสนิยมในการทำอาหารไป แต่เมื่อเขาได้พบกับหลุยส์ผู้ลึกลับ พวกเขาจึงตัดสินใจร่วมกันสร้างร้านอาหารแห่งแรกในฝรั่งเศส เรื่องราวเกิดขึ้นในศตวรรษที่ 18 ก่อนยุคการปฏิวัติฝรั่งเศส ม็องซิญญัก (Manceron) เชฟผู้มีความสามารถแต่ถูกเจ้านายชนชั้นสูงทอดทิ้งหลังเสิร์ฟเมนูที่ไม่ถูกใจในงานเลี้ยงใหญ่ ด้วยความอับอายและความผิดหวัง เขากลับไปยังบ้านชนบทพร้อมลูกชาย โดยตั้งใจเลิกอาชีพเชฟและใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย
แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปเมื่อ หลุยส์ (Louise) หญิงสาวลึกลับที่มีเป้าหมายบางอย่างมาขอเป็นลูกศิษย์ของเขา Delicious หลุยส์ช่วยปลุกไฟในใจของม็องซิญญักให้กลับมาอีกครั้ง ทั้งสองร่วมกันพัฒนาศิลปะการทำอาหาร และในที่สุดได้เปิด “ร้านอาหาร” แห่งแรกของฝรั่งเศส ซึ่งเป็นแนวคิดใหม่ที่เปลี่ยนแปลงวิถีการบริโภคอาหารของคนในยุคนั้น อย่างไรก็ตาม ความสำเร็จของพวกเขากลับดึงดูดความสนใจจากชนชั้นสูงที่เคยทอดทิ้งม็องซิญญัก และความลับบางอย่างเกี่ยวกับหลุยส์เริ่มคลี่คลาย สร้างความตึงเครียดให้กับความสัมพันธ์และธุรกิจที่กำลังเติบโต
ผู้กำกับ
- Éric Besnard
บริษัท ค่ายหนัง
- Nord-Ouest Films
นักแสดง
- Grégory Gadebois
- Isabelle Carré
- Benjamin Lavernhe
- Guillaume de Tonquédec
- Christian Bouillette
- Lorenzo Lefèbvre
โปสเตอร์หนัง
รีวิว
การถ่ายภาพยนตร์ถือเป็นจุดเด่นที่สุดของภาพยนตร์เรื่องนี้ บางฉากดูเหมือนภาพวาดของศิลปินยุคทองของเนเธอร์แลนด์หรือเฟลมิชบาโรก ฉันต้องหยุดหลายครั้งเพื่อชื่นชมโต๊ะที่จัดวางอาหารอย่างประณีต Delicious อย่างไรก็ตาม โฟกัสหลักของเนื้อเรื่องไม่ได้อยู่ที่อาหาร เหมือนอย่างที่นักวิจารณ์ส่วนใหญ่คิด มันแสดงให้ผู้ชมเห็นว่าทำไมการปฏิวัติจึงเกิดขึ้น จนกระทั่งถึงตอนจบที่มีความสุขแบบฮอลลีวูดที่ค่อนข้างโง่เขลาและไม่สมจริงอย่างยิ่ง ฉันเดาว่าตอนจบคือเหตุผลที่ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ถูกจัดอยู่ในประเภทตลก ซึ่งมันไม่ใช่
เรื่องราวเกิดขึ้นในปี 1789 ในประเทศฝรั่งเศสก่อนการปฏิวัติในอาณาจักรชนบทในจินตนาการของ Chamfort เรื่องราวเกี่ยวกับการคิดค้นแนวคิดร้านอาหารสมัยใหม่ในช่วงเวลาที่เฉพาะชนชั้นสูงเท่านั้นที่กินอาหารดีๆ Pierre Manceron (Grégory Gadebois) เป็นหัวหน้าเชฟของ Le duc de Chamfort (Benjamin Lavernhe) Chamfort ชอบอาหารของ Manceron มาก แต่เขายืนกรานว่าต้องทำตามเมนูที่กำหนดไว้และไม่ใช้ความคิดสร้างสรรค์ในสูตรอาหารของเขา เมื่อ Manceron ปรุงอาหารจานเรียกน้ำย่อยที่เขาเรียกว่า “Délicieux” ซึ่งมีมันฝรั่งเป็นส่วนผสม Manceron ก็ถูกไล่ออกหลังจากปฏิเสธที่จะขอโทษที่เสิร์ฟอาหารจานดังกล่าว
เขากลับมายังบ้านในชนบทกับ Benjamin (Lorenzo Lefèbvre) ลูกชายของเขา และ Jacob (Christian Bouilette) ร่วมกับที่ปรึกษาสูงอายุคนหนึ่ง เปิดสถานีถ่ายทอด (ไปรษณีย์) ที่ให้บริการอาหารพื้นฐานด้วย ทันใดนั้น หญิงสาวลึกลับก็ปรากฏตัวขึ้นและขอเป็นลูกศิษย์ทำอาหารของ Manceron หลุยส์ (อิซาเบล การ์เร) อ้างว่าเคยเป็นคนทำแยมมาก่อน แต่แมนเซรอนเชื่อว่าเธอน่าจะเป็นโสเภณี เขาปฏิเสธที่จะรับเธอไปชั่วระยะเวลาหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ตกลงที่จะฝึกเธอ พวกเขาทำอาหารโดยใช้วัตถุดิบและปศุสัตว์ในท้องถิ่น และเริ่มดึงดูดลูกค้าจำนวนมาก ดยุครู้สึกสนใจ คิดถึงพ่อครัวที่เขาไม่สามารถหาคนมาแทนที่ได้ จึงเสนอที่จะแวะมาทานอาหารตามประเพณี หากประสบความสำเร็จ เขาจะเชิญแมนเซรอนกลับมาทำหน้าที่อีกครั้ง
จากนั้น ภาพยนตร์ก็ออกนอกเรื่องไปอย่างสิ้นเชิงในประเด็นการเมืองก่อนการปฏิวัติในสมัยนั้น Delicious เราได้เรียนรู้ความจริงเกี่ยวกับภูมิหลังของหลุยส์ และเรื่องราวก็คลี่คลายไปในทางที่คาดไม่ถึง ภาพยนตร์เรื่องนี้ถ่ายทำได้สวยงามมาก ฉากการเตรียมอาหารทำให้ฉันนึกถึง “งานเลี้ยงของบาเบตต์” ปฏิสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นระหว่างแมนเซรอน เบนจามิน (ผู้สนับสนุนการต่อสู้ของชนชั้น) และหลุยส์นั้นทำได้ดีมาก การจากไปอย่างกะทันหันในช่วงสองในสามส่วนของภาพยนตร์ทำให้หนังเริ่มออกนอกลู่นอกทางสำหรับฉัน ฉันคาดว่าหนังประวัติศาสตร์จะดูน่าเชื่อถือได้น้อยมาก เรื่องนี้มีความเชื่อมโยงกับการปฏิวัติฝรั่งเศสมากเกินไปและจบลงอย่างไม่น่าพอใจนัก
หลังจากที่เชฟแมนเซรอนถูกเจ้านายผู้สูงศักดิ์จู้จี้ไล่ออก มีผู้หญิงคนหนึ่งโผล่ออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้และขอให้เขาให้เธอเป็นเชฟฝึกหัด เขาไม่เต็มใจเพราะคิดว่าเชฟทุกคนควรเป็นผู้ชาย เธอจึงให้เงินเขาเป็นค่าเล่าเรียน และในที่สุดก็โน้มน้าวให้เขาสอนเธอ เขาสอนให้เธอระบุพืชที่เหมาะแก่การรับประทาน และวิธีทำอาหารจากสัตว์ เธอได้กลายเป็นพ่อครัวฝีมือเยี่ยม และเราได้เห็นอาหารที่ดูน่าอร่อยบางส่วนที่เธอทำ เราได้เรียนรู้เกี่ยวกับความยากจนของชาวนาในท้องถิ่นและจำนวนคนที่อดอยาก ความเย่อหยิ่งและทัศนคติดูถูกของดยุคเดอชอมฟอร์และขุนนางด้วยกันทำให้เราได้ลิ้มรสการปฏิบัติที่ไม่ยุติธรรมต่อคนจนซึ่งนำไปสู่การปฏิวัติฝรั่งเศสในที่สุด
เนื่องจากภาพยนตร์เรื่องนี้เริ่มต้นด้วยประวัติศาสตร์การรับประทานอาหารนอกบ้านก่อนถึงร้านอาหาร และได้รับการยกย่องว่าเป็นเรื่องราวของร้านอาหารแห่งแรก ฉันขอเริ่มด้วยการบอกว่าฉันเป็นนักประวัติศาสตร์อาหารตัวจริง Delicious ฉันไม่เพียงแต่รู้ประวัติศาสตร์ที่แท้จริงของร้านอาหารแห่งแรกเท่านั้น แต่ยังรู้เรื่องราวของร้านอาหารก่อนหน้านั้นที่ไม่ค่อยมีใครรู้จักอีกด้วย ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนั้นเลย มันทำให้ฉันนึกถึงเรื่อง “Affair of the Necklace” ที่เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริงและน่าสนใจเกี่ยวกับตัวเอกหญิงที่เป็นตัวร้าย แล้วนำมาสร้างเป็นเรื่องราวธรรมดาๆ ที่มีตัวเอกหญิงในอุดมคติและสร้างขึ้นเองทั้งหมด ในกรณีนี้
สิ่งที่เกิดขึ้นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์อาหารใดๆ เลย และเป็นเพียงฉากการกินที่ผสมผสานกัน (ซึ่งน่ารับประทานมาก) และเป็นเรื่องราวที่คุ้นเคยโดยทั่วไปของชายที่มีสถานะต่ำกว่าที่ต่อต้านอำนาจและเผชิญหน้ากับขุนนางในลักษณะที่ชวนให้นึกถึงฮีโร่คนหนึ่งของคลินท์ อีสต์วูดในภาพยนตร์ยุคแรกๆ ของเขา แทบไม่มีอะไรเกี่ยวกับความน่าสนใจนี้ที่น่าเชื่อถือสำหรับใครก็ตามที่รู้จักช่วงเวลานั้น สำหรับนักประวัติศาสตร์ด้านอาหารแล้ว มีเรื่องราวน่ารักๆ อยู่บ้าง เริ่มตั้งแต่การฆ่าตัวตายของ “La Varenne” ในช่วงแรกๆ เรื่องนี้ถือเป็นเรื่องตลกภายใน เพราะ La Varenne เขียนหนังสือสอนทำอาหารเล่มสำคัญเล่มแรกที่แสดงให้เห็นแนวทางใหม่ในการทำอาหารฝรั่งเศสในศตวรรษก่อน
การกล่าวถึงเฟรนช์ฟรายส์นั้นดูเป็นเรื่องธรรมดา แต่กลับละเลยลำดับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงในฝรั่งเศสไปโดยปริยาย ไม่ต้องสนใจว่าร้านอาหารแห่งแรกก่อตั้งขึ้นนานก่อนการปฏิวัติจะเริ่มขึ้น เรื่องราวหลักในเรื่องนี้ – นำเสนออย่างไม่ใส่ใจและไม่ค่อยคำนึงถึงประวัติศาสตร์ – คือจุดเริ่มต้นของการล้มล้างระบอบเก่า แต่ในระดับที่เล่าเรื่องราวนั้น เรื่องราวนี้เป็นเพียงการเปรียบเปรยและพาดพิงถึง ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์จริงอีกเช่นกัน โดยพื้นฐานแล้ว นี่คือละครอิงประวัติศาสตร์ที่มีชีวิตชีวาซึ่งมีอาหารมากมาย
ฉันเข้าไปด้วยความคาดหวังว่าจะได้ดูหนังที่สนุกและซึ้ง แต่กลับได้แบบนั้น แต่หนังเรื่องนี้ทำออกมาได้สวยงามและแตกต่างจากหนังเรื่องอื่นๆ ที่ใช้แนวทางเดียวกันนี้ มีการกำกับที่สวยงาม และมีข้อความที่แฝงไว้ว่าต้องซื่อสัตย์ต่อความหลงใหล หนังเรื่องนี้เป็นสิ่งที่ฉันต้องการพอดีหลังจากผ่านช่วงเศร้าๆ มาหลายเรื่อง มีสำนวนซ้ำซากและซ้ำซากอยู่บ้าง ผู้ชมที่ช่ำชองจะสามารถคาดเดาเนื้อเรื่องได้เมื่อหนังดำเนินไป ฉันไม่คุ้นเคยกับนักแสดง ทุกคนเล่นบทบาทของตัวเองได้ดี แต่ไม่มีใครโดดเด่นสำหรับฉันเลย การออกแบบงานสร้างนั้นยอดเยี่ยมมาก เป็นหนังเรียบง่ายเกี่ยวกับคนธรรมดา ดังนั้นยิ่งน้อยก็ยิ่งดี บางครั้งแนวทางตรงไปตรงมาก็เป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
ฉันได้มีโอกาสเขียนบทวิจารณ์แรกๆ บนเว็บไซต์นี้สำหรับภาพยนตร์ใหม่ และฉันก็เผลอหลับไปราวกับเป็นหุ่นเชิดในช่วงครึ่งชั่วโมงแรกประมาณ 10 นาที 😓 แต่เป็นวันที่ยุ่งมาก ฉันแค่ต้องวิ่งออกกำลังกาย และต้องยอมรับว่าตอนแรกหนังก็ดำเนินเรื่องช้าไปหน่อย โชคดีที่ครึ่งหลังเรื่องเริ่มเข้มข้นขึ้น และฉันก็ตื่นตัวและมีส่วนร่วมได้ ฉันชอบรูปลักษณ์ของภาพยนตร์ การใส่ใจในรายละเอียดกับเครื่องแต่งกายและฉากในยุคนั้น และตอนจบก็ยอดเยี่ยมด้วย Delicious และไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอาหารดูน่าอร่อยมากจริงๆ และทำให้ฉันหิวมาก ดังนั้นพยายามทานอาหารก่อนหรือระหว่างดูหากคุณวางแผนจะดูเรื่องนี้ ฮ่าๆ
ความคิดที่ดีที่ดูเหมือนจะถูกวางไว้ในประวัติศาสตร์ได้ดี เนื่องจากร้านอาหารแห่งแรกๆ นั้นดูเหมือนจะมีมาตั้งแต่ก่อนการปฏิวัติฝรั่งเศส และถ่ายทำได้ค่อนข้างดีด้วยฉากที่สวยงามของชนบทและโรงแรม การแสดงก็ค่อนข้างดีเช่นกัน แม้ว่าการออกเสียงของเดอ ทรอนเกอเดคจะชวนให้นึกถึงลักษณะบางอย่างของเขาในซีรีส์ทางทีวีเรื่อง Fais pas ci fais pas ca น่าเสียดายที่เนื้อเรื่องค่อนข้างซับซ้อน และภาพยนตร์เรื่องนี้เต็มไปด้วยความซ้ำซากและสถานการณ์ที่คาดเดาได้ (แม้แต่ฝนที่เทลงมาในตอนเย็นก็แทนที่สภาพอากาศที่สดใสในวันที่ดยุคต้องรับประทานอาหารที่ร้านอาหารเป็นครั้งแรก) รวมถึงเรื่องราวความรักที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ซึ่งค่อยๆ พัฒนา และแน่นอนว่าจบลงด้วยความสุข น่าเสียดายจริงๆ
เรื่องนี้ (เป็นภาษาฝรั่งเศส พร้อมคำบรรยาย) ดำเนินเรื่องด้วยบทภาพยนตร์ที่เขียนขึ้นอย่างเรียบง่าย ซึ่งช่วยเสริมเนื้อเรื่องได้เป็นอย่างดี ประเด็นหนึ่งคือความแตกต่างทางชนชั้นในฝรั่งเศสในศตวรรษที่ 18 นักแสดงทุกคนล้วนโดดเด่น โดยเฉพาะนักแสดงนำสองคน ได้แก่ เกรกอรี กาเดบัวส์ รับบทเป็นปิแอร์ ซึ่งเป็นเชฟที่สร้างสรรค์และมีทักษะสูง และอิซาเบล การ์เร รับบทเป็นหลุยส์ หญิงสาวตรงไปตรงมาที่มีอดีตอันลึกลับ ซึ่งปรารถนาที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเธอ บทภาพยนตร์ได้รับการเสริมแต่งด้วยดนตรีที่ไพเราะและนุ่มนวล การออกแบบฉาก แสง และการถ่ายภาพล้วนยอดเยี่ยมมาก Delicious จนบางฉากดูเหมือนภาพหรือภาพวาดที่งดงาม ชนบทฝรั่งเศสอันโอบล้อมทำหน้าที่เป็นตัวละครอีกตัวหนึ่ง ภาพยนตร์เรื่องนี้อาจจะดู “เงียบ” เกินไปสำหรับผู้ชมบางกลุ่มที่ชอบฉากแอ็กชั่นที่เข้มข้นและรวดเร็ว แต่ถ้าคุณเปิดรับฉากที่ผ่อนคลายกว่าซึ่งมีช่วงเวลาของความตึงเครียดและตัวละครที่ครุ่นคิดและอ่อนไหว เรื่องนี้อาจเป็นภาพยนตร์ที่ถูกใจคุณ
ดูหนังออนไลน์ ภาพยนตร์ที่คล้ายกัน
Goebbels and the Führer (2024)
Uprising (2024) กบฏผงาดแผ่นดิน
