The Piano Lesson (2024) บทเรียนจากเปียโน
เรื่องย่อ
การต่อสู้กันระหว่างพี่สาวกับน้องชายเรื่องเปียโนซึ่งเป็นมรดกอันล้ำค่า นำไปสู่ความจริงที่ตามหลอกหลอนเกี่ยวกับมุมมองที่มีต่ออดีต และคนที่เป็นผู้วางรากฐานมรดกตกทอดของครอบครัว บทเรียนจากเปียโน ว่าด้วยเรื่องราวชีวิตครอบครัวในบ้านตระกูลชาร์ลส์ ที่กลายเป็นประเด็นโต้เถียงกันระหว่างพี่น้องที่ต่างมีแนวคิดที่ต่างกันเกี่ยวกับเปียโนหลังเก่าที่เต็มไปด้วยความทรงจำ บอย วิลลี่ ชาวไร่รับจ้างต้องการที่จะขายเปียโน เพื่อหาเงินไปซื้อที่ดินของอดีตนายจ้างที่เพิ่งตายไปจากอุบัติเหตุ แต่เบอร์นีซยืนกรานที่จะเก็บเปียโนไว้ ซึ่งเปียโนหลังนี้ได้มีรูปสลักของต้นตระกับเอาไว้ในช่วงเวลาที่พวกเขายากลำบากในช่วงยุคแห่งทาสรับใช้
นี่ก็คือผลงานการสร้างหนังใหญ่เรื่องแรกของ The Piano Lesson “มัลคอล์ม วอชิงตัน” ลูกชายของดาราซุปตาร์ดาวค้างฟ้า เดนเซล วอชิงตัน ที่มารับหน้าที่สร้างและเขียนบทหนังด้วยตัวของเขาเอง โดยดัดแปลงมาจากบทละครเวทีฉบับปี 1987 ของ ออกัส วิลสัน ที่กลายเป็นหนึ่งในละครเวทีระดับตำนานที่อยู่บนหึ้ง ที่ยังคงร้อยเรียงประเด็นความเข้มข้นในครอบครัวของคนผิวสีที่เป็นลูกหลานของบรรพบุรุษในยุคก่อนเลิกทาสของอเมริกา ที่คมคายและเข้มข้นตลอดทั้ง 2 ชั่วโมง
ผู้กำกับ
- Malcolm Washington
บริษัท ค่ายหนัง
- Mundy Lane Entertainment
นักแสดง
- Samuel L. Jackson
- John David Washington
- Danielle Deadwyler
- Ray Fisher
- Corey Hawkins
- Michael Potts
โปสเตอร์หนัง
รีวิว
งานของ August Wilson ถือเป็นส่วนสำคัญของงานละครเวทีในชุมชนคนผิวสี โดยสามารถนำเสนอธีมและแนวทางด้านรูปแบบต่างๆ ที่ละครเรื่องอื่นๆ ไม่เคยทำได้มาก่อน แม้ว่า จะไม่สมบูรณ์แบบ The Piano Lesson แต่ก็ยังคงเป็นการเดินทางที่เต็มไปด้วยบทสนทนาที่เข้มข้น ตลอดทั้งเรื่อง ทิศทางและบรรยากาศที่ทะเยอทะยานของประสบความสำเร็จด้วยการวางโครงเรื่องและพื้นฐาน การสำรวจธีมเกี่ยวกับการเป็นทาส ความบอบช้ำทางใจ ความสยองขวัญ และสังคมคนผิวสีในอเมริกาซึ่งน่าสนใจ ด้วยงานกล้องที่แข็งแกร่ง การออกแบบฉาก และการแสดงที่ยอดเยี่ยมจากนักแสดงทั้งหมด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง Danielle Deadwyler ซึ่งฉันเชื่อว่าเธอจะได้รับการยอมรับมากขึ้นในอนาคตอันใกล้นี้ แม้ว่าเรื่องราวจะดูยาวและยืดเยื้อไปบ้าง แต่ก็ประสบความสำเร็จ เนื่องจากตัวละครและช่วงบทสนทนาที่ดีนั้นลงทุนและน่าดึงดูด สีสันของการนำเสนอค่อนข้างจืดชืด จังหวะบางช่วงดูแห้งเกินไป และสิ่งที่แย่ที่สุดคือดนตรีประกอบ ซึ่งดนตรีประกอบดูโอเวอร์ดราม่าและบางครั้งก็ทำลายฉากที่ดีที่สุดบางฉากที่ควรจะมีผลกระทบมากกว่านี้
The Piano Lesson เป็นภาพยนตร์สยองขวัญ ดราม่า และตลกในปี 2024 นำแสดงโดยจอห์น เดวิด วอชิงตัน รับบทเป็นบอย วิลลี่ ชายหนุ่มที่ทำธุรกิจขายแตงโมกับไลมอน (เรย์ ฟิชเชอร์) เพื่อนสนิทของเขา อย่างไรก็ตาม เรื่องราวเริ่มเปลี่ยนไปอย่างมากเมื่อบ้านของครอบครัวมีเปียโนที่ถูกวิญญาณชั่วร้ายสิงสู่ เมื่อตัวเอกของเราเริ่มทำบางอย่าง เช่น ย้ายเปียโนให้พ้นสายตา เปียโนเองก็เริ่มหลอกหลอนพวกเขาอย่างเหนือธรรมชาติ เรื่องนี้ดัดแปลงมาจากบทละคร The Piano Lesson เรื่องราวนี้สนุกสนานและตลกมากในบางครั้งด้วยโทนที่ร่าเริงและการแสดงที่ยอดเยี่ยม อาจฟังดูเหมือนภาพยนตร์สยองขวัญ แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่
ตัวละครส่วนใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับเปียโนมีการสร้างเรื่องราวขึ้นมาได้ดีจนกระทั่งถึงจุดสุดยอดที่น่าสะพรึงกลัว นักแสดงทุกคนที่เกี่ยวข้องทำผลงานได้ยอดเยี่ยม รวมถึงผลงานการกำกับครั้งแรกที่น่าประทับใจของมัลคอล์ม วอชิงตัน (ซึ่งฉันได้พบเขา!) และนักแสดงคนอื่นๆ ก็ยอดเยี่ยมมาก และพวกเขาทั้งหมดมีบุคลิกเฉพาะตัว ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ง่ายเลยที่จะทำ แต่ฉันคิดว่ามีตัวละครหนึ่งที่โดดเด่นกว่าตัวละครอื่นๆ ทั้งหมด นั่นก็คือ ไลมอน ตัวละครที่ยอดเยี่ยมมาก! เขาเป็นยักษ์ใจดี และฉากต่างๆ ของเขาตลอดทั้งเรื่องก็เป็นหนึ่งในฉากที่ดีที่สุด
ข้อบกพร่องเพียงอย่างเดียวของภาพยนตร์เรื่องนี้เอง และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้คะแนน 7 คือบางฉากยืดเยื้อและดำเนินเรื่องช้ามาก แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด ตัวอย่างเช่น เรามีการสนทนาที่ตลกมากเกี่ยวกับเสื้อผ้าที่เหมาะกับไลมอน ซึ่งกินเวลาไปประมาณไม่กี่นาที แต่ไม่มีการเปิดเผยเนื้อเรื่อง มีการโต้เถียงกันอย่างหนึ่งในช่วงกลางเรื่องที่กินเวลานานพอสมควร The Piano Lesson ฉันรู้ว่ามันเป็นละคร แต่ฉันอยากให้เวลานี้พูดถึงมุมมองของตัวละครมากกว่าการโต้เถียงเพื่อแสดงการแสดงที่ทรงพลัง โดยรวมแล้ว เป็นภาพยนตร์ที่ยอดเยี่ยมมาก ฉันขอแนะนำเรื่องนี้เป็นอย่างยิ่งเมื่อเข้าฉายในเดือนพฤศจิกายน เป็นภาพยนตร์ที่น่าดูและมีคำพูดที่น่าจดจำ คุณอาจจะดูเรื่องนี้มากกว่าหนึ่งครั้งเมื่อเข้าฉายทาง Netflix
ค่อนข้างดีเลยทีเดียว มัลคอล์ม วอชิงตันทำหน้าที่กำกับภาพยนตร์เรื่องแรกของเขาได้อย่างยอดเยี่ยม นักแสดงทุกคนยอดเยี่ยมมาก โดยในความเห็นของฉัน ซามูเอล แอล. แจ็คสันเป็นตัวละครที่โดดเด่นที่สุด ภาพยนตร์เรื่องนี้มีการถ่ายภาพที่สวยงามและใช้เอฟเฟกต์ภาพได้ดี The Piano Lesson ภาพยนตร์เรื่องนี้มีช่วงที่น่ากลัวพอสมควร มีช่วงที่ตัวละครมีความตึงเครียด และมีช่วงที่ตลกจริงๆ การอธิบายเรื่องราวค่อนข้างน่าสับสนในบางครั้ง ซึ่งทำให้ติดตามเรื่องราวได้ยากในบางส่วน จังหวะก็ไม่ค่อยดีนัก แต่โดยรวมแล้ว Piano Lesson เป็นภาพยนตร์ที่น่าสนใจและมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่หยิบยกประเด็นเกี่ยวกับครอบครัวมาพูดถึงในขณะที่ผสมผสานองค์ประกอบเหนือธรรมชาติเข้าไปด้วย ฉันสนุกกับมัน
คะแนน – 6.8: โดยรวมแล้วเป็นภาพยนตร์ที่คล้ายกับผลงานอื่นๆ ของ August Wilson มาก เนื่องจากใช้บทสนทนาที่ดูสมจริงและการแสดงที่ยอดเยี่ยม โดยเฉพาะของ Danielle Deadwyler เพื่อบอกเล่าเรื่องราวที่ลึกซึ้ง แต่ภาพยนตร์เรื่องนี้ถูกจำกัดด้วยการสร้างภาพยนตร์แบบสมัครเล่นและโทนที่ไม่สม่ำเสมอ
การกำกับ – ค่อนข้างแย่: การกำกับในระดับมหภาคให้ความรู้สึกสมัครเล่นมากและไม่ค่อยทำได้ดี การกำกับในระดับจุลภาคถือว่าดีเพราะเลียนแบบภาพยนตร์เรื่องอื่นๆ ของ August Wilson ตรงที่ให้ผู้แสดงแสดงได้โดยไม่ต้องแทรกแซงมากนัก คล้ายกับละคร การเล่าเรื่องค่อนข้างจะคลุมเครือเพราะพวกเขาไม่รู้ว่าต้องการใช้โทนไหนตลอดทั้งเรื่อง ความตึงเครียดไม่ได้สร้างมาอย่างดีเพราะพวกเขาพยายามยัดเยียดเรื่องราวสยองขวัญและผีๆ สางๆ ที่ไม่ได้ทำออกมาได้ดีนัก
เรื่องราว – พอใช้ได้: แนวคิดเบี่ยงเบนไปจากละครต้นฉบับและทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นเรื่องผีเหนือธรรมชาติที่ไม่จำเป็น ซึ่งทำให้เรื่องราวเกี่ยวกับความเจ็บปวดจากบรรพบุรุษที่สืบทอดต่อกันมาหลายชั่วอายุคนได้รับผลกระทบ โครงเรื่องไม่มีอะไรพิเศษ การเขียนบทตัวละครนั้นไม่ดีนักเพราะพวกเขาคอยแนะนำตัวละครหลายตัวและไม่ได้ให้ข้อมูลเบื้องหลังที่ดีพอที่จะทำให้คุณเชียร์พวกเขาได้ ยกเว้นตัวละครของ Deadwyler
บทภาพยนตร์ – The Piano Lesson ดี: บทสนทนาค่อนข้างจะสมจริงตามเนื้อหาต้นฉบับและงานอื่นๆ ของ August Wilson อารมณ์ขันนั้นค่อนข้างเหมือนกับงานอื่นๆ ของ August Wilson สัญลักษณ์นั้นมีความล้ำลึกเนื่องจากภาพยนตร์ทั้งเรื่องกล่าวถึงความเจ็บปวดทางจิตใจที่ครอบครัวนี้เผชิญมาทั้งรุ่นจากการเป็นทาสและการเหยียดเชื้อชาติ การปูเรื่องล่วงหน้ามีอยู่แต่ก็ค่อนข้างจะคาดหวังไว้
การแสดง – ค่อนข้างดีถึงดี: Samuel L. Jackson – ดี (รู้สึกเหมือนว่าเขาได้ดึงเอาประสบการณ์ของเขาในฐานะนักแสดงมาใช้ในบทบาทนี้มากพอสมควร แต่เขาไม่รู้สึกว่าเขาถูกใช้มากเท่าที่ควร), John David Washington – ค่อนข้างดีถึงดี (เล่นบทนำได้ค่อนข้างดี เพราะตัวละครนี้ดูเหมือนจะแสดงจุดแข็งของเขาในฐานะนักแสดง), Ray Fisher – ค่อนข้างแย่ (รู้สึกแปลก ๆ เมื่อเทียบกับตัวละครตัวอื่น ๆ เพราะอารมณ์ขันเชิงตลกของเขาดูฝืน ๆ มาก)
Michael Potts – ค่อนข้างดีถึงดี, Erykah Badu – ค่อนข้างดี, Skylar Aleece Smith – ค่อนข้างดี, Danielle Deadwyler – ดีมาก (ขโมยซีนในทุกฉากของเธอได้เพราะเธอแสดงอารมณ์ได้หลากหลายและแสดงเป็นแม่ที่พยายามรักษาครอบครัวและบรรพบุรุษของเธอได้อย่างแม่นยำ), Corey Hawkins – ดี (เล่นบทบาทของเขาได้ดีและมีเคมีที่ดีกับ Deadwyler), นักแสดงที่เหลือ – ค่อนข้างดีถึงดี (นักแสดงทั้งหมดทำงานร่วมกันได้ดี เห็นได้ชัดว่า ผู้กำกับปล่อยให้นักแสดงแสดงแบบเดียวกับบทละคร)
