Hanging Up (2000) ตายล่ะ…สายหลุด
เรื่องย่อ
สามศรีพี่น้องทำสิ่งที่พวกเธอทำได้ดีที่สุด นั่นก็คือ Hanging Up จัดการกับชีวิต ความรัก และความบ้าทางสายโทรศัพท์ เมื่อพ่อของพวกเธอต้องเข้าโรงพยาบาลแห่งหนึ่งใน ลอส แอนเจลิส หลังจากหลายปีแห่งการใช้ชีวิตอย่างโลดโผน อาการเจ็บป่วยเป็นพักๆ และการโทรศัพท์อยู่เป็นประจำ ในที่สุด พ่อก็มีอาการหนักจนอาจถึงกับเสียชีวิตได้ ในเรื่องราวของครอบครัวในช่วงเวลาที่สุขที่สุด ทุกข์ที่สุด และตลกที่สุด ผู้กำกับ ไดแอน คีตัน นำคนดูไปรู้จักกับครอบครัวโมเซลล์ อันประกอบไปด้วย หัวหน้าครอบครัว ลู (วอลเตอร์ แมทเธา)
กับบรรดาลูกสาว ได้แก่ จอร์เจีย (ไดแอน คีตัน) ลูกสาวคนโตที่กำลังพยายามชิงชัยหนึ่งในตำแหน่งผู้ทรงอิทธิพล ในฐานะหัวหน้าบรรณาธิการนิตยสารผู้หญิง, อีฟ (เม็ก ไรอัน) ลูกสาวคนกลางที่ต้องรับหน้าที่รับผิดชอบทุกคนในครอบครัว และ แม็ดดี้ (ลิซ่า คูโดรว์) นักแสดงละครสาวที่ชีวิตการทำงานเพิ่งจะประสบความสำเร็จไปแค่ครึ่งเดียว ระหว่างคำพูดว่า “สวัสดี” , “ลาก่อน” และ “สายกำลังจะหลุดแล้ว แล้วฉันจะโทรไปหาใหม่” พวกเธอต้องรับมือกับความสุขสนุกสนาน คราบน้ำตา และอารมณ์ที่ขัดแย้งกัน ซึ่งเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับทุกครอบครัว และที่สำคัญที่สุด พวกเธอต้องหาทางที่จะหัวเราะ แม้กับอุปสรรคที่พวกเธอต้องเจอ
ผู้กำกับ
- Diane Keaton
บริษัท ค่ายหนัง
- Columbia Pictures
นักแสดง
- Meg Ryan
- Diane Keaton
- Lisa Kudrow
- Walter Matthau
- Adam Arkin
- Shaun Duke
โปสเตอร์หนัง
รีวิว
ฉากที่ดีที่สุดในภาพยนตร์ที่กำกับโดยไดแอน Hanging Up คีตันเรื่องนี้คือฉากที่พ่อเมามายชื่อวอลเตอร์ แมทธิวปรากฏตัวในงานเลี้ยงวันเกิดของเด็ก ๆ พร้อมกับตะโกนโวยวายและหยาบคาย แต่ฉากนี้ไม่เหมาะกับหนังตลกเลย มันดูคล้ายกับเรื่อง “Shoot The Moon” ซึ่งคีตันแสดงนำมากกว่า และจะเหมาะกับหนังที่มีโทนมืดหม่นกว่านี้มาก “Hanging Up” เป็นหนังที่พยายามแสดงอารมณ์ที่เหมาะสม แต่คีตันไม่สามารถแสดงอารมณ์ได้อย่างสม่ำเสมอ การแสดงของเธอในบทพี่สาวคนโตจากพี่น้องสามคนที่ไม่มีความสุขก็ดูไม่ค่อยดีนัก (เธอพยายามทำแบบลวกๆ) อย่างไรก็ตาม เม็ก ไรอันในบทพี่สาวคนกลางก็มีช่วงเวลาที่ยอดเยี่ยมเช่นกัน เธอโอบกอดเครื่องชงกาแฟ เธอพยายามโน้มน้าวสามีว่าการขับรถบรรทุกที่พังเสียหายจะเป็นผลดีกับเธอ เธอตำหนิพ่อของเธอแต่กลับร้องไห้เพราะเธอรักเขา การแสดงเรื่องนี้คุ้มค่าแก่การรับชม แต่ภาพยนตร์เรื่องนี้ต้องการผู้กำกับที่ควบคุมสถานการณ์ได้ดีกว่าอย่างแน่นอน
การแสดงที่ยอดเยี่ยมช่วยให้ภาพยนตร์ที่มักจะถูกลืมเรื่องนี้เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างลูกสาวสามคน (รับบทโดยไดแอน คีตัน เม็ก ไรอัน และลิซ่า คูโดรว์) กับชายที่กำลังจะตาย (วอลเตอร์ แมทธิว) ไม่มีอะไรน่าสังเกตเป็นพิเศษเกี่ยวกับเรื่องราวนี้ เรื่องราวส่วนใหญ่ถูกเล่าในรูปแบบย้อนอดีต เราจะเห็นว่าความสัมพันธ์ระหว่างพ่อและลูกสาวพัฒนาไปอย่างไรตลอดหลายปีที่ผ่านมา จากที่มีความสุขและความรัก ไปสู่การเลิกราของพ่อแม่ และกลายเป็นช่วงสุดท้ายก่อนที่ลูจะเสียชีวิต ภาพยนตร์เรื่องนี้นำเสนอสถานการณ์ทั่วไปเกี่ยวกับสิ่งต่างๆ ที่อาจทำให้ครอบครัวแตกแยก (การหย่าร้าง การติดสุรา การทะเลาะเบาะแว้งระหว่างพี่น้อง เป็นต้น) Hanging Up มีช่วงเวลาที่ตลกขบขันอยู่บ้าง แต่โดยรวมแล้วฉันผิดหวังกับเรื่องราวนี้มาก
อย่างที่ฉันได้กล่าวไปแล้ว มีการแสดงที่ดีบางอย่างที่ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้เปลี่ยนจากแย่ๆ มาเป็นปานกลางจนถึงปานกลาง เม็ก ไรอันเล่นได้ดีโดยเฉพาะในบทอีฟ ลูกสาวที่ต้องรับผิดชอบดูแลลูเป็นส่วนใหญ่ เธอมีความผิดในเรื่องการแสดงเกินจริงในบางครั้ง แต่แน่นอนว่าเธอคู่ควรกับบทบาทนำ วอลเตอร์ แมทธิวเล่นเป็นลูได้ดีมาก แต่แน่นอนว่าเขาควรจะคุ้นเคยกับการเล่นเป็นชายชราขี้บ่นในช่วงเวลานั้นของอาชีพการงานของเขาแล้ว มีการแสดงที่น่าประหลาดใจบ้างเช่นกัน ลิซ่า คูโดรว์แสดงความสามารถในการแสดงได้มากกว่าที่ฉันคาดหวังจากเธอจากการดู “Friends” สองสามครั้ง และในบทบาทที่จำกัดมาก ดยุค มูเซเคียนก็แสดงได้ค่อนข้างตลกในบทดร. โอมาร์ คูนันดาร์
ซึ่งรถของเธอที่อีฟสามารถทำให้เสียหายในอุบัติเหตุทางรถยนต์ได้ ในแง่ลบ ฉันยังประหลาดใจกับการแสดงที่ฉันคิดว่าต่ำกว่ามาตรฐานมากของไดแอน คีตัน (ซึ่งเป็นผู้กำกับด้วย และในความเห็นของฉัน เธอไม่ได้แสดงพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยมในฐานะผู้กำกับ) เธอเริ่มหงุดหงิดหลังจากผ่านไปสักพัก คำที่ดีที่สุดที่ฉันจะนึกออกเพื่ออธิบายภาพยนตร์เรื่องนี้ได้คือทั้งสุขและเศร้า ทั้งในเรื่องราวของครอบครัวที่ดูมีความสุขแต่กลับเต็มไปด้วยความโกรธและความอิจฉา และในแง่ที่ว่าภาพยนตร์เรื่องนี้มีความเป็นไปได้ โดยเฉพาะการแสดงที่ยอดเยี่ยมที่ฉันกล่าวถึง แต่กลับดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฉันให้คะแนนภาพยนตร์เรื่องนี้ 5/10 คะแนนอย่างใจกว้าง
คลอริส ลีชแมน แม่ของพวกเธอชี้ให้เห็นว่า Hanging Up แค่คุณเป็นแม่ไม่ได้หมายความว่าคุณจะรู้สึกอยากเป็นแม่หรืออยากเป็นแม่ด้วยซ้ำ นี่ไม่ใช่ภาพยนตร์ครอบครัวที่ให้ความรู้สึกดี แม้จะอยู่ในแนวตลกก็ตาม ลูกสาวทั้งสามคนคือไดแอน คีตัน เม็ก ไรอัน และลิซ่า คูดโรว์ และเนื้อเรื่องจะเกี่ยวกับชีวิตของพ่อ ไม่ใช่แม่ เขาคือวอลเตอร์ แมทธิว ชายชราวัย 79 ปีที่น่ารักแต่แก่ชรา เขาหมกมุ่นอยู่กับจู๋เล็กๆ ของจอห์น เวย์นและกระสุนขนาดใหญ่ที่ดยุคมอบให้เขาเมื่อเขาแสดงนำในภาพยนตร์ที่แมทธิวเขียนบท มากกว่าอาการสมองเสื่อมของเขาที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ไรอันเป็นผู้ดูแลครอบครัว คอยอยู่เคียงข้างเขาตลอดเวลา ในขณะที่คีตัน บรรณาธิการนิตยสารและคูดโรว์ นักแสดงละครโทรทัศน์ก็หมกมุ่นอยู่กับชีวิตของตัวเองมากเกินกว่าจะสนใจจริงๆ เห็นได้ชัดว่าแมทธิวกำลังค่อยๆ จางหายไป ดังนั้นคงต้องใช้เวลาสักพักใหญ่ในการดึงความสนใจของน้องสาวอีกสองคน
ในขณะที่ไรอันและคูดโรว์ดูเหมือนเป็นพี่น้องกัน แต่คีตันกลับดูห่างไกลจากความน่าเชื่อถือมาก (เห็นได้ชัดว่า) แก่กว่ามาก น่าสนใจเช่นกันที่คนโตมักจะห่างเหินมากที่สุด เพราะโดยปกติแล้วจะเป็นตรงกันข้าม แมทธิวเป็นคนขโมยซีนได้อย่างสมบูรณ์แบบ เป็นคนไม่ซื่อสัตย์อย่างน่ารัก และพูดในสิ่งที่คิดออกมาได้อย่างอิสระ ฉากหนึ่งแสดงให้เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นกับจิตใจเมื่อแมทธิวอาละวาดใส่ไรอัน ซึ่งเป็นคนเดียวในสามคนที่ไม่สมควรได้รับสิ่งนั้น บทภาพยนตร์ดูเหมือนจะกระจัดกระจายไปหมด โดยมีฉากหนึ่งเป็นช่วงคริสต์มาส และอีกฉากหนึ่งหลังจากนั้นในวันฮาโลวีน โดยไม่มีหลักฐานว่าควรจะเป็นฉากย้อนอดีต
ถึงกระนั้น บทภาพยนตร์ก็ยังบอกความจริงบางอย่างเกี่ยวกับครอบครัวได้ถูกต้อง และเตือนผู้ชมว่าละครที่ดีที่สุดมาจากความขัดแย้งภายในความทรงจำของเราเองเกี่ยวกับความยากลำบากที่ต้องอยู่ร่วมกับคนที่เราถูกบังคับให้รัก แต่กลับพบว่ามันยากเสมอเมื่อความใกล้ชิดทางกายกลายเป็นความห่างเหิน การเน้นที่ไรอันมากกว่าอีกสองคนแสดงให้เห็นว่าเธอมีข้อบกพร่องมากเช่นกัน และข้อบกพร่องของเธอในการขับรถขณะคุยโทรศัพท์ซึ่งส่งผลให้เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ได้ชี้ให้เห็นประเด็นสำคัญที่ผู้ชมในตอนนั้นอาจไม่เข้าใจ ในภาพยนตร์เรื่องล่าสุดของแมทธิว เขามีอำนาจสั่งการได้ไม่แพ้เฮนรี่ ฟอนดาในเรื่อง “On Golden Pond” แม้ว่าจะไม่มีนัยยะใดๆ ในตัวละครของเขาเลยก็ตาม ฉากที่ไรอันโกหกเกี่ยวกับแม่ของเธอที่เสียชีวิตในแผ่นดินไหว 9/11 นั้นดูไม่สบายใจ ไม่เพียงแต่เพราะคำโกหกที่ชัดเจนเท่านั้น Hanging Up แต่ยังรวมถึงความเสียดสีของตัวเลขที่เลือกมาด้วย การปรากฏตัวของลีชแมนแทบจะไม่ได้เป็นเพียงฉากสั้นๆ ฉากที่พี่น้องสามคนทะเลาะกันแล้วก็คืนดีกันนั้นดูไม่สมจริงเลย มีศักยภาพมากมายสำหรับภาพยนตร์ที่ยอดเยี่ยมที่กลับกลายเป็นแย่ด้วยการเลือกโครงเรื่องและบทที่ไม่ดีโดยรวม
ศูนย์กลางของภาพยนตร์เรื่องนี้คือเม็ก ไรอัน ซึ่งฉันไม่ได้ดูหนังของเธอมากนัก ตัวละครของเธอ อีฟ เป็นจุดศูนย์กลางที่ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้สมดุลได้อย่างแท้จริง แม้ว่ารถของตัวละครของเธอจะถูกชนท้ายด้วยอุบัติเหตุในที่จอดรถในช่วงต้นเรื่อง แต่ฉันรู้สึกว่าภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นเหมือนการไตร่ตรองว่าชีวิตของเธอเป็นของเธอเองที่เลือกและสร้างขึ้นเองหรือเป็นสิ่งที่เธอติดอยู่ในนั้นมาโดยตลอด
ส่วนหนึ่งของศิลปะของภาพยนตร์เรื่องนี้ ฉันรู้สึกว่าตัวละครไม่รู้จริงๆ เรื่องนี้ไม่ได้ถูกทำให้ชัดเจนในบทสนทนา แต่คุณสามารถเห็นได้จากใบหน้าของเธอในขณะที่เธอเผชิญกับสถานการณ์ต่างๆ ในชีวิตซ้ำแล้วซ้ำเล่า และจากปฏิกิริยาของเธอต่อสถานการณ์เหล่านั้น คุณจะเห็นคลื่นอารมณ์เล็กๆ น้อยๆ มากมายที่พัดผ่านตัวเธอ ทั้งหมดแย่งชิงอำนาจ ราวกับว่าเธอพยายามค้นหาสถานที่ของตัวเองและเรียกความสมดุลกลับคืนมาอยู่ตลอดเวลา
และนี่อาจเป็นสิ่งที่บางคนที่ดูหนังเรื่องนี้แล้วไม่ชอบไม่เห็น: บางครั้งคุณสงสัยว่าเธอจะใจอ่อนจริงหรือไม่ ตัวอย่างเช่น ตัวละครที่คิดขึ้นอย่างชาญฉลาดซึ่งแสดงโดยแม่ของอีฟ (โดยคลอริส ลีชแมนปรากฏตัวสั้นๆ) Hanging Up และสามีของอีฟ (ซึ่งมีเวลาออกจอมากกว่าเล็กน้อย) แต่ละคนปฏิเสธพ่อของอีฟอย่างชัดเจน แต่การทำเช่นนั้น แต่ละคนอาจเรียกร้องจากเธออย่างไม่ตั้งใจ สำหรับอีฟ การอาศัยอยู่ในโลกที่ถูกกำหนดโดยความคาดหวังและปฏิกิริยาของผู้อื่น ไม่ว่าจะสมเหตุสมผลหรือไม่ก็ตาม ถือเป็นการปฏิเสธตัวเอง อย่างไรก็ตาม ความขัดแย้งคือ แม้ว่าการโต้ตอบอย่างต่อเนื่องของเธอกับพ่อและพี่สาวของเธอจะแสดงให้เห็นถึงการปฏิเสธตัวเองในระดับที่อาจส่งผลเสีย แต่ในการเอาใจใส่ทั้งหมดที่เธอมอบให้กับผู้อื่น เธอเป็นตัวของตัวเองที่ดีที่สุด การใช้โทรศัพท์เป็นสัญลักษณ์ที่ชัดเจนสำหรับสิ่งนั้น เธอไม่สามารถทนใช้มันต่อไปได้ และเธอไม่สามารถทนอยู่ห่างจากมันได้
ในความเห็นของฉัน การกำกับของไดแอน คีตันนั้นน่าประทับใจมากในภาพยนตร์เรื่องนี้ การจัดฉากและการตัดต่อนั้นยอดเยี่ยมมาก และจัดวางเรื่องราวได้อย่างสวยงาม การแสดงของเธอในภาพยนตร์เรื่องนี้ค่อนข้างจะดูอึดอัดเล็กน้อย แต่ความสามารถในการทำให้เหล่านักแสดงแสดงปฏิกิริยาโต้ตอบกันได้อย่างแนบเนียนและเป็นธรรมชาติ (โดยเฉพาะในฉากระหว่างเม็ก ไรอันกับลิซ่า คูโดรว์) ของเธอนั้นถือว่ามีทักษะมาก
ฉันคิดว่าหากผู้ชมมองว่าภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นเพียงหนังตลกเบาๆ หรือเป็นมุกตลกที่ต่อเนื่องกัน Hanging Up พวกเขาก็พลาดประเด็นที่ไดแอน คีตันพยายามจะทำไปจริงๆ ฉันพบว่ามันยากที่จะเข้าใจ เพราะการแสดงของเม็ก ไรอันในบทบาทหลักนั้นชัดเจนว่ามีจุดมุ่งหมายเพื่อแสดงให้เห็นความสับสนทางอารมณ์ที่สำคัญของตัวละคร และฉันรู้สึกว่าการกำกับนั้นเน้นย้ำเรื่องนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า บางทีผู้ชมบางคนอาจเสียสมาธิกับความงามของเม็ก ไรอัน ซึ่งอาจส่งผลให้พวกเขาห่างเหินจากตัวละครไปบ้าง อาจกล่าวได้ว่าคีตันยอมให้ไรอันแต่งตัวได้ดีมาก โดยมักจะสวมชุดสีพาสเทลที่ดูดีมาก จนทำให้ยากที่จะมองว่าตัวละครนี้เป็นคนอารมณ์แปรปรวนได้ อีฟอาจสูญเสียความจริงจังของตัวละครไปโดยไม่ได้ตั้งใจ
ดูหนังออนไลน์ ภาพยนตร์ที่คล้ายกัน
Colorblind (2023) คัลเลอร์ไบรน์
Guiding Emily (2023) ไกด์ดิ้ง เอมิลี่
