ดูหนังออนไลน์ Beautiful Boy (2018) แด่ลูกชายสุดที่รัก
เรื่องย่อ
สองพ่อลูกเดวิด เชฟฟ์ และนิค เชฟฟ์ ถ่ายทอดเรื่องราวของ นิค เชฟฟ์ (ทิโมธี ชาลาเมต์) เด็กหนุ่มผู้มีอนาคตไกล เขาเป็นทั้งเด็กที่เรียนเก่ง เป็นบรรณาธิการของหนังสือพิมพ์โรงเรียน เป็นนักวาดภาพ และเป็นนักกีฬา แต่ทุกสิ่งที่เขาสร้างกลับต้องพังทลายลงเพียงเพราะการยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติด ท่ามกลางมรสุมของชีวิตที่กำลังกัดกินทั้งร่างกายและจิตใจของเขา มีเพียงความรักของคุณพ่อ เดวิด เชฟฟ์ (สตีฟ คาเรล) และครอบครัวเท่านั้นที่จะช่วยเยียวยาให้เขากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ ดูหนังออนไลน์
ผู้กำกับ
- Felix van Groeningen
บริษัทค่ายหนัง
- Plan B Entertainment
- Big Indie Pictures
- FilmNation Entertainmen
นักแสดง
- Steve Carell
- Timothée Chalamet
- Maura Tierney
- Amy Ryan
โปสเตอร์หนัง
รีวิว Beautiful Boy (2018) แด่ลูกชายสุดที่รัก
⭐ คะแนน: 8/10 ดาว
ภาพยนตร์เรื่องนี้ดัดแปลงมาจากบันทึกความทรงจำของเดวิด เชฟ (รับบทโดยสตีฟ แคร์เรล) และนิค เชฟ (รับบทโดยทิโมธี ชาลาเมต์) โดยเป็นเรื่องราวของพ่อคนหนึ่งที่พยายามช่วยเหลือลูกชายอย่างสุดชีวิต และค่อยๆ ยอมรับว่าบางทีเขาอาจทำไม่ได้ ฉันบอกคุณได้เลยว่านี่เป็นเรื่องราวที่ทรงพลังมาก และนักแสดงก็ถ่ายทอดออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทุกคนทำได้ดี แต่ทิโมธีและสตีฟโดดเด่นเป็นพิเศษ ฉันพนันได้เลยว่าฉากในร้านอาหาร (“นี่คือตัวตนของฉัน”) จะเป็นฉากที่ถูกเลือกในช่วงเทศกาลประกาศรางวัล แต่ก็มีฉากอื่นๆ อีกหลายฉากที่มีความละเอียดอ่อนกว่านั้น โดยเฉพาะฉากหนึ่งหลังจากที่นิคกำเริบจากการกินยา และคุณจะบอกได้เลยว่าเขากำลังคิดว่า “ทำไมฉันถึงทำแบบนั้น”
และหัวใจของคุณก็สลายไปกับเดวิดเช่นกันเมื่อคุณเห็นเขาขับรถตามหาลูกชายของเขาผู้กำกับเลือกที่จะนำเสนอภาพยนตร์เรื่องนี้ในลักษณะที่ไม่เป็นเส้นตรง หลายครั้งที่ภาพยนตร์เรื่องนี้มีการย้อนอดีต ซึ่งอาจจะไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนชอบ แต่ฉันคิดว่ามันได้ผล ฉันคิดว่าการเจาะลึกเข้าไปในใจของเดวิดและเข้าใจว่าเขามาจากไหนนั้นช่วยได้ เขาน่าจะกำลังคิดว่า “ฉันทำผิดตรงไหน” ฉันยังรู้สึกว่าผู้กำกับทำได้ดีในการจัดฉากเพื่อเตือนให้คุณนึกถึงช่วงเวลาที่มีความสุขโดยไม่ต้องใช้การย้อนอดีต ตัวอย่างเช่น มีฉากที่นิคกำลังเล่นกับน้องๆ ของเขาในเครื่องพ่นน้ำ และหลังจากนั้น
(หลังจากฉากที่น่าเศร้าอีกฉากหนึ่งของนิคที่กำลังหลบหนี) ก็มีฉากที่สวนหลังบ้านที่ว่างเปล่าพร้อมกับเครื่องพ่นน้ำเปิดอยู่ผู้เขียนบทบอกว่าในตอนแรกเขาไม่อยากทำหนังเรื่องนี้เพราะก่อนหน้านี้เขาเคยทำหนังเกี่ยวกับยาเสพติด (Candy – นำแสดงโดย Heath Ledger) ซึ่งอิงจากการติดเฮโรอีนในชีวิตจริงของเขา แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจทำเรื่องนี้เพราะเขาไม่เคยแสดงด้านอื่นๆ ของการติดยาเลย ฉันคิดว่าเขาทำได้ดี มันไม่เคยทำให้การใช้ยาเสพติดดูน่าสนใจ แต่ฉันก็ชอบและชื่นชมที่นิคมีมนุษยธรรมในเรื่องนี้ ใช่ เขาทำให้ครอบครัวของเขาเจ็บปวด แต่เขาไม่ได้รับการปฏิบัติเหมือนเป็นคนร้าย
คุณเองก็รู้สึกเห็นใจเขาเหมือนกันโดยรวมแล้วฉันค่อนข้างชอบภาพยนตร์เรื่องนี้ และฉันยังคิดว่าเพลงประกอบก็ยอดเยี่ยมด้วย ฉันคิดว่าคุณจะเห็นภาพยนตร์เรื่องนี้ในช่วงฤดูกาลประกาศรางวัล อาจจะเป็นรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมและบทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม แต่ฉันคิดว่าเป็นรางวัลของทิโมธีและสตีฟแน่นอน จะถือเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมายหากพวกเขาไม่ได้ร่วมแสดงด้วย อีกสิ่งหนึ่งที่ฉันอยากจะพูดถึงคือ ประมาณครึ่งหนึ่งของเครดิตจะมีเสียงพากย์โดยทิโมธีที่อ่านบทกวีที่กล่าวถึงสั้นๆ ก่อนหน้านี้ ดังนั้นนี่อาจเป็นสิ่งที่คุณอยากจะดูต่อ
⭐ คะแนน: 7/10 ดาว
หนังเกี่ยวกับการติดยาเป็นหนังที่ดูยากมาก ความคิดของฉันมักจะล่องลอยไปที่หนังอย่าง Rachel Getting Married หรือ Requiem for a Dream ซึ่งเป็นหนังที่โหดมาก และ Beautiful Boy ก็ดูเหมือนจะเป็นหนังเรื่องต่อไปในกลุ่มนั้น แม้ว่ามันจะไม่ได้ทรงพลังเท่ากับหนังทั้งสองเรื่องนั้น แต่ก็มีการแสดงที่ยอดเยี่ยม และควรจะทำให้ Timothee Chalamet ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมเป็นครั้งที่สองติดต่อกัน เว้นแต่ว่าพวกเขาจะให้เขาเข้าชิงในสาขานักแสดงสมทบ แต่ถึงคราวของเขาในบทบาทวัยรุ่นที่ติดยาบ้าและยาอื่นๆ มากมาย และอย่างที่ฉันเพิ่งพูดไปเกี่ยวกับ ‘Mid90s’ หนังเรื่องนี้ (อาจเป็นเพราะว่าหนังเรื่องนี้สร้างจากอัตชีวประวัติสองเรื่องโดยตรง) ให้ความรู้สึกเหมือนจริงมาก ซึ่งไม่สามารถพูดได้เสมอไปเกี่ยวกับหนังที่ล่อใจให้เข้าชิงรางวัลออสการ์อย่างนี้ และแม้ว่าบางครั้งหนังจะดูสับสนและไม่สมดุล แต่การแสดงเหล่านี้เป็นสิ่งที่ทำให้คุณสนใจ อย่าเข้าใจผิด หนังเหล่านี้สมควรได้รับรางวัลออสการ์
⭐ คะแนน: 9/10 ดาว
ภาพยนตร์เรื่องนี้สร้างจากเรื่องจริงและเตือนให้เราทราบว่าการติดยาเป็นโรคที่ไม่เลือกปฏิบัติ มันสามารถเกิดขึ้นกับใครก็ได้เมื่อไรก็ได้ แท้จริงแล้ว นิค (ทิโมธี ชาลาเมต์) ไม่ได้เข้ากับภาพลักษณ์ของคนติดยาทั่วๆ ไป เขาเติบโตมาในครอบครัวชนชั้นกลางบนที่น่ารัก เป็นนักเรียนดี และมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเดวิด (สตีฟ แคร์เรล) พ่อของเขา อย่างไรก็ตาม ยาเสพติดเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเขามาตั้งแต่อายุ 12 ปี (ตอนแรกใช้แอลกอฮอล์และกัญชา)
จุดเปลี่ยนคือเมื่อเขาเริ่มติดเมทแอมเฟตามีนเมื่ออายุเพียง 18 ปีเท่านั้น ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา นิคและญาติๆ ของเขาติดอยู่ในวังวนแห่งความตกต่ำ แม้ว่าพวกเขาจะคอยสนับสนุนเขาอย่างเต็มที่ แต่พวกเขาก็ไม่สามารถป้องกันการกลับมาเสพยาซ้ำได้ และกลัวที่จะสูญเสียเขาไป ภาพยนตร์เรื่องนี้บรรยายถึงผลกระทบที่เป็นอันตรายของยาเสพติดต่อชีวิตครอบครัวได้อย่างแม่นยำ นอกจากนี้ยังสำรวจขอบเขตของความรักของพ่อแม่อีกด้วย “Beautiful boy” เป็นภาพยนตร์ดราม่าที่ถ่ายทอดเรื่องราวของมนุษย์ได้อย่างลึกซึ้ง กำกับการแสดงได้ดีและจริงจัง
🤩 Bertaut
⭐ คะแนน: 6/10 ดาว
Beautiful Boy เป็นภาพยนตร์ที่เล่าถึงความน่ากลัวของการติดยา โดยอิงจากบันทึกความทรงจำเรื่อง Beautiful Boy: A Father’s Journey Through His Son’s Addiction โดย David Sheff และ Tweak: Growing Up on Methamphetamines โดย Nic Sheff เขียนบทสำหรับภาพยนตร์โดย Luke Davies และ Felix van Groeningen และกำกับโดย van Groeningen ซึ่งเป็นผลงานภาษาอังกฤษเรื่องแรกของเขา Beautiful Boy เป็นภาพยนตร์เกี่ยวกับความน่ากลัวของการติดยา โดยเล่าจากมุมมองของทั้งผู้ติดยาและพ่อของเขา โดยมุ่งเน้นที่ความพยายามของ David ที่จะทำความเข้าใจและต่อสู้กับการติดยาบ้าของลูกชายเป็นหลัก โดยภาพยนตร์มีจุดมุ่งหมายเพื่อให้มีความสมจริงแบบเรียบง่ายและไม่มีความรู้สึก
(Davies เองก็เคยเป็นอดีตผู้ติดเฮโรอีน ซึ่งสร้าง Candy: A Novel of Love and Addiction ขึ้นจากประสบการณ์ของตนเอง)Nic Sheff (รับบทโดย Chalamet) เป็นวัยรุ่นที่ฉลาด เป็นที่นิยม และใจดี อาศัยอยู่ใน Marin County และมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับ David (รับบทโดย Carell) ผู้เป็นพ่อ และ Karen (รับบทโดย Maura Tierney) แม่เลี้ยงของเขา และน้องต่างมารดาอีกสองคน Jasper (รับบทโดย Christian Convery) และ Daisy (รับบทโดย Oakley Bull) เขามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับ Vicki (รับบทโดย Amy Ryan) ผู้เป็นแม่ที่ให้กำเนิดเขา ซึ่งย้ายไปอยู่ที่ LA หลังจากเธอและ David หย่าร้างกัน เดวิดเป็นนักข่าวของนิวยอร์กไทมส์ ส่วนคาเรนเป็นจิตรกร ครอบครัวของเขาใช้ชีวิตแบบชนชั้นกลางสบายๆ สบายๆ
ภาพยนตร์เริ่มต้นขึ้นเมื่อเดวิดไปที่สำนักงานของที่ปรึกษาและนักจิตวิทยาเกี่ยวกับยาเสพติด ดร.บราวน์ (ทิโมธี ฮัตตัน) เขาอธิบายว่านิคติดยาบ้า เขาต้องการเรียนรู้ทุกอย่างที่ทำได้เกี่ยวกับยาเพื่อช่วยเหลือลูกชายของเขาให้ดีที่สุดลักษณะเด่นที่สุดของ Beautiful Boy คือโครงสร้างที่เป็นทั้งวงจรและไม่เป็นเส้นตรง ภาพยนตร์เรื่องนี้ประกอบด้วยช่วงสูงสุดและต่ำสุดต่อเนื่องกันตามนิคและเดวิดที่กลับมาเสพยาอีกครั้งและฟื้นตัว ในขณะเดียวกันก็มีฉากย้อนอดีตหลายครั้ง โดยฉากในปัจจุบันทำให้ตัวละครนึกถึงช่วงเวลาในอดีต ตัวอย่างเช่น ขณะที่เดวิดนั่งรอนิคในร้านอาหาร เขานึกถึงมื้ออาหารที่มีความสุขกว่ามากกับลูกชายของเขาที่ร้านอาหารแห่งนั้นเมื่อหลายปีก่อน เทคนิคนี้ใช้ตลอดทั้งเรื่อง
โดยมักจะย้อนนึกถึงความทรงจำในวัยเด็กที่มีความสุขของนิค ปัญหาคือมีการใช้มากเกินไป แทบไม่มีฉากไหนเลยที่ไม่มีการตัดต่อแบบชั่วคราว การใช้มากเกินไปยังทำให้การตัดต่อดูไม่น่าสนใจ เพราะหลังจากผ่านไป 45 นาที คุณจะรู้สึกว่าอยากให้หนังเรื่องนี้อยู่เฉยๆ สักพักในส่วนของลักษณะการซ้ำซากของเรื่องราวนั้น ฉันเข้าใจดีว่าแวน โกรนิงเกนต้องการสื่อถึงอะไร นั่นคือการสะท้อนธรรมชาติของการติดยาที่ไปมา (“การกลับเป็นซ้ำเป็นส่วนหนึ่งของการบำบัด” ตามที่เดวิดบอก) การเคลื่อนไหวแบบก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ถอยหลังหนึ่งก้าวเป็นจังหวะ อย่างไรก็ตาม ภาพยนตร์เรื่องนี้ตกอยู่ในรูปแบบของนิคที่ปรากฏตัวขึ้นด้วยท่าทางยุ่งเหยิงมากกว่าเดิมเล็กน้อย ตามด้วยเดวิดที่ทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อช่วยเหลือ ตามด้วยความล้มเหลวในการติดต่อกับนิค ตามด้วยนิคที่หายตัวไป ตามด้วยนิคที่ปรากฏตัวขึ้นด้วยท่าทางยุ่งเหยิงมากกว่าเดิมเล็กน้อย เป็นต้น
และแม้ว่าสิ่งนี้อาจช่วยให้ดูสมจริงในระดับหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้สร้างดราม่าที่มีประสิทธิภาพมากนัก ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ผู้สร้างภาพยนตร์คนอื่นๆ ได้ค้นหาวิธีที่จะแสดงให้เห็นถึงธรรมชาติของการติดยาซ้ำซากโดยไม่กระทบต่อเรื่องราว ซึ่งหนึ่งในนั้นคือดาร์เรน อโรนอฟสกี้ใน Requiem for a Dream (2000) ซึ่งใช้การตัดต่ออย่างรวดเร็วของตัวละครที่เสพยาเพื่อสื่อถึงธรรมชาติของการติดยาโดยนิสัยอยู่ตลอดเวลาบางทีสิ่งที่น่าสนใจที่สุดของภาพยนตร์เรื่องนี้ก็คือ นิคเป็นชายหนุ่มชนชั้นกลางที่มั่งคั่งและฉลาดหลักแหลม มีระบบสนับสนุนที่แข็งแกร่ง เขาเป็นลูกของพ่อแม่ที่หย่าร้าง แต่เขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับพ่อและแม่ ซึ่งแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากผู้ติดยาทั่วๆ ไปที่เราเห็นในภาพยนตร์และทีวี ซึ่งมักจะอยู่ในกลุ่มคนสุดโต่งที่ร่ำรวย
มีทั้งยากจนข้นแค้นและยากไร้ (เช่น บับเบิ้ลส์ (อังเดร โรโย) ใน The Wire (2002)) หรือร่ำรวยสุดๆ และทำหน้าที่ได้ดี (เช่น แคสเปอร์ (เจฟฟรีย์ รัช) ใน Candy (2006)) นิคลองใช้ยาครั้งแรกเพื่อดูว่ามันเป็นอย่างไร และเมื่อเขาพอใจกับความรู้สึกที่ได้รับ เขาก็ใช้ต่อไปเรื่อยๆ ไม่มีเหตุการณ์ที่ทำให้เขาต้องหันไปพึ่งยาเสพติด การติดยาของเขาเป็นเพียงสิ่งที่เกิดขึ้น เป็นโรคที่ใครๆ ก็สามารถตายได้ประเด็นหลักคือความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูก และเรื่องนี้ก็ได้รับการนำเสนอออกมาได้ดี นักแสดงทั้งสองคนแสดงได้ยอดเยี่ยมมาก ทำให้เราสัมผัสได้ถึงความผูกพันระหว่างทั้งสองคน และการที่นิคติดยาจนทำลายพวกเขาไปมากเพียงใด ในแง่นี้ โศกนาฏกรรมที่แท้จริงของสถานการณ์นี้ไม่ได้อยู่ที่การบำบัดและการกลับเป็นซ้ำ
แต่เป็นการที่เขาห่างไกลจากผู้ชายที่ยอมตายเพื่อปกป้องเขามากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อพิจารณาจากเนื้อหาต้นฉบับแล้ว เราอดสงสัยไม่ได้ว่าความสัมพันธ์นี้ถูกสร้างมาในอุดมคติหรือไม่ แต่ถึงอย่างนั้น แคร์เรลล์และชาลาเมต์ก็แสดงฝีมือการแสดงได้ยอดเยี่ยมมากหากมีการแสดงที่แย่กว่านี้ ภาพยนตร์เรื่องนี้ก็คงจะพังทลายลงภายใต้การกำกับที่หนักหน่วงของแวน โกรนิงเกน โชคดีที่การแสดงนั้นแข็งแกร่งพอที่จะทำให้สไตล์เบี่ยงเบนความสนใจมากกว่าที่จะทำลายความดีความชอบ อย่างไรก็ตาม ข้อดีของการเล่าเรื่องที่ไม่เป็นเส้นตรงก็คือ มันช่วยให้ชาลาเมต์และแคร์เรลล์สามารถถ่ายทอดความสัมพันธ์ของพวกเขาที่เปลี่ยนแปลงไปได้อย่างแท้จริง โดยฉากที่สนุกสนานและมีความสุขก่อนหน้านี้นั้นตัดกันอย่างเจ็บปวดกับช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด
และการทำลายล้างในช่วงหลายปีหลัง ชาลาเมต์เป็นนักแสดงที่แสดงออกทางร่างกายมากกว่า โดยถ่ายทอดสิ่งต่างๆ ได้มากมายผ่านภาษากายในขณะที่เขาแสดงบทบาทตัวละครอย่างเต็มที่ โดยสลับไปมาระหว่างการเล่นเป็นนิคในวัยรุ่นที่น่ารัก น่ารัก และเกือบจะไม่โตเป็นผู้ใหญ่ และคนติดยาที่เครียด แก่เกินวัย และสามารถทำอะไรก็ได้เพื่อหาเงินมาซื้อยาเสพย์ติดครั้งต่อไป เมื่อเขากำลังบำบัด จะมีความเสียใจและความอ่อนน้อมถ่อมตนในการแสดงของเขา ซึ่งจะไม่ปรากฏให้เห็นอีกเมื่อเขามีอาการกำเริบอีก เนื่องจากเขากลายเป็นคนบ้าคลั่งและคาดเดาไม่ได้มากขึ้น และมีความตระหนักรู้ในตัวเองน้อยลงมากแคร์เรลล์ทำหน้าที่ได้ดีที่สุดด้วยสายตา ถ่ายทอดความเศร้าโศกและความสิ้นหวังที่เขารู้สึกได้ ความรู้สึกไร้หนทางของเขาแสดงออกบนใบหน้า แสดงให้เห็นว่าเขาทำอะไรให้ลูกชายได้น้อยแค่ไหน ในตอนแรก เขาเข้าหาปัญหานี้อย่างมีเหตุผล
(เขาทำการค้นคว้าเกี่ยวกับยาบ้าอย่างเป็นระบบเพื่อให้เข้าใจมันได้ดีขึ้น เขาสูดโคเคนเพื่อพยายามเข้าใจสถานการณ์ของนิค) ก่อนจะตระหนักในที่สุดว่าไม่มีเหตุผลใด ๆ ที่จะนำมาใช้ในเรื่องนี้ และการพูดถึงเรื่องนี้เหมือนกับที่เขากำลังเขียนบทความสำหรับนิวยอร์กไทมส์นั้นไม่ประสบผลสำเร็จ แคร์เรลล์รับบทเป็นเดวิดที่สับสน หลอน และสิ้นหวัง โดยการติดยาของนิคมีผลทางจิตวิทยาต่อเดวิดอย่างลึกซึ้งพอ ๆ กับที่ส่งผลทางร่างกายต่อนิคอย่างไรก็ตาม แม้จะมีข้อดีทั้งหมดนี้ ดังที่ได้ระบุไว้ข้างต้น แต่ก็ยังมีปัญหาสำคัญบางประการอยู่ ประการหนึ่งคือ แวน โกรนิงเกนเลือกที่จะไม่นำเสนอแง่มุมที่มืดมนที่สุดของเรื่องราวของนิค ตัวอย่างเช่น เขาเคยหันไปค้าประเวณีเพื่อหาเงินมาจ่ายค่ารักษาพยาบาล นอกจากนี้ เมื่อการเสพยาบ้าลดลงเรื่อยๆ เขาก็เริ่มเสพยา
ซึ่งถือว่าอันตรายอย่างยิ่ง การละเว้นส่วนต่างๆ เช่นนี้ออกไปทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ให้ความรู้สึกสะอาดหมดจด ราวกับว่าเรากำลังดูการติดยาผ่านผ้าโปร่งที่ผู้กำกับไม่ยอมดึงออกเพื่อให้เราเห็นโดยตรง รายละเอียดที่น่าสลดใจและน่าเวทนาเช่นนี้จะช่วยให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ดีขึ้นอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเกี่ยวข้องกับการขาดการมีส่วนร่วมทางอารมณ์การขาดหายไปนี้อาจเป็นปัญหาที่ร้ายแรงที่สุด ภาพยนตร์ประเภทนี้ซึ่งให้รายละเอียดบางอย่างเช่นนี้และอิงจากเรื่องจริง ควรจะเป็นรถไฟเหาะทางอารมณ์ แต่ผู้ชมมักจะถูกมองข้าม อารมณ์จะถูกมองเห็นมากกว่าที่จะสัมผัสได้ ราวกับว่าเรากำลังดูรถไฟเหาะแทนที่จะนั่งรถไฟเหาะอยู่ เนื่องจากภาพยนตร์เรื่องนี้แนะนำให้เรารู้จักตัวละครในช่วงวิกฤต
และเนื่องจากไม่มีฉากใดเลยที่ไม่เกี่ยวข้องกับการติดยาของนิค หรือฉากย้อนอดีตที่เกี่ยวข้องกับการติดยาของเขา เราจึงไม่เคยได้รู้จักเดวิดหรือนิคจริงๆ นอกเหนือจากสถานการณ์นี้ ความรู้สึกที่เรามีต่อพวกเขาในฐานะมนุษย์นั้นมาจากการแสดงแทบทั้งหมด และถึงแม้จะรู้สึกเห็นอกเห็นใจและสงสารพวกเขา แต่คุณก็ไม่ได้รู้สึกอะไรอย่างอื่นมากนักการขาดแคลนลักษณะเฉพาะนี้ยิ่งเห็นได้ชัดเจนยิ่งขึ้นเมื่อเกี่ยวข้องกับผู้หญิงสองคน ซึ่งไม่ควรอยู่ที่นั่นเลย คาเรนไม่มีอะไรทำนอกจากเดินไปมาในฉากหลังเพื่อวาดต้นไม้ ในขณะที่วิกกี้ไม่ได้วาดมากนัก เธอเป็นเสียงที่ไร้ตัวตนทางโทรศัพท์ส่วนใหญ่ และแม้ว่าฉันจะรู้ว่าเธอปรากฏตัวในฉากสองสามฉาก แต่ในวันรุ่งขึ้น ฉันก็ลืมไปแล้วว่าเธอทำอะไรในฉากใดฉากหนึ่ง เป็นการสิ้นเปลืองนักแสดงที่มีความสามารถสูงสองคนอย่างแท้จริง
มีภาพยนตร์ที่ยอดเยี่ยมจริงๆ เกี่ยวกับการติดยา เช่น The Man with the Golden Gun (1974), Days of Wine and Roses (1962), The Panic in Needle Park (1971), Drugstore Cowboy (1989), Trainspotting (1996), Leaving Las Vegas (1995), The Basketball Diaries (1995), Requiem for a Dream Beautiful Boy ไม่ใกล้เคียงกับอะไรในระดับนี้เลย ในความเป็นจริงแล้ว อาจประสบความสำเร็จมากกว่าในฐานะสื่อการสอนสำหรับญาติของผู้ที่กำลังประสบปัญหาการติดยา มากกว่าจะเป็นภาพยนตร์ที่กระตุ้นอารมณ์ เรื่องราวที่เล่าจากมุมมองของผู้คนที่ใช้ชีวิตอยู่กับฝันร้ายนี้ ตรงไปตรงมาและน่าลืมอย่างไม่น่าเชื่อ ทั้งๆ ที่เรื่องราวควรจะชวนตกใจ น่ารำคาญ และสะเทือนอารมณ์ แม้ว่าภาพยนตร์เรื่องนี้จะจริงใจมาก แต่การขาดการมีส่วนร่วมทางอารมณ์ ความซ้ำซาก โครงสร้างที่เบี่ยงเบนความสนใจ การขาดโครงเรื่อง ทั้งหมดนี้ล้วนแต่เป็นสิ่งที่ทำให้การแสดงอันยอดเยี่ยมนี้เสียไป
ภาพยนตร์ที่คล้ายกัน
The Karate Kid (1984) คิด คิด ต้องสู้
Kramer vs. Kramer (1979) พ่อ แม่ ลูก
