Death Wish 2 (1982) ล้างบัญชียมบาล 2
เรื่องย่อ
หลังจากใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อเพื่อกำจัดคนร้ายในนครนิวยอร์กใน Death Wish 2 (1974) Paul Kersey ย้ายไปลอสแองเจลิสพร้อมกับลูกสาวที่บอบช้ำของเขา พยายามเช็ดกระดานชนวนให้สะอาด และฝังอดีตไว้ อย่างไรก็ตาม เป็นอีกครั้งที่พอลจับตากลุ่มอันธพาลข้างถนนกลุ่มใหม่ และไม่นานนักการข่มขืนและฆาตกรรมก็ทำลายครอบครัวของเขา ตอนนี้ Kersey ติดอาวุธด้วยปืนพกกึ่งอัตโนมัติกึ่งอัตโนมัติที่ไม่ยอมแพ้ของเขา ทำให้ Kersey เดินด้อม ๆ มองๆ บนถนนที่สกปรกของ LA กระตือรือร้นที่จะไปต่อจากจุดที่เขาค้างไว้ และทำความสะอาดเมือง แต่วิธีการยุติธรรมที่โหดร้ายของพอลเริ่มดึงดูดความสนใจที่ไม่ต้องการ คราวนี้ตำรวจจะมุมศาลเตี้ยฉาวโฉ่หรือไม่?
ผู้กำกับ
- Michael Winner
บริษัท ค่ายหนัง
- Golan-Globus Productions
- Landers-Roberts Productions
นักแสดง
- Charles Bronson
- Jill Ireland
- Vincent Gardenia
- J.D. Cannon
- Anthony Franciosa
โปสเตอร์หนัง
รีวิว
ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้ฟังเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง Herbie Hancock ของภาพยนตร์เรื่องแรก แต่เราก็ได้ฟังเพลงประกอบของ Jill Ireland หรือ Mrs. Bronson ในภาพยนตร์เรื่องสุดท้ายของเธอ ซึ่งกำกับโดย Michael Winner ในบท Death Wish 2 ภาคที่ 1 และ 3 นอกจากนี้ เรายังได้ยินเพลงประกอบของเหล่าคนชั่วที่รวบรวมมาได้มากที่สุดอีกด้วย ได้แก่ Thomas F. Duffy ในบท Nirvana, Kevyn Major Howard ในบท Stomper, Stuart K. Robinson ในบท Jiver, Laurence Fishburne ในบท Cutter และ E. Lamont Johnson ในบท Punkut การฆ่าครั้งแรกเกิดขึ้นในอาคารที่เต็มไปด้วยหนู และครั้งสุดท้ายคือการถูกไฟฟ้าช็อตนั้นเหมาะสมมาก Vincent Gardenia กลับมาเพื่อตามหา Kersey หลังจากที่เขาเริ่มต้นใหม่ในลอสแองเจลิสอีกครั้ง ต่างจากภาพยนตร์เรื่องแรกที่จริงจังและน่าเศร้า เรื่องนี้มีเนื้อหาที่เน้นไปที่การแก้แค้นมากกว่า อย่างไรก็ตาม ถือเป็นภาพยนตร์ที่ดี
ชาร์ลส์ บรอนสันดำเนินเรื่องต่อจากเรื่อง Death Wish เมื่อปี 1976 ซึ่งโด่งดังมาก โดยไล่ล่าและกำจัดพวกอันธพาล ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือเขาย้ายจากนิวยอร์กไปลอสแองเจลิส และฉากความรุนแรงก็ชัดเจนมากขึ้น แม้ว่าภาพยนตร์เรื่องนี้จะให้ความรู้สึกเหมือนหนังเกรดบี (ผลิตโดยราชาแห่งภาพยนตร์ราคาถูกในยุคนั้น (ช่วงปี 1970 และต้นปี 1980) เช่น Golan/Globus แต่ก็ยังสนุกและน่าพอใจมาก – หากคุณชอบการแก้แค้น ในเรื่องนี้ บรอนสันแก้แค้นให้กับการตายของลูกสาวของเขา อย่างน้อยการตายของเธอก็รวดเร็วและไม่มีเลือด ซึ่งต่างจากฉากข่มขืนและฆ่าที่ไม่น่าพอใจในภาพยนตร์เรื่องแรก
นอกจากนี้ ต่างจากภาพยนตร์เรื่องแรก ไม่จำเป็นต้องมีการเตรียมการที่ยาวนาน บรอนสันกลับสู่โหมดผู้พิทักษ์กฎหมายอย่างรีบร้อนในเรื่องนี้ และไม่ยอมหยุดเลย หากคุณต้องการชมฉากแอ็กชั่นสั้นๆ (ชั่วโมงครึ่ง) นี่คือภาพยนตร์สำหรับคุณ หนึ่งในสมาชิกแก๊งในเรื่องนี้ เป็นลอว์เรนซ์ ฟิชเบิร์นในวัยหนุ่ม ข้อเสียคือ (1) การแสดงที่ด้อยกว่ามาตรฐานของบรอนสันและจิลล์ ไอร์แลนด์ ภรรยาในชีวิตจริงของเขา Death Wish 2 ปัญหาความน่าเชื่อถือที่ชัดเจนบางประการเกี่ยวกับเรื่องราว (เช่น บรอนสันสามารถเดินทางข้ามเมืองไปอย่างเลือดสาดแต่ไม่เคย สังเกตดูสิ 😉 และ (3) ไม่ใช่บทสนทนาที่ชาญฉลาดที่สุด! ถึงกระนั้น นี่ก็ยังคงเป็นภาพยนตร์ที่น่าดึงดูดใจสำหรับความพึงพอใจแบบมีเงื่อนไขของเราในการแก้แค้นทันที ดังนั้น หากคุณมีวันที่แย่ๆ และต้องการปลดปล่อยความบาดหมางของคุณ เรื่องนี้คือทางแก้ไขที่ดี!
ชาร์ลส์ บรอนสันกลับมาพบกับผู้กำกับไมเคิล วินเนอร์อีกครั้งในภาคต่อที่เต็มไปด้วยข้อโต้แย้งนี้ ซึ่งเล่าถึงพอล เคอร์ซีย์ผู้เคราะห์ร้ายในแอล. เอ. และอีกครั้งที่เขาตกเป็นเป้าหมายของโจร/อันธพาลผู้ชั่วร้ายที่ทำร้ายแม่บ้านและแครอล ลูกสาวของเขาอย่างโหดร้าย (อีกแล้ว!) จนทำให้ทั้งคู่เสียชีวิต พอล เคอร์ซีย์โกรธจัดและกลับมาทำตัวเป็นผู้พิทักษ์กฎหมายอีกครั้ง โดยดึงความสนใจของแฟรงก์ โอโชอา ตำรวจนิวยอร์ก (รับบทโดยวินเซนต์ การ์เดนเนีย อีกครั้ง) เข้ามาจับผิด ซึ่งเขาถูกส่งไปหยุดเคอร์ซีย์ แต่กลับเข้าไปช่วยเขาแทน…จิล ไอร์แลนด์รับบทเป็นแฟนสาวคนใหม่ของเขา
ภาคต่อนี้ไม่มีการประนีประนอมใดๆ ในความรุนแรงและการทำร้ายร่างกาย (ฉันเห็นด้วยว่ามากเกินไป ดูยาก) แต่โดยรวมแล้วกลับถ่ายทอดการแก้แค้นของผู้พิทักษ์กฎหมายได้อย่างมีประสิทธิภาพและมีสไตล์ แสดงให้เห็นธรรมชาติอันโหดร้ายของท้องถนนได้อย่างน่าจดจำ ไม่ค่อยมีหนังเรื่องใดที่จะมอบสิ่งที่ผู้ชมต้องการได้ตรงใจ (บรอนสันฆ่าอาชญากรโดยไม่สำนึกผิดหรือค้นหาจิตวิญญาณ) การนำเสนอที่ทรงพลังเพื่อเอาใจผู้ชมไม่ได้ทำได้ดีเท่าเรื่องแรก (บทสนทนาบางส่วนดูแข็งทื่อ) แต่ยังคงเป็นความสุขที่ผิดบาปสำหรับผู้ที่ต้องการชมละครแนวอาชาโทษที่น่าพึงพอใจโดยมีนักแสดงคนโปรดแสดงโดยไม่มีความเมตตา ตอนจบนั้นยอดเยี่ยมมาก และเป็นบทสรุปที่สมบูรณ์แบบสำหรับภารกิจ/ชะตากรรมของพอล เคอร์ซีย์
ในบรรดาภาคต่อของ ทั้งหมด ภาคนี้ถือว่าดีที่สุด ฉันคิดว่าเมื่อถึงภาค 3 ที่มีปืนกลและเครื่องยิงจรวดมากมาย มันก็เริ่มจะดูโง่เง่าไปสักหน่อย เรื่องราวแทบจะมีโครงเรื่องเหมือนกับภาคแรกเลย และฉากแอ็กชั่นก็ดีไม่แพ้กัน ถ้าไม่ก็ดีกว่าด้วยซ้ำ การยิงปืนที่สวนสาธารณะซานเปโดรสุดยอดมาก!!! ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือทำให้พอล เคอร์ซีย์มีปฏิสัมพันธ์ทางอารมณ์กับพวกคนโรคจิตที่เขาฆ่ามากขึ้น ซึ่งทำให้ดูเป็น “ฮอลลีวูด” มากกว่า ใน Death Wish ภาคแรก เคอร์ซีย์จะฆ่าพวกเขาแบบเลือดเย็นโดยไม่ต้องพูดคุยกันเลย นั่นคือเหตุผลที่ภาคแรกจึงดีมากและสมจริงมาก
ความสัมพันธ์ที่ควรจะเป็นระหว่างความรุนแรง/เรื่องเพศในงานศิลปะและความรุนแรงในความเป็นจริงถูกผลักดันให้กลายมาเป็นหัวข้อหลักของวัฒนธรรมของเรา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในทศวรรษที่ผ่านมา เมื่อเหตุการณ์เช่นการสังหารหมู่ที่โคลัมไบน์ได้ยืนยันความกลัวของนักการเมืองที่มีต่ออุตสาหกรรมบันเทิงที่ไร้การควบคุมซึ่งจำเป็นต้องถูกเฆี่ยนตี อย่างไรก็ตาม ในความเป็นจริงในชีวิตประจำวันที่ไม่คลั่งไคล้ ฉันไม่เห็นด้วยกับสมการข้างต้น บางคนอาจโต้แย้งว่าภาพยนตร์ที่น่าเกลียด รุนแรง ไร้หลักการ และเกลียดชังมนุษยชาติโดยทั่วไป เช่น และภาคต่อนั้นไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากส่งเสริมแรงกระตุ้นที่น่ารังเกียจซึ่งซ่อนเร้นอยู่ในอัตลักษณ์ของผู้ชมให้รุนแรงขึ้น
อย่างไรก็ตาม ความบันเทิงที่หยาบคายและไม่น่าพอใจดังกล่าวมีจุดประสงค์อยู่ นั่นคือการจุดประกายอัตลักษณ์ ทุบตีมันให้ยอมจำนน เพื่อที่เมื่อประสบการณ์สิ้นสุดลง ก็จะถอนหายใจด้วยความโล่งใจ ต้นฉบับเป็นภาพยนตร์ลอกเลียนแบบที่ทำออกมาได้ดีด้วยความสวยงามแบบมืออาชีพ แม้ว่าจะมีข้อมูลเชิงลึกที่ค่อนข้างตื้นเขินเกี่ยวกับศีลธรรมอันคลุมเครือของความยุติธรรมแบบนักเลง แต่ก็มีการแสดงที่นุ่มนวลของ Charles Bronson และการกำกับที่มั่นใจของ Michael Winner
เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว เป็นภาคต่อทั่วไป โดยนำสิ่งที่มีในต้นฉบับมาลดระดับลงเพื่อรีดเงินให้กับแฟรนไชส์ นอกจาก Bronson (ในบทบาทของสถาปนิก Paul Kersey) แล้ว ยังมีตัวละครอื่นๆ อีกสองสามตัวที่กลับมาเพื่อสร้างความเชื่อมโยงอย่างน้อยก็ผิวเผินกับต้นฉบับ (Robin Sherwood ในบทบาทของลูกสาวของเขา Vincent Gardenia ในบทบาทของตำรวจที่เปิดเผยตัวตนของเขา) พล็อตเรื่องยังคงเหมือนเดิม: Paul Kersey เริ่มต้นชีวิตใหม่ (โดยจีบ Jill Ireland ที่ร่าเริงสดใส)
ซึ่งพังทลายลงเมื่อกลุ่มอันธพาล (รวมถึง Laurence Fishburne วัยหนุ่ม) ข่มขืนและฆ่าแม่บ้านและลูกสาวของเขา ซึ่งแตกต่างจากต้นฉบับ ไม่มีเวลาให้ชม Kersey ไตร่ตรองการกระทำของเขา เขาเพียงแค่ไปทำงาน และในกระบวนการนั้นก็กลายเป็นเครื่องจักรสังหารที่อดทน การสร้างตัวละคร/แรงจูงใจของพวกอันธพาลนั้นถูกคิดให้รอบคอบน้อยลงไปอีก พวกมันมีอยู่เพื่อจุดประสงค์เดียวในการแสดงให้เห็นว่าอันธพาลที่เลวทรามที่สุดในสังคมนั้นเลวทรามเพียงใด ภาพยนตร์เรื่องนี้ดำเนินเรื่องจากการเผชิญหน้าแบบสุ่มครั้งหนึ่งไปสู่ครั้งต่อไป ซึ่งเคอร์ซีย์สะดุดเจอสมาชิกแก๊งและฆ่าพวกเขา
แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่ได้ฟังดูเหมือนการสร้างภาพยนตร์ชั้นสูง แต่ ไม่เคยยั่วผู้ชมด้วยแนวคิดเรื่องความยิ่งใหญ่ใดๆ เลย แม้ว่าจะให้ความสนใจตัวละครของเคอร์ซีย์เพียงเล็กน้อย แต่เราก็ยังคงเชียร์เขาอยู่ดี และแม้ว่าจะเขียนบทอันธพาลออกมาได้อย่างอธิบายไม่ถูก เราก็หวังว่าพวกเขาจะล่มสลาย ไมเคิล วินเนอร์ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ดูหยาบกระด้างแต่ก็ขัดเกลา แม้ว่าเขาจะกำกับภาพยนตร์เกรดบีอย่างชัดเจน จังหวะดำเนินเรื่องกระชับ (ภาพยนตร์ดำเนินเรื่องยาวเกือบ 90 นาที) และฉากแอ็กชั่นได้รับการออกแบบท่าเต้นได้อย่างมีประสิทธิภาพ (แม้ว่าเนื้อเรื่องรองที่โรแมนติกจะช่วยลดความรุนแรงที่ไม่หยุดหย่อนลงได้ แต่ก็ตื้นเขินและเลี่ยน) ดนตรีประกอบที่แหวกแนวของจิมมี่ เพจยิ่งทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวมากยิ่งขึ้น
ดูหนังออนไลน์ ภาพยนตร์ที่คล้ายกัน
Grave Torture (2024) ทุบนรก ศพกระดิก
