All We Imagine as Light (2024) ที่ตรงนี้ยังมีหัวใจ
เรื่องย่อ
ที่เมืองมุมไบ ชีวิตประจำวันของ เนิร์ส ประภา ต้องพบกับปัญหาเมื่อเธอได้รับของขวัญที่ไม่คาดคิดจากสามีที่ห่างเหินกันไปนาน ในขณะที่รูมเมทของเธออย่าง อนู ก็กำลังพยายามที่จะหาที่อยู่ใหม่ในเมืองแห่งนี้เพื่อที่จะได้อยู่ใกล้ชิดกับแฟนหนุ่มของเธอ แต่ก็เหมือนกับว่าความพยายามดังกล่าวจะไม่เป็นผลเท่าไหร่นัก เป็นภาพยนตร์ดราม่าจากประเทศอินเดีย กำกับโดย ปายาล คาปาเดีย ซึ่งเป็นผลงานภาพยนตร์ขนาดยาวเรื่องแรกของเธอ ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับรางวัลกรังด์ปรีซ์จากเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ปี 2024 และได้รับคำชมอย่างล้นหลามจากนักวิจารณ์ เรื่องราวเกิดขึ้นในเมืองมุมไบ All We Imagine as Light โดยเล่าถึงชีวิตของนางพยาบาลสองคนคือ ประภา (รับบทโดย คานี คุสรุตี) และ อนุ (รับบทโดย ดิวยา ประภา)
ประภาได้รับของขวัญที่ไม่คาดคิดจากสามีที่ห่างเหินกันไปนาน ทำให้กิจวัตรประจำวันของเธอเปลี่ยนไป ในขณะเดียวกัน อนุพยายามหาที่พักใหม่ในเมืองเพื่อที่จะได้อยู่ใกล้ชิดกับแฟนหนุ่มของเธอ การเดินทางสู่เมืองชายทะเลทำให้พวกเขาได้พบกับสถานที่ที่สามารถปลดปล่อยภาระหนักอึ้งของชีวิต และเปิดเผยความปรารถนาในส่วนลึกของจิตใจ ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการยกย่องว่าเป็นการถ่ายทอดความเหงาในเมืองใหญ่ได้อย่างลึกซึ้ง และได้รับการเปรียบเทียบกับผลงานของผู้กำกับหว่องกาไว
ผู้กำกับ
- Payal Kapadia
บริษัท ค่ายหนัง
- Petit Chaos
นักแสดง
- Kani Kusruti
- Divya Prabha
- Chhaya Kadam
- Hridhu Haroon
- Azees Nedumangad
- Anand Sami
โปสเตอร์หนัง
รีวิว
“หนังที่สะท้อนถึงพลังของความรักที่ยังคงอยู่ แม้ในมุมที่สังคมมองไม่เห็น” เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์สัญชาติอินเดีย ผลงานจากผู้กำกับหญิง ปายาล คาปาเดีย ตัวหนังได้รับรางวัล Grand Prix จากเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์ปี 2024 All We Imagine as Light และยังเข้าชิง 2 รางวัลลูกโลกทองคำ สร้างประวัติศาสตร์ให้ประเทศอินเดียครั้งแรกที่เข้าชิงในสาขา ผู้กำกับยอดเยี่ยม และ ภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยมด้วย นำเสนอเรื่องราวที่ทรงพลังและลึกซึ้งเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนในโลกที่เต็มไปด้วยข้อจำกัดทางสังคมและความคาดหวัง โดยมีฉากหลังในเมืองใหญ่อย่างมุมไบในประเทศอินเดีย
ตัวหนังจะเน้นใช้ภาพและแสงเป็นตัวบอกเล่าความรู้สึกภายในของตัวละครหลักที่ต้องเผชิญกับความสัมพันธ์ที่ต้องหลบซ่อนและความหวังในชีวิตที่ดีกว่า ต้องยอมรับว่าตัวหนังสามารถสามารถเชื่อมโยงระหว่างความเรียบง่ายในชีวิตประจำวันกับความซับซ้อนในจิตใจได้อย่างน่าทึ่งและไม่มีจุดบกพร่องเลย แล้วงานภาพแต่ละฉากถูกออกแบบให้เป็นเหมือนงานศิลปะ ที่บอกเลยว่ามันทั้งสวยงามและมีมิติ เหมือนเรากำลังเสพงานอาร์ตแบบนั้นเลย ส่วนการดำเนินเรื่องตัวหนังมีจังหวะการเล่าเรื่องที่เนิบช้า แต่เต็มไปด้วยรายละเอียดที่ทำให้ต้องหยุดคิดตาม สองนักแสดงนำหญิงคือที่สุดในเรื่อง ทั้งคู่สามารถถ่ายทอดอารมณ์ที่ลึกซึ้งผ่านงานสายตาและการกระทำเล็กๆ น้อยๆ แต่สามารถเข้าถึงอารมณ์คนดูได้อยู่หมัด
นอกจากนี้ ตัวหนังยังทำให้เราเหมือนได้เปิดโลกใบใหม่ ในมุมที่ไม่เคยเห็นมาก่อนของอินเดีย ทั้งขนบ วัฒนธรรม วิธีคิดและวิถีชีวิตความเป็นอยู่รวมทั้งเรื่องราวชีวิตผู้คนธรรมดาที่ดูเรียลสมจริงมากๆ และเชื่อเหลือเกินว่าเราจะไม่ได้เห็นหนังอินเดียเรื่องไหนบอกเล่ามันออกมาได้ดีเท่านี้อีกแล้ว ไม่ใช่เพียงแค่หนังดราม่า แต่เป็นการตีแผ่ความรู้สึกและความฝันที่คนธรรมดาหลายคนมี แต่ไม่เคยพูดถึง ใครเป็นสายหนังรางวัลและชอบหนังที่พาเราไปเปิดโลกเปิดมุมมองใหม่ๆ All We Imagine as Light เรื่องนี้ถือเป็นอีกหนึ่งผลงานภาพยนตร์ชั้นดีที่คุณไม่ควรพลาด
หนังเล่าเรื่องธรรมดาๆ เพียงเล็กน้อยเท่านั้นที่ส่วนใหญ่มักจะพูดถึงอีกครั้งกลับมาอีกครั้งโดยไม่พาเรารู้สึกตามโดยไม่พูดถึงโรงแล้วจะมีวิ้งๆ555 คิดว่าต่อไปตามอีกพักใหญ่ไม่พูดไม่จา55 อาจจะเพราะรู้สึกอินตามตัวละครมากไปบ้าง หนังเป็นข่าวพยาบาลสาวอินเดีย 2 คนที่เป็นรูมเมทกัน เชื่อต้องอาศัยความล่าช้าของชีวิตในสังคมที่ขับเคลื่อนด้วยกรอบความเชื่อและประเพณี จะต้องร้องขอให้ผู้ชายทราบอีกครั้งก่อนเบาๆตกหลุม ความรักกับชาวต่างชาติที่แตกต่างกันในหนังมันพาให้เราฟังความรักที่พิสูจน์ถึงความแข็งแกร่งที่พิสูจน์ได้ว่ามีคนต้องแบกรับแล้วทุกอย่างมันดูจริง ๆ ไม่ว่าจะเป็นความมีความเป็นอยู่
การรับรู้ถึงสังคมและสะท้อนความเป็น ออกมาได้อย่างดีทั้งความชั่วร้ายปีศาจเลือกไม่ได้ภาพที่ดีเพลงประกอบดี(พาอินหนักไปอีก) อาจเป็นไปได้ว่าเป็นผู้หญิงด้วยเลย เลยสะท้อนความรู้สึกของอินเดียออกมาได้แบบที่จะเห็นความแข็งแกร่งและต่อเนื่องเห็นใจกับสิ่งที่ผู้หญิงอินเดียจำนวนมากต้องเจอหนังที่เล่าเรื่องราวแค่เรื่องราวแต่มันพาให้ เรารู้สึกถึงความรู้สึกไปกับตัวละครจริงๆ สมมงกับหม้อน้ำ Grand Prix จากเทศกาลหนังเมืองคานส์แล้วยังได้เสนอชื่อเข้าชิง 2 สาขาในรางวัลลูกทองคำและเสียงดังกล่าวและภาพยนตร์ภาษาภายนอกด้วย
ฉันอยากชอบหนังเรื่องนี้จริงๆ หลังจากได้ยินรีวิวดีๆ มากมาย แต่สำหรับฉันแล้ว หนังเรื่องนี้ยังขาดความเป็นชิ้นเอก และเป็นเพียงหนังที่น่าเบื่ออีกเรื่องหนึ่งที่ไม่ได้ทำอะไรโดดเด่นเลยหนังเรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับพยาบาลชาวมาเลยาลีที่ทำงานในบอมเบย์ซึ่งอาศัยอยู่ห่างจากสามี เธออยู่ห้องเดียวกับพยาบาลอีกคนซึ่งมีคนรัก และทั้งคู่ก็พบว่าการหาที่อยู่เป็นเรื่องยาก เรื่องที่สามเป็นเรื่องเกี่ยวกับหญิงชราที่ถูกไล่ออกจากบ้านที่เธออาศัยอยู่
ฉันรู้สึกผิดหวังที่หนังเรื่องนี้ยอมจำนนต่อรูปแบบซ้ำซากจำเจมากเกินไปจนกลายเป็นเรื่องที่เดาได้ง่ายและน่าเบื่อ ตัวเอกโหยหาความสัมพันธ์แม้ว่าจะป้องกันตัวเองจากมันก็ตาม ในหลายๆ จุด All We Imagine as Light เธอเป็นตัวตนที่ยิ่งใหญ่ของหนังเรื่องนี้ที่ปิดกั้นเสียงร้องไห้สิ้นหวังของคนอื่นๆ ด้วยคำพูดที่สั่งสอน แต่ในตอนท้าย เธอพยายามจินตนาการถึงแสงสว่างในความมืดมิดของความเหงาของเธอ
ในแง่นั้น เพื่อนร่วมห้องของเธอคือศัตรูของเธอ เธอไม่มีความยับยั้งชั่งใจ เธอตกหลุมรักเด็กผู้ชายชาวมุสลิม และพวกเขากำลังมองหาสถานที่สำหรับมีเซ็กส์กัน
จำเรื่องราวที่เล่าขานกันมาเกี่ยวกับผู้หญิงที่อ่อนน้อมถ่อมตนคนหนึ่งได้ไหม เธอถูกแสดงให้เห็นว่าเป็นคนชอบธรรมเกินไป แทบจะเหมือนแม่ชีเลยด้วยซ้ำ จริงๆ แล้วดนตรีประกอบของภาพยนตร์เรื่องนี้มาจากบทเพลงที่แต่งโดยแม่ชีชาวเอธิโอเปีย ในหลายๆ ด้าน ทำให้ฉันนึกถึง “Remains of the day” ของอิชิงุโระ เรื่องราวของเพื่อนร่วมห้องและคนรักของเธอไม่ได้เพิ่มอะไรให้กับเรื่องราวมากนัก นอกจากจะทำหน้าที่เป็นตัวเสริมสำหรับเรื่องเซ็กส์ ฉันเองไม่ค่อยชอบฉากเปลือยและเซ็กส์ที่ไม่เหมาะสมในภาพยนตร์เท่าไหร่นัก เพราะเป็นการเอารัดเอาเปรียบและไม่สามารถดำเนินเรื่องให้ดำเนินไปได้
เรื่องราวของหญิงชราเริ่มต้นจากการวิจารณ์สังคมเกี่ยวกับชนชั้นและกฎเกณฑ์ที่ซ่อนเร้นของสังคม ในบางจุด เธอตั้งคำถามว่าเธอควรเผชิญหน้ากับความเป็นจริงของการดำรงอยู่ของเธอหรือปล่อยให้ตัวเองหลงระเริงไปกับภาพลวงตาเหมือนคนอื่นๆ เธอจึงออกจากเมืองนี้ไปบ้านเกิดของเธอ เรื่องราวนี้ไม่ได้ไปไหนเลย จึงรู้สึกไม่ค่อยดีนัก โดยรวมแล้ว หนังเรื่องนี้ไม่ได้พูดถึงอะไรใหม่ ไม่ได้ทำให้รู้สึกหดหู่เหมือนเรื่อง Salaam Bombay ไม่ได้ทำให้คุณรู้สึกเศร้าโศกเหมือนเรื่อง The Lunchbox อย่างไรก็ตาม
เราอดไม่ได้ที่จะชื่นชมฝีมือของ Payal Kapadia ฉันเคยดูหนังเรื่องต่างๆ All We Imagine as Light ในเมืองบอมเบย์มาหลายเรื่อง แต่ไม่มีเรื่องไหนถ่ายทอดความรู้สึกออกมาได้ดีเท่ากับหนังเรื่องนี้ แต่รู้สึกเหมือนว่า – โดยเฉพาะในช่วงครึ่งหลังของหนัง – เธอพยายามอย่างหนักที่จะทำให้เรื่องราวแต่ละเรื่องสอดคล้องกันและจบลง ฉันไม่ได้เรียกหนังเรื่องนี้ว่าแย่เลย มันเป็นหนังที่ชาญฉลาดและสร้างสรรค์มาอย่างดี แต่ไม่สามารถพูดถึงสิ่งที่ไม่เคยพูดมาก่อนในภาพยนตร์
คำถามในใจฉันก็คือ หนังเรื่องนี้สร้างมาเพื่อใคร? พวกเขากำลังถ่ายทอดความเป็นจริงของใครกันแน่? และเพื่อใคร? ชัดเจนว่าหนังเรื่องนี้สร้างมาเพื่อผู้ชมชาวฝรั่งเศสและคนผิวขาว ในเมืองของฉันในแคลิฟอร์เนีย ซึ่งมีชาวฮิสแปนิกมากกว่าหนึ่งในสาม ผู้ชมผิวขาวที่เป็นเบบี้บูมเมอร์ต่างหากที่ต้องการดื่มด่ำกับความรู้สึกผิดนี้ ซาวาร์นาต้องการดูเท่ในสายตาผู้ชมชาวตะวันตกและเทศกาลภาพยนตร์ของพวกเขา พวกเขาต้องการเป็นคนในโลกที่หนึ่งโดยไม่ต้องทำงานหนัก พวกเขาไม่ชอบผู้ชมที่เป็นบาฮูจัน ทุกอย่างใน AWAIL นั้นมีบริบทสำหรับผู้ชมผิวขาวที่ฉันดูด้วย ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมผู้สร้างภาพยนตร์ของเราจึงพยายามทำตามสไตล์นี้ – การกบฏที่อ่อนโยน ลัทธิทำลายล้าง และบาฮูจันที่ไร้พลัง
ภาพยนตร์เรื่องนี้มีธีมที่คล้ายคลึงกันกับของ Kaala ซึ่งก็คือการรื้อบ้านคนจนในเมืองมุมไบ แต่ธีมนั้นถูกทำให้ไร้ปรัชญาลงด้วยการที่ Parvaty พูดว่า “บางทีชีวิตของฉันก็ไร้ความหมายหากไม่มีเอกสาร” การปรัชญาเป็นไปในแบบของชาวตะวันตก (savarna) ไม่มีการอ้างถึงวัฒนธรรม (เช่นที่คุณเห็นบนท้ายรถบรรทุกของอินเดีย) และทับซ้อนกับชีวิตของชาวบาฮูจัน ภาพยนตร์เรื่องนี้เหมาะสำหรับใคร การอ้างถึง Phule นั้นไม่จำเป็นเลย – ไม่มีจุดประสงค์อื่นใดนอกจากความถูกต้องทางการเมือง
ฉากเปลือยบางฉากไม่จำเป็น All We Imagine as Light หากชาวซาวาร์นาคิดว่าภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นการปฏิวัติในบริบทของความรักในสังคมวรรณะจริงๆ แล้วทำไมถึงมีการคัดกรองฉากเปลือยที่ไม่จำเป็นและใกล้ชิดกันเป็นส่วนใหญ่ ปราภาถ่ายอุจจาระในที่โล่งแจ้งก็ไม่ใช่เพื่อจุดประสงค์อื่นใดนอกจากการเอาใจคนผิวขาวที่มองว่า ‘อินเดีย’ เป็นศาสนาประจำชาติ และจากนั้นชาวซาวาร์นาก็โกรธชาวอินเดียที่ไม่ดู AWIAL และเข้าแถวรอชม Pushpa แทน ไม่เข้าใจว่า Pushpa อาจเป็นทางหนีจากความเป็นจริงของพวกเขา และ AWAIL อาจเป็นคนต่างชาติก็ได้
ชาวซาวาร์นาไม่ยอมรับ Pushpa และแม้แต่ Kaala และมองหาสิ่งที่ ‘จริง’ มากกว่าหรือคล้ายสารคดี แต่ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ใช่แบบนั้นเลย ภาพยนตร์เรื่องนี้พยายามทำให้ “คนอื่น” และการต่อสู้ของพวกเขามีความเป็นมนุษย์มากขึ้น เพื่อที่ชาวซาวาร์นาจะได้สัมผัสกับสุนทรียศาสตร์ปราตีกคูฮาดแบบ “อ่อนโยน” ของพวกเขา พวกเขาชอบความรู้สึก “สารคดี” ของ AWIAL แต่ภาพยนตร์เรื่องนี้ถ่ายทอดความเป็นจริงของใครและใครล่ะ
คนรักหนังชาวซาวาร์นาชื่นชอบภาพยนตร์เรื่องนี้และเกลียด Pushpa ซึ่งเพิ่งออกฉายเมื่อไม่นานนี้ พวกเขาโกรธประเทศของพวกเขาที่ชม Pushpa ไม่ใช่ AWIAL ผู้สร้างภาพยนตร์ชาวเตลูกูไม่ได้สร้างภาพยนตร์เพื่อเอาใจผู้ชมชาวฝรั่งเศส แต่เพื่อเอาใจผู้ชมของพวกเขาเอง ชาวซาวาร์นาไม่ยอมรับ Pushpa และแม้แต่ Kaala และมองหาสิ่งที่ “สมจริง” หรือคล้ายสารคดีมากกว่า แต่ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ใช่แบบนั้นเลย ภาพยนตร์เรื่องนี้พยายามทำให้ “คนอื่น” และการต่อสู้ของพวกเขามีความเป็นมนุษย์มากขึ้น เพื่อที่ชาวซาวาร์นาจะได้สัมผัสกับสุนทรียศาสตร์ปราตีกคูฮาดแบบ “อ่อนโยน” ของพวกเขา พวกเขาชอบความรู้สึก “สารคดี” ของ AWIAL แต่ภาพยนตร์เรื่องนี้ถ่ายทอดความเป็นจริงของใครและใครล่ะ
หนังเรื่องนี้ดี แต่ฉันพยายามหาคำตอบว่าอะไรที่ทำให้หนังเรื่องนี้แตกต่างไปจากหนังเรื่องอื่นๆ แม้ว่ามันจะเป็นหนังที่มีศิลปะ แต่หนังเรื่องนี้ขาดการเล่าเรื่องที่น่าสนใจ ดูเหมือนว่าหนังจะตอบโจทย์ได้อย่างดี โดยมีผู้หญิงผิวสีจากยุโรปเป็นผู้กำกับ แต่เหนือสิ่งอื่นใด อะไรที่ทำให้หนังเรื่องนี้โดดเด่นกว่าหนังเรื่องอื่นๆ ฉันรู้สึกงงกับคำชมเชยจากนักวิจารณ์ การแสดงก็ยอดเยี่ยม เพลงประกอบก็น้อย และการกำกับก็ทำได้ดี ดูเหมือนว่าการใส่ฉากเปลือยและฉากโป๊เปลือยเข้าไปด้วยจะเป็นตัวจุดขายของหนังเรื่องนี้ นั่นคือสิ่งที่ผู้สร้างภาพยนตร์ต้องหันมาใช้จริงหรือเพื่อเอาใจผู้ชมชาวตะวันตก จังหวะดำเนินเรื่องค่อนข้างช้า All We Imagine as Light ซึ่งน่าจะดึงดูดผู้ชมชาวฝรั่งเศสได้ และมีส่วนทำให้หนังเรื่องนี้ได้รับเลือกให้ฉายที่เทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์
ดูหนังออนไลน์ ภาพยนตร์ที่คล้ายกัน
Warm Bodies (2013) ซอมบี้ที่รัก
