Greed (2020) โลภไม่แคร์โลก
เรื่องย่อ
การไต่สวนสาธารณะที่สร้างความเสียหาย Greed ทำให้ภาพลักษณ์ของมหาเศรษฐีแฟชั่นที่สร้างตัวเองเสื่อมเสีย เพื่อกอบกู้ชื่อเสียงเขาตัดสินใจที่จะกลับมาอีกครั้งด้วยงานปาร์ตี้ที่ได้รับการประชาสัมพันธ์และฟุ่มเฟือยเพื่อฉลองวันเกิดครบรอบ 60 ปีของเขาบนเกาะ Mykonos ของกรีก ตัวพ่อสุดจี๊ดแห่งวงการแฟชั่นจะทวงบัลลังก์ให้แตกแตน กรีดี้ จอมละโมบ ฉายาของมาสคอตระบบทุนนิยม ริชาร์ด แม็คเครดี้ (รับบทโดย สตีฟ คูแกน) ชื่อเสียงกำลังจะดับเพราะปากดีไปให้การต่อวุฒิสภาด้วยท่าทีจองหองพองขน เขาเลยต้องจ้างทีมพีอาร์ระดับโลกมา ชุบตัว เพื่อประการให้โลกรู้ว่าเขานี่แหละ เบอร์ต้นของวงการ ทุกคนต้องยำเกรง!
ผู้กำกับ
- Michael Winterbottom
บริษัท ค่ายหนัง
- Film4
- Revolution Films
นักแสดง
- Caroline Flack
- Steve Coogan
- David Mitchell
- Isla Fisher
- Sarah Solemani
โปสเตอร์หนัง
รีวิว
เป็นหนังฟอร์มปานกลาง Greed ที่ไม่เจาะตลาดในไทยมากนัก แต่เมื่อเราได้เห็นโปรโมททางโซเชี่ยล เลยเลือกจะลองดูตัวอย่าง มันก็มีความน่าสนใจอยู่ในนั้นประมาณนึง และได้ Steve Coogan มาแสดงนำ คือต้องมีของดีอยู่บ้างแหละ เมื่อวันอังคารได้ไปชมมา แม้หน้าหนังจะธรรมดาเอาเสียมากๆ แต่หนังเต็มไปด้วยความจัดจ้าน และสีสันแสบๆ เจ็บๆ เต๊าะประเด็นและนำเสนอได้สนุก มันส์ มีสไตล์เกินกว่าที่คิดเลย “ท่านเซอร์ริชาร์ด แม็คเครียดี (Steve Coogan)” หรือมหาเศรษฐีที่ใครๆ รู้จักในนาม “กรีดี้ จอมละโมบ” เป็นชายผู้สร้างฐานะขึ้นมาด้วยสองมือของตนเอง เขากลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ของวงการค้าปลีกเสื้อผ้า แต่ความหยิ่งผยองนั่นเองที่ย้อนกลับมาทำร้ายเขา
กรีดี้ตกเป็นข่าวใหญ่หลังจากไปให้การต่อหน้าวุฒิสภาด้วยท่าทีโอหัง เพื่อนเซเลบหลายคนปลีกตัวออกห่าง ส่งผลให้ธุรกิจพุ่งดิ่ง เพื่อหยุดคำครหาไม่ให้บานปลายไปกว่านี้ เขาจึงจ้างทีมพีอาร์ระดับโลกมาปรับปรุงภาพลักษณ์ของเขา และโอกาสที่เหมาะที่สุด คือการจัดงานแซยิดให้ตัวเอง ณ เกาะสวรรค์แห่งหนึ่งในประเทศกรีซ โลกจะต้องเห็น (แบบถ่ายทอดสด) ว่าเขายิ่งใหญ่ ร่ำรวยแค่ไหน หนังมีจังหวะการเล่าเรื่องที่เน้นชั้นเน้นเชิง ดึงความน่าสนใจกับผู้ชมด้วยการตัดสลับเหตุการณ์ไม่เรียงลำดับสักเท่าไหร่ และพาผู้ชมได้ทำความรู้จักทั้งตัวละคร และประเด็นต่างๆที่เริ่มขึ้นในนั้น จึงให้อารมณ์เหมือนดูหนังกึ่งสารคดีเฟคๆไปในตัว ซึ่งมันทำให้หนังมีความฉูดฉาด
แซ่บ และแสบสันต์แทบทั้งเรื่อง พาคนดูสนุกไปกับมัน แม้ว่าการลำดับเรื่องราวแบบนี้ ด้วยการใช้เวลารวดเร็ว อาจจะไม่ถูกจริตเราเท่าที่ควร ทำให้บางช่วงบางตอนเรารู้สึกเราเข้าไม่ถึง ไม่กลมกล่อมซะเท่าไหร่ และแน่นอน สิ่งดีงามคือประเด็นจิกกัดระบบทุนนิยม ตั้งแต่ระดับ “นายหน้า นายทุน” และระดับพวก “ชนชั้นสูง” ไปจวบจนระดับ “ชนชั้นล่าง” ได้อย่างมันส์ปาก แซะยับไม่มีออมมือ จนพาผู้ชมชอบอกชอบใจในความกล้าหาญของเรื่องนี้ชิบหาย แซะแบบไม่แคร์ว่าจะโดนอะไรบ้าง นำเสนอความเป็นจริงได้ชัดเจน โต้งๆ และมีสีสันสุดๆ พาเอาฮาสะบัด มุกจิกกัดมาเต็มไปหมด ให้อารมณ์คล้ายเรื่อง Parasite
แต่เพียงแค่โทนหนังมันแตกต่างกันก็เท่านั้น และเรื่องนี้แซะได้สุดโต่งกว่าด้วย ซึ่งการเดินเรื่องของหนังมันค่อนข้างจะบ่งบอกสไตล์ของคาแรคเตอร์หลักอย่างเจ้าพ่อธุรกิจชอปปิ้ง “ริชาร์ด” อย่างออกรสออกชาติสุดๆ ชัดเจนไปด้วยความทะนง ความแสบสันต์ กวนบาทา และจิกกัดจนหน้าชากันไปข้าง ซึ่งคาแรคเตอร์นี้มันก็เป็นแบบนี้ และโทนของหนังมันก็โคตรได้และเหมาะสมกันเอาเสียเหลือเกินเชียว ซึ่งสำหรับ Greed ก็ถือเป็นหนังที่สะท้อนวงการธุรกิจ วงการบันเทิงได้อย่างสนุก แม้หน้าหนังจะไม่ดึงดูด แต่แนะนำว่าหนังมีของ คือไม่อยากให้พลาดชม มันดีอยู่นะ วันนี้ ในโรงภาพยนตร์ HOUSE Samyan
Steve Coogan เป็นเจ้าพ่อในธุรกิจสิ่งทอ ในช่วง 45 ปีที่ผ่านมา เขาสร้างทรัพย์สินส่วนตัวได้หลายพันล้านปอนด์ ทักษะของเขาประกอบไปด้วยการเจรจาต่อรองโดยการลาออก ซึ่งเป็นความสามารถที่มีประโยชน์ และการสร้างคอนเนคชั่นให้กับธนาคาร ซึ่งทำให้เขาสามารถเข้าควบคุมบริษัทต่างๆ โดยใช้เงินจากธนาคาร ขายทรัพย์สินของบริษัท เขียนเช็คเงินปันผลจำนวนมาก จากนั้นก็เฝ้าดูบริษัทล้มละลาย นอกจากนี้ เขายังไม่มีรสนิยมและพูดจาหยาบคายแม้แต่น้อย แม้กระทั่งการใช้คำหยาบคาย
เป็นการเสียดสีแบบกระจัดกระจายที่คนรวยมักทำกับคนที่ร่ำรวยกว่าพวกเขา ส่วนใหญ่จะเกิดขึ้นในช่วงก่อนงานเลี้ยงวันเกิดอายุครบ 60 ปีของ Greed ซึ่งจัดขึ้นเป็นงานเลี้ยงแบบโรมันที่จัดขึ้นในอาคารที่มีลักษณะคล้ายกับ Circus Maximus ในกรีซ มีช่วงหนึ่งที่พวกเขาจ้างศิลปิน และมีการพูดคุยถึงความเต็มใจของนักร้องร็อคที่ร่ำรวยที่จะทำงานเพื่อเงินสองสามล้านปอนด์เพื่อแสดงสดเพียงชั่วโมงเดียว ส่วนสำคัญอีกส่วนหนึ่งคือ Coogan ปรากฏตัวต่อหน้าคณะกรรมการพิเศษของรัฐสภา เมื่อถูกถามว่าทำไมเขาจึงจ่ายภาษีน้อยมาก เขาตอบว่าไม่มีใครเต็มใจจ่ายภาษี และหากต้องการ ก็สามารถไปหาโบนโนที่อาศัยอยู่ในเนเธอร์แลนด์ในขณะที่บ่นเกี่ยวกับคนอื่นได้
ความโลภทำให้ประเด็นต่างๆ ชัดเจนขึ้นในตอนท้ายด้วยข้อความอธิบายสถานการณ์ ณ จุดนั้น แน่นอนว่ามันจะไม่เป็นการเสียดสีอีกต่อไปและกลายเป็นการโต้เถียงด้วยความโกรธต่อคนรวย แน่นอนว่าพวกเขาสมควรได้รับการดูถูกจากพฤติกรรมของพวกเขา แต่ตราบใดที่เราเอาเงินของพวกเขาไปทำในสิ่งที่พวกเขาต้องการ เราไม่ควรเก็บบางส่วนไว้สำหรับตัวเราเองด้วยหรือ?
เป็นภาพยนตร์ที่ดีและไม่มีอะไรมากกว่านั้น คุณภาพไม่สม่ำเสมอเลย แต่เป็นภาพยนตร์ชีวประวัติของเซอร์ริชาร์ด แม็คครีดีที่น่าเพลิดเพลินอย่างแท้จริง นี่เป็นภาพยนตร์ประเภทหนึ่งที่จะไม่โดดเด่นขนาดนี้หากไม่มีนักแสดงนำอย่างสตีฟ คูแกน เขาขโมยซีนได้อย่างแท้จริง ฉันรู้สึกว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ดูไม่สมบูรณ์แบบ ดังนั้นโทนของภาพยนตร์จึงไม่สม่ำเสมออย่างเห็นได้ชัดในบางครั้ง แง่มุมทางการเมืองไม่ได้เข้ากันได้ดีเสมอไปกับแง่มุมตลกที่มีสไตล์ แม้ว่าอย่างหลังจะได้ผลดีกว่าอย่างแรกก็ตาม ฉันไม่มีอะไรผิดกับข้อความทั้งหมดที่ภาพยนตร์ประเภทนี้นำเสนอ แต่พวกเขาทำออกมาได้น่าเบื่อมาก ฉากที่เตรียมงานปาร์ตี้และในงานปาร์ตี้ทำได้ดีกว่ามาก โดยรวมแล้วค่อนข้างธรรมดาและรู้สึกเหมือนว่าสิ่งนี้ไร้ศักยภาพในเรื่องนี้ มันน่าสนุกและสนุกมากในบางครั้ง แต่ควรมีเนื้อหาด้านการเมืองมากกว่านี้
หนังเรื่องนี้ควรจะเป็นแบบไหนกันนะ หนังตลก หนังโต้แย้ง หนังเสียดสีสังคม หนังเปิดโปง ดูเหมือนว่าหนังจะพยายามทำทั้งหมดนี้ในเวลาเดียวกัน แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับดูไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ สตีฟ Greed คูแกนเล่นได้ดีในบทเจ้าพ่อที่น่ารังเกียจซึ่งไม่สนใจว่าเขาจะเหยียบย่ำใครขณะที่เขาสะสมทรัพย์สมบัติของตัวเอง เดวิด มิตเชลล์ก็เล่นได้ดีในบทนักเขียนชีวประวัติที่ซุ่มซ่ามของเขาเช่นกัน และการเตรียมงานฉลองวันเกิดสุดสุขสันต์ของคูแกนก็มีมุกตลกดีๆ อยู่บ้าง แต่หนังเรื่องนี้ยังต้องการประณามวิธีการที่อุตสาหกรรมแฟชั่นสร้างขึ้นจากการเอารัดเอาเปรียบคนงานในศรีลังกาและที่อื่นๆ (และทุกคนที่เคยซื้อเสื้อผ้าจากถนนสายหลักในท้องถิ่นก็มีส่วนรู้เห็นในการเอารัดเอาเปรียบนี้ด้วย)
นี่เป็นประเด็นที่ควรค่าแก่การนำมาพูดถึง แต่การพยายามจะผสมผสานเข้ากับแนวตลกของหนังเรื่องนี้กลับดูไม่เข้าท่าเอาเสียเลย ยังมีการพูดถึงความทุกข์ยากของผู้ลี้ภัยที่ข้ามทะเลเมดิเตอร์เรเนียนอีกด้วย อีกครั้ง นี่เป็นสิ่งที่พวกเราทุกคนควรต้องกังวล แต่ไม่สามารถโทษเจ้าพ่อแฟชั่นค้าปลีกได้ Greed แล้วทำไมต้องพยายามยัดเยียดมันเข้าไปในภาพยนตร์ด้วยล่ะ และราวกับว่าไม่มีอะไรมากเกินไปในภาพยนตร์อยู่แล้ว เรายังได้เห็นการถ่ายทำรายการเรียลลิตี้ทีวีบางประเภทด้วย ซึ่งความสัมพันธ์ระหว่างรายการกับเนื้อเรื่องหลักนั้นยังไม่ชัดเจน พวกเขาบอกว่ายิ่งน้อยยิ่งดี ในกรณีของภาพยนตร์เรื่องนี้ ยิ่งมากยิ่งดี
