Into the Woods (2014) มหัศจรรย์คำสาปแห่งป่าพิศวง
เรื่องย่อ
เป็นเรื่องราวที่ทันสมัยในเทพนิยาย Brothers Grimm อันเป็นที่รักในรูปแบบดนตรีที่เป็นไปตามนิทานคลาสสิกของซินเดอเรลล่าหนูน้อยหมวกแดงแจ็คและต้นถั่วและราพันเซลโดยเรื่องราวดั้งเดิมที่เกี่ยวข้องกับคนทำขนมปังและ ภรรยาของเขาความปรารถนาที่จะสร้างครอบครัวและปฏิสัมพันธ์กับแม่มดที่สาปแช่งพวกเขา หนังที่อิงมาจากละครเวทีมิวสิคัลรางวัลโทนี่อวอร์ดโดย เจมส์ ลาไพน์ ที่รับหน้าที่เขียนบทในเวอร์ชั่นภาพยนตร์ และผู้ประพันธ์ดนตรีระดับตำนานอย่าง สตีเฟ่น ซอนด์ไฮม์ ก็ยังคงทำดนตรีประกอบให้อีกด้วย อำนวยการสร้างโดย ร็อบ มาร์แชล, จอห์น เดลูก้า, Into the Woods ผู้อำนวยการสร้าง “วิคเคด” มาร์ก แพรตต์, และ คัลลัม แมคดูกัล
คือการดัดแปลงใหม่จากเทพนิยายของสองพี่น้องตระกูลกริมม์ โดยใช้เรื่องราวจากเทพนิยายเรื่องต่างๆ และสำรวจไปถึงผลที่ตามมาของพรวิเศษที่ตัวละครต่างๆได้ขอไว้ สิ่งที่พวกเขาต้องเผชิญครับ ภาพยนตร์มิวสิคัลที่มีอารมณ์ขันและตรงไปตรงมาเรื่องนี้ เดินเรื่องตามเรื่องราวสุดคลาสสิคของ “ซินเดอเรลล่า” ซึ่งรับบทโดย แอนนา เคนดริก “หนูน้อยหมวกแดง” โดย ลิลล่า ครอว์ฟอร์ด “แจ็คผู้ฆ่ายักษ์” รับบทโดย แดเนียล ฮัทเทิลสโตน และ “ราพันเซล” โดย แมคเคนซี่ มาซี่ โดยที่เรื่องราวของเทพนิยายเรื่องต่างๆจะเชื่อมโยงกันด้วยเนื้อเรื่องที่แต่งขึ้นมาใหม่ เกี่ยวกับคนอบขนมปังและภรรยาของเขา
ผู้กำกับ
- Rob Marshall
บริษัท ค่ายหนัง
- BBL Motion Picture Studios
นักแสดง
- Anna Kendrick
- Daniel Huttlestone
- James Corden
- Emily Blunt
- Christine Baranski
- Tammy Blanchard
- Lucy Punch
โปสเตอร์หนัง
รีวิว
ฉันจำได้ว่าเคยรอให้หนังเรื่องนี้ออกฉาย ฉันโตมากับการฟังเพลงของเบอร์นาเดตต์ ปีเตอร์ส ฉันเคยแสดงเป็นตัวละครรองมาก่อน จนกระทั่งในที่สุดฉันก็ได้รับบทแม่มด หนังเรื่องนี้มีนักแสดงระดับซูเปอร์สตาร์ และฉันก็ตื่นเต้นมาก เครดิตตอนจบขึ้น ฉันนั่งดูอย่างโกรธเคืองมากกว่าเศร้า เป็นละครเพลงที่มีบทเรียนทางศีลธรรมมากมาย และสิ่งเดียวที่หนังสามารถโฟกัสได้คือการฆ่ายักษ์ในตอนจบ หนังทั้งเรื่องจบลงด้วยคำว่าเด็กๆ จะฟัง Into the Woods และสิ่งเดียวที่ฉันนึกถึงคือเด็กๆ ที่เพิ่งเรียนรู้ว่าการฆ่าเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการนั้นเป็นเรื่องปกติ ใช่ ยักษ์ตายในละครเพลง แต่เนื่องจากข้อจำกัดของเวที ฉากจึงไม่เกี่ยวกับการฆ่ายักษ์ แต่เน้นไปที่ผู้คนที่ดิ้นรนเอาชีวิตรอดท่ามกลางอุปสรรคมากมาย นอกจากนี้ ตอนจบที่แท้จริงของละครเพลงยังมีบทเรียนที่ยอดเยี่ยมซึ่งตัดออกจากหนังไปโดยสิ้นเชิง …
มีการฉายซ้ำอีกครั้งของธีม “เข้าไปในป่า” บทหนึ่งกล่าวว่า “… เข้าไปในป่าแต่ไม่ใช่เพื่อหลงทางหรือล่อลวงหมาป่าหรือขโมยจากยักษ์” เพราะถ้ามองกันตามความเป็นจริง ยักษ์คือกลุ่มคนที่ไร้เดียงสาที่สุดในละครทั้งเรื่อง เธอใจดีกับแจ็ค เด็กหนุ่มผู้ขโมยและฆ่าคน “เข้าไปในป่า ทุกครั้งที่คุณไป คุณจะได้เรียนรู้อะไรอีกมากมายจากสิ่งที่คุณรู้ เข้าไปในป่าเพื่อดูแลหมาป่า เชื่อฟังแม่มด เคารพยักษ์ … เข้าไปในป่า จากนั้นก็ออกจากป่า และมีความสุขตลอดไป!” จากนั้นซินเดอเรลล่าก็พูดว่า “ฉันหวังว่า…” และทุกคนก็มองเธอด้วยความสยองขวัญ … เพราะถ้ามองกันตามความเป็นจริง สิ่งหนึ่งที่มนุษย์ทำได้ดีคือการลืมบทเรียนชีวิต ไม่มีสิ่งเหล่านี้อยู่ในภาพยนตร์เลย …
ไม่ต้องพูดถึงตัวละครที่หายไป เช่น ผู้บรรยาย/พ่อ (หรือฉากละครตลกๆ มากมาย) … และการสร้างเสียงหัวเราะที่จำเป็นมากซึ่งสร้างขึ้นในครึ่งหลังของละครเพลง (เพราะการนับศพไม่ใช่เรื่องตลก 🙂 ละครเพลงมีช่วงพักหลังจากที่พวกเขาทั้งหมดมีความสุขตลอดไป … ดังนั้นเมื่อคุณพบพวกเขาอีกครั้ง เวลาก็ผ่านไป และพวกเขาทั้งหมดก็กลับมาอยากดูอีก จากนั้นยักษ์สาวก็เริ่มทำลายสิ่งของต่างๆ ในขณะที่เธอกำลังตามหาแจ็ค (เพราะเขาฆ่าสามีของเธอ … ไม่สามารถเน้นย้ำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ นี้มากพอได้) และความต้องการเล็กๆ น้อยๆ ของพวกเขาก็ถูกผลักออกไป เมื่อชีวิตของทุกคนเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
ฉันอยากจะบอกว่าความผิดหวังของฉันนั้นเหมือนกับคนที่หนังสือเล่มโปรดถูกสร้างเป็นภาพยนตร์ … ไม่ใช่ว่าทุกอย่างจะใส่ไว้ใน 2 ชั่วโมงนั้นได้ อย่างไรก็ตาม ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้ทำร้ายผู้ที่ไม่เคยดูของจริง ฉันเคยดู/เคยอยู่ในนั้นแล้ว สามารถพูดได้แทบทุกบรรทัดจนน่าเบื่อ แต่ฉันก็ยังร้องไห้ตอนจบแม้กระทั่งใน High School Productions ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำให้ฉันเฉยชา ฉันยังคงร้องไห้กับโฆษณาสัตว์ที่มี “ดวงตาของนางฟ้า…” แต่ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกถึงความผูกพันทางอารมณ์
จากนั้นก็มีฉากที่คนทำขนมปังวิ่งหนีหลังจากรู้ว่าภรรยาของเขาเสียชีวิต ในบทละคร ชายลึกลับ (หรือที่รู้จักในชื่อพ่อของเขา) พูดว่า “เราผิดหวัง เราหายไป เราตาย แต่เราไม่ได้ตาย . . . ” และคนทำขนมปังก็ร้องเพลงเศร้าสั้นๆ ที่จบลงด้วย “…ไม่มียักษ์อีกแล้ว! Into the Woods เราไม่สามารถใช้ชีวิตกับลูกๆ และภรรยาของเราได้จนกว่าวันแห่งความสุขจะมาถึงหรือ เราจะเพิกเฉยต่อแม่มดทั้งหมด คำสาปทั้งหมด ความหวังอันเป็นเท็จ คำอำลา ความพลิกผันทั้งหมด การสงสัยว่ายังมีอะไรที่เลวร้ายกว่านั้นรออยู่ข้างหน้า เด็กๆ ทั้งหมด ยักษ์ทั้งหมด …. แค่ไม่มีอีกแล้ว ” ในโรงละคร เราถูกสอนว่านักแสดงที่ไม่ร้องไห้คือผู้ทรงพลัง คุณสะอื้นเพราะคำพูดของเขายอมแพ้ ไม่ใช่เพราะเขาแสดงให้เราเห็นว่าเขาเศร้าแค่ไหน นี่เป็นเวอร์ชันของนักเขียนของการแสดง อย่าบอกใคร
แล้วก็ยังมีเด็กๆ ตามคุณสมบัติโบนัส ผู้กำกับรู้สึกว่าควรเป็นเด็กๆ ไม่ใช่เด็กวัยรุ่น ฉันขอไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง เพลง Hello Little Girl เป็นเพลงที่ชวนให้เคลิ้มและมีการสื่อความหมายแฝงหลายอย่างที่ฟังดูดีทีเดียวเพราะลิลลาดูเหมือนอายุ 13 -14 ปี แจ็คเป็นคนไร้เดียงสาแต่ไม่ใช่เด็ก เมื่อเป็นวัยรุ่น พวกเขาถูกบังคับให้เติบโตขึ้น พวกเขาไม่มีใครจริงๆ เพลง No one is alone ดูไม่ทรงพลังเท่าไหร่เพราะเด็กๆ เหล่านี้ยังเด็กมาก เห็นได้ชัดว่าต้องมีคนดูแลพวกเขา และดูแปลกที่คนทำขนมปังยินดีที่จะปฏิเสธไม่ให้เด็กๆ อยู่กับเขาในขณะที่แจ็คอายุไม่เกิน 10 ขวบ ถ้าตอนนี้พวกเขาเป็นวัยรุ่น ความลังเลใจของเขาจึงเข้าใจได้มากขึ้น เรดน่ากลัวกว่าเล็กน้อยในละครเพลงเมื่อดึงมีดออกมา … ซึ่งทำให้ดูตลกขึ้นเมื่อคนทำขนมปังตกใจกลัวว่าภรรยาของเขาจะทิ้งลูกไว้กับเรด
คนทำขนมปังและภรรยาของเขาไม่ได้ทะเลาะกันมากเท่ากับในละคร การแต่งงานของพวกเขาไม่ใช่การแต่งงานที่สมบูรณ์แบบ การแต่งงานไม่ใช่ แต่ความจริงในความสัมพันธ์ของพวกเขาทำให้เธอถูกเจ้าชายล่อลวง และเรายอมรับมันว่าเป็นข้อบกพร่องในตัวเธอ ในบทละคร ราพันเซลโทษแม่มดสำหรับความทุกข์ของเธอและพูดว่า “เพราะคุณ ฉันจึงไม่มีวันมีความสุขอีกต่อไป” แม่มดซึ่งแม่ของเธอเองก็ไม่ใช่ตัวอย่างที่ดีของความเป็นแม่ (ฉันหมายถึงจริงจังนะ ใครจะไปสาปลูกของตัวเองกัน) พยายามปกป้องลูกของเธออย่างแท้จริงโดยทำตรงกันข้าม (มีพ่อแม่ที่เป็นแบบนั้นอยู่) Into the Woods ใช่ เธอทำเรื่องเลวร้ายบางอย่างในนามของความรัก และเธอไม่ใช่คนดีอย่างแน่นอน ความผิดของเธอ
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในอาณาจักรที่ห่างไกล ในตอนที่คนทำขนมปัง (เจมส์ คอร์เดน เจ้าของรางวัลโทนี อวอร์ด) ยังเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ พ่อของเขา (ไซมอน รัสเซล บีล เจ้าของรางวัลบาฟตา อวอร์ด) ถูกจับได้ว่าขโมยถั่ววิเศษจากสวนผักของแม่มด (เมอริล สตรีพ เจ้าของสามรางวัลออสการ์) ที่อยู่ข้างบ้าน เพื่อเป็นการลงโทษที่เธอสูญเสียถั่ววิเศษไป แม่มดจึงถูกสาปให้มีรูปโฉมอัปลักษณ์ และในทางกลับกัน แม่มดก็ร่ายคำสาปกับครอบครัวของคนทำขนมปัง เพื่อเป็นการรับประกันว่าคนทำขนมปังและภรรยาของเขาจะไม่สามารถมีทายาทได้ตลอดกาล
หลายปีต่อมา ในตอนที่คนทำขนมปังและภรรยาของเขา (เอมิลี บลันท์ เจ้าของรางวัลลูกโลกทองคำ) ได้รับรู้เรื่องคำสาปนี้ พวกเขาก็เข้าไปในป่าพิศวงเพื่อหาวัตถุดิบที่จะถอนคำสาปและฟื้นฟูความงามให้กับแม่มด ในตอนที่พระจันทร์สีฟ้าจะขึ้นในอีกสามวันข้างหน้า ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นทุก ๆ 100 ปีเท่านั้น พวกเขาจะต้องกลับมาพร้อมกับของสี่อย่าง นั่นคือแม่วัวที่สีขาวราวน้ำนม เส้นผมที่มีสีเหลืองราวข้าวโพด ผ้าคลุมที่สีแดงราวกับเลือด และรองเท้าที่บริสุทธิ์ราวทองคำ
ระหว่างที่พวกเขาเดินทางเข้าไปในป่าพิศวง พวกเขาได้พบกับซินเดอเรลลา Into the Woods (แอนนา เคนดริค ผู้ได้รับการเสนอชื่อชิงรางวัลออสการ์และโทนี) ที่หนีจากปราสาทขณะสวมรองเท้าทองคำ หนูน้อยหมวกแดง (ลิลลา ครอว์ฟอร์ด) ที่กำลังเดินทางไปบ้านคุณยาย แต่ก็ถูกหมาป่าไล่ตาม (จอห์นนี เดปป์ ผู้ได้รับการเสนอชื่อชิงสามรางวัลออสการ์) สาวสวยราพันเซล (แม็คเคนซี เมาซี) ผู้ถูกแม่มดขังไว้บนหอคอยที่ไร้ประตู และแจ็ค (แดเนียล ฮัตเติลสโตน) เด็กหนุ่มที่กำลังจะเดินทางไปตลาดเพื่อขายมิลกี้ ไวท์ วัวที่เขารัก เพื่อเอาใจแม่ของเขา (เทรซีย์ อัลล์แมน เจ้าของเจ็ดรางวัลเอ็มมี) แต่ละครต่างเดินทางบนเส้นทางเพื่อทำความปรารถนาให้เป็นจริง
เมื่อค่ำคืนที่สามใกล้เข้ามา หลังจากที่รวบรวมสิ่งของที่จำเป็นมาได้ทั้งจากการขโมย การติดสินบนและการหลอกลวง คนทำขนมปังและภรรยาของเขาก็นำส่งสิ่งเหล่านั้นให้กับแม่มด ไม่นานนัก คำสาปของแม่มดก็สลายไป ทำให้เธอกลับมางดงามอีกครั้งหนึ่ง คนทำขนมปังและภรรยาได้ให้กำเนิดทายาทตามที่พวกเขาต้องการ ซินเดอเรลลาเป็นอิสระจากแม่เลี้ยงใจร้าย (คริสติน บาแรนสกี้ เจ้าของสองรางวัลโทนี อวอร์ดและรางวัลเอ็มมี) และพี่เลี้ยงใจร้าย ฟลอรินดาและลูซินดา (แทมมี บลองชาร์ด เจ้าของรางวัลเอ็มมีและลูซี พันช์) และได้แต่งงานกับเจ้าชาย (คริส ไพน์ ผู้ได้รับการเสนอชื่อชิงรางวัลคริติกส์ ชอยส์ อวอร์ด) ราพันเซลเป็นอิสระได้เพราะเจ้าชายของเธอ (บิลลี แม็กนัสเซน) และต้นถั่วยักษ์ที่งอกจากถั่ววิเศษที่แจ็คได้รับมาเพื่อแลกเปลี่ยนกับวัวของเขา ก็ทำให้พวกเขาร่ำรวยเกินกว่าที่แม่ของเขาจะคิดฝันเสียอีก
อย่างไรก็ดี ในช่วงเวลาแห่งความสุขนิจนิรันดร์ เลดี้ ไจแอนท์ ผู้น่าสะพรึงกลัวและเต็มไปด้วยความแค้น (ฟรานซิส เดอ ลา ตูร์ เจ้าของรางวัลโทนีและโอลิเวียร์ อวอร์ด) ได้ปีนลงมาจากต้นถั่ว และสร้างความพังพินาศให้กับอาณาจักร หมู่บ้านและป่าพิศวง เมื่อถูกบีบให้ต้องเผชิญหน้ากับผลลัพธ์ความปรารถนาของพวกเขา กลุ่มตัวละครที่ได้ผูกมิตรกันในป่า จะต้องมารวมตัวกันเพื่อรับผิดชอบผลการกระทำของพวกเขาก่อนที่พวกเขาจะล้มยักษ์ตนนั้นได้ เมื่อนั้น พวกเขาถึงจะได้ค้นพบความสำคัญของการเดินทางของพวกเขาแต่ละคน
ยอมรับว่าภาพยนตร์เรื่องนี้มีการโฆษณาที่ทำให้เข้าใจผิด (ซึ่งเป็นที่มาของฉัน แม้ว่าการโฆษณาจะทำให้เห็นชัดเจนว่าเป็นภาพยนตร์เพลง) สำหรับบางคนที่ชัดเจนว่าไม่มีความรู้เกี่ยวกับเนื้อหาต้นฉบับมาก่อน และจากที่เห็นได้จากบทวิจารณ์มากมายที่นี่ เพลงของ Stephen Sondheim ไม่เหมาะกับทุกคน ดังนั้นการไม่ชอบจึงเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ แต่ในฐานะแฟนของภาพยนตร์เพลง คนหนึ่งที่ชอบ Sondheim คนหนึ่งที่คิดว่า เป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่ดีที่สุดของเขา และในฐานะแฟนของโปรดักชั่นที่นำแสดงโดย Bernadette Peters ถึงแม้ว่าภาพยนตร์เรื่องนี้จะมีปัญหาสำหรับฉัน แต่ฉันก็สนุกกับมันได้ อย่างที่กล่าวไปก่อนหน้านี้
การไม่ชอบเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ ฉันคิดว่าความเกลียดชังที่ได้รับนั้นเกินเหตุ (นี่ไม่ใช่ภาพยนตร์ที่แย่ที่สุดเท่าที่เคยมีมาเลยแม้แต่น้อย) และไม่ยุติธรรม (ส่วนใหญ่มาจากคนที่ไม่รู้ว่านี่เป็นภาพยนตร์เพลงหรือคนที่มองว่าภาพยนตร์ของดิสนีย์ควรเป็นอย่างไรแบบเหมารวม) มีครึ่งหลังที่มีปัญหาอย่างมาก ไม่ใช่ทั้งหมด แต่ก็มีหลายส่วนที่เป็นปัญหามากพอที่จะทำให้กลายเป็นปัญหาได้ ครึ่งแรกมีอารมณ์ขัน ร่าเริง มีสีสัน และใกล้เคียงกับเนื้อเรื่องของละครเพลงเป็นส่วนใหญ่ แต่ครึ่งหลังมีจังหวะที่ช้าลงเล็กน้อย และโทนเรื่องเปลี่ยนไปอย่างไม่สอดคล้องกันจนดูมืดมนและไม่ค่อยสอดคล้องกันเนื่องจากการตัดบางอย่างออกไปเพื่อให้ดูสมเหตุสมผลมากขึ้น
องก์ที่สองของมืดมนในตอนแรก (และมีบางคนที่รู้สึกว่าองก์ที่สองหนักเกินไปสำหรับพวกเขา) แต่ไม่ถึงขนาดนั้น ไม่เคยรู้สึกเหมือนเป็นการแสดงสองชุดที่แตกต่างกันเลย นอกจากนี้ยังทำหน้าที่ปรับสมดุลของโทนเรื่องที่เปลี่ยนไปได้ดีกว่ามาก และตลกและสะเทือนอารมณ์มากกว่าในเวอร์ชันภาพยนตร์ Agony เป็นภาพยนตร์ที่สนุกสนาน และ Children Will Listen กระตุ้นอารมณ์เศร้าได้มากในเรื่องนี้ ดังนั้นภาพยนตร์เรื่องนี้จึงไม่ขาดคุณสมบัติเหล่านั้น เพียงแต่ว่าคุณสมบัติเหล่านั้นในละครเพลงนั้นแข็งแกร่งกว่า และคุณสมบัติเหล่านั้นจะแข็งแกร่งขึ้นในเรื่องนี้หาก Agony ที่สองและ No More ยังคงเหมือนเดิม ลิลลา ครอว์ฟอร์ดก็แสดงเสียงแหลมน่ารำคาญและแสดงสีหน้าว่างเปล่าในบทบาทหนูน้อยหมวกแดงเช่นกัน
ในทางกลับกัน เป็นผลงานที่ยอดเยี่ยม ชอบฉากป่าที่สวยงามแต่ชวนขนลุก มีสีสันแต่ชวนสะพรึงกลัว รวมถึงการถ่ายภาพที่ผสมผสานระหว่างความฝันและความน่ากลัวได้อย่างลงตัว เพลงของสอนด์ไฮม์ในเรื่องนี้ถูกวิจารณ์ว่าน่าเบื่อและซ้ำซาก ซึ่งเป็นคำวิจารณ์ที่ฉันไม่เห็นด้วยเลย ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นซ้ำอีก เรียกว่าเป็นโมทีฟที่สอนด์ไฮม์ใช้บ่อยมาก ดนตรีประกอบนั้นเร้าใจ สวยงาม และชวนหลอน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพลง The Last Midnight, Agony และ Children Will Listen ซึ่งโดดเด่นเป็นพิเศษในเพลงนี้ ซึ่งล้วนมีอารมณ์ที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เนื้อเพลงเป็นผลงานที่ชาญฉลาดและซับซ้อนที่สุดของสอนด์ไฮม์ ทั้งยังตลกและมีความหมายอีกด้วย
เพลงประกอบทั้งหมดได้รับการแสดงอย่างมีเสน่ห์และชาญฉลาด โดยเฉพาะ Agony และ The Last Midnight Hello Little Girl อาจจะมากเกินไปสำหรับบางคน และความน่าขนลุกนั้นก็เกินจริงไปเล็กน้อยและน่าสับสนในเรื่องนี้ Into the Woods แต่จอห์นนี่ เดปป์แสดงได้อย่างยอดเยี่ยม ร็อบ มาร์แชลล์แสดงให้เห็นถึงทักษะทางเทคนิคที่ยอดเยี่ยมในฐานะผู้กำกับและถ่ายทอดอารมณ์ของละครเพลงได้อย่างยอดเยี่ยม และนอกเหนือจากครอว์ฟอร์ดแล้ว นักแสดงก็ยอดเยี่ยมมากด้วยบทแม่มดที่น่าเกรงขามของเมอรีล สตรีป (เธอเล่นได้อย่างน่าตื่นเต้นใน The Last Midnight)
เจ้าชายที่ตลกขบขันของคริส ไพน์ และภรรยาคนทำขนมปังของเอมิลี่ บลันต์ที่เปี่ยมไปด้วยรายละเอียดและจริงใจ แอนนา เคนดริกเป็นซินเดอเรลล่าที่มีเสน่ห์ เจมส์ คอร์เดนแสดงได้น่าประทับใจในบทคนทำขนมปัง แดเนียล ฮัตเทิลสโตนแสดงได้อย่างน่าชื่นชมแม้ว่าแจ็คจะเขียนได้ไม่สมบูรณ์ และจอห์นนี่ เดปป์ก็น่าจดจำมาก หมาป่าของเขาไม่ใช่คนที่จะไว้ใจได้อย่างแน่นอนในช่วงเวลาสั้นๆ ที่เขาปรากฏตัวบนหน้าจอ สรุปแล้ว เป็นหนังที่มีปัญหาแต่ก็ไม่สมควรได้รับคำวิจารณ์เชิงลบอย่างรุนแรงเหมือนอย่างที่เห็นในหนังเรื่องนี้ และถือว่าดีกว่า Annie ที่เป็นหนังธรรมดาๆ เมื่อปี 2014 มาก หนังเรื่องนี้ไม่เหมาะกับทุกคน แต่เมื่อพิจารณาจากบทวิจารณ์แล้ว การชอบหนังเรื่องนี้ถือเป็นสิ่งผิดกฎหมาย และยิ่งไปกว่านั้น การจะรักมันด้วยซ้ำ 6.5/10 Bethany Cox
