The Tin Mine (2005) มหาลัยเหมืองแร่
เรื่องย่อ
พ.ศ. 2492 อาจินต์ ปัญจพรรค์ วัย 22 ปี The Tin Mine นิสิตชั้นปีที่สองจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ถูกรีไทร์ออกจากมหาวิทยาลัย เขาเดินทางไปภาคใต้ อาศัยรถขนหมูจากภูเก็ต มุ่งหน้าไปทำงานที่เหมืองกระโสม ตำบลกระโสม อำเภอตะกั่วทุ่ง จังหวัดพังงา หลังจากได้พบและสัมภาษณ์งานกับ นายฝรั่ง (Anthony Howard Gould) เขาได้ฝึกงาน ติดตามนายฝรั่ง และทำงานใช้แรงงานแทนคนงานของเรือขุดสายแร่ดีบุก ณ ที่นี้ ชีวิตของอดีตนักศึกษาชั้นปี 2 จากมหาวิทยาลัยดัง ได้เริ่มชีวิตปี 1 ใน มหา’ลัย เหมืองแร่ แล้ว
ผู้กำกับ
- จิระ มะลิกุล
บริษัท ค่ายหนัง
- จีทีเอช
นักแสดง
- พิชญะ วัชจิตพันธ์
- ดลยา หมัดชา
- สนธยา ชิตมณี
- นิรันต์ ชัตตาร์
- แอนโทนี โฮวาร์ด กูลด์
- จุมพล ทองตัน
- จรัล เพ็ชรเจริญ
โปสเตอร์หนัง
รีวิวหนัง
ขอบสหนัง
The Tin Mine “มหาวิทยาลัยสอนรักชาติ มหา’ลัยเหมืองแร่สอนให้รักชีวิต” ครบรอบ 15 ปีหนังคุณภาพเรื่อง 1 ของแดนสยาม แนวดราม่ากรุ่นกลิ่น Coming of Age แต่ดันไม่ถูกจริตคนในบ้านเราในเวลานั้น ทว่า Message ของหนังคมคายกลับได้รับนิยมในตลาดต่างประเทศ ตอนเรียนม.3 ที่หนังเรื่องนี้เข้าฉายผมโดดเรียนไม่ได้ไปดู ทั้งที่โรงเรียนตัวเองพาไปชมแท้ๆ แต่ก็ช่างเถอะระยะเวลา 15 ปีต่อมา ผมมีโอกาสได้เปิดใจดูจริงๆจัง ยอมรับว่ามีทั้งรอยยิ้มเสียงหัวเราะและได้แง่คิดการใช้ชีวิตจริงๆ ทุกคนคงรู้ดีอยู่แล้วว่าหนังเรื่องนีดัดแปลงมาจากเรื่องราวชีวิตจริงของคุณอาจินต์ ปัญจพรรค์ ที่ออกมาหาประสบการณ์ชีวิตในขณะที่ 22 ปี หลังโดดรีไทร์ออกจากมหาวิทยาลัยและมุ่งหน้ามาหาประสบการณ์ชีวิตที่เหมืองดีบุกในอำเภอตะกั่วทุ่ง จังหวัดพังงา มันเป็นการค้นหาโลกอีกใบที่เขาไม่เคยสัมผัสในตำราเรียน โชคดีที่เขาเรียนวิศวะมาทำให้เข้าใจภาษาอังกฤษและสื่อสารกับนายหัวเจ้าของแร่จนได้รับความไว้วางใจ
ข้อดี
ชอบการเล่าเรื่องที่ให้คนที่เล่นเป็นอาจินต์ ปัญจพรรค์ มาเป็นคนบรรยายเสียงเพื่อเป็นการเล่าเหตุการณ์แต่ละประเด็นที่เขาไปสัมผัสมาในแต่ละเหตุการณ์แต่ละชั้นปี ตัวละครหลักหนุ่มในเมืองที่มาแร่ดีบุกมาแบบคนไร้ซึ่งความหวัง เขาต้องพบกับแวดล้อมใหม่ ภาษาที่ไม่คุ้นเคย คนมากหน้าหลายตาที่สบประมาทในตัวเขา ว่าง่ายๆคือประสบการณ์ชีวิตที่มาฝึกสอนให้เขาได้รู้จักกับความรับผิดชอบ ความอดทน ความเป็นมืออาชีพในการทำงาน The Tin Mine ได้เรียนรู้มิตรภาพจากเพื่อนร่วมงาน ซึ่งหาไม่ได้จากมหาวิทยาลัย
พี่เก้งปรุงแต่งหนังดูเรียบง่ายเป็นธรรมชาติเหมือนไปสัมผัสช่วงเวลาปี 2492 เราได้เห็นวัฒนธรรมแบบคนใต้ การทำงานเหมืองแร่ที่แท้จริงมันเป็นอย่างไร ในยุคก่อนอยู่ในสภาพทุลักทุเลยากลำบาก สภาพอากาศทางใต้ฝนตกชุก เต็มไปด้วยโคลน ชีวิตก็เต็มไปด้วยความยากลำบาก ซึ่งตัวหนังทำหน้าที่ได้ดีงาม มีเพลงประกอบที่บรรเลงให้เข้าถึงอารมณ์ดราม่ายุคเก่า ที่ดูจริงจังสร้างประสบการณ์ร่วมให้แก่ผู้ชมมากๆ มันทำให้เราได้เข้าใจเรื่องราวอันยิ่งใหญ่ของอาจินต์ ณ เหมืองแร่และทำให้เขามีแรงบันดาลใจจนกลายเป็นนักเขียนดังในเวลาต่อมา
นักแสดง
พิชญะ วัชจิตพันธ์ แม้ว่าจะเป็นหนังเรื่องแรกเรื่องเดียวของเขาในวงการ ในภายหลังก็มีหนังอีกเรื่องคือฟ้าใส ใจชื่นบาน ในปี พ.ศ.2552 ก่อนจะผันตัวไปเรียนต่อในต่างประเทศและทำงานด้านการเกษตร ผมชอบคาแรกเตอร์ความเป็นคนตรงซื่อสัตย์ต่อเจ้านายต่างชาติ เขาพิสูจน์ตัวเองตลอดระยะเวลาที่ทำงานอยู่ในเหมืองแร่ เรียกว่าเป็นอาจินต์ ปัญจพรรค์ ได้สมบูรณ์แบบมาก พี่สน สนธยา ชิตมณี แกเป็นตัวฮาของหนังเลย แกเล่นเข้าคู่กับ พิชญะ วัชจิตพันธ์ เป็นลูกมือเป็นมิตรแท้ที่ช่วยเหลืออาจินต์
ข้อเสีย หนังไม่มีความหวือหวามีแต่รสชาติชีวิตที่ต้องสู้กับโลกใบใหม่ที่ไม่มีในตำราเรียน มันคงไม่ถูกจริตกับคนที่ชอบดูหนังกระแสหลักเสพอะไรง่ายๆแน่นอน
สรุป The Tin Mine ชอบการเรียนรู้ชีวิตของอาจินต์ ในตัวหนังเข้าใจหัวอกของคนที่ประสบความสำเร็จโดยที่ไม่ได้ยึดตำราเรียนว่ามันเป็นอย่างไร มันอาจยากลำบาก อุปสรรคมากมาย แต่มันคุ้มค่าที่จะไปเรียนรู้ และหนังก็สมควรแล้วที่ได้รับเลือกให้เป็นมรดกภาพยนตร์ของชาติ
ฉากนี้กูอิน
” เอาผมไปฆ่าให้ตาย ผมก็รักคุณ ” มหา’ลัย เหมืองแร่ เป็นภาพยนตร์ที่ดัดแปลงมาจากหนังสือรวมเรื่องสั้น ชุด เหมืองแร่ ของอาจินต์ ปัญจพรรค์ ซึ่งเพื่อให้ตัวหนังมีความเหมือนกับเรื่องราวต้นฉบับมากที่สุด เนื่อหาของหนัง เล่าถึง ในปี พ.ศ. ๒๔๙๒ อาจินต์ ปัญจพรรค์ เมื่อถูกรีไทร์จากคณะวิศวะฯ เด็กหนุ่มคนหนึ่งแบกเกียรติยศ ศักดิ์ศรี เท่าที่มหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของเมืองไทยได้มอบให้เขาในเวลา ๒ ปี The Tin Mine เดินทางไปตายเอาดาบหน้าที่เหมืองแร่ จังหวัดพังงา แต่ในขณะเดียวกัน มันคือจุดเริ่มต้นของการเดินทางไปสู่การเรียนรู้ชีวิตจริงที่ไม่สามารถเรียนรู้จากตำราเล่มไหน มหา’ลัย เหมืองแร่ 10 วันที่เข้าฉาย จนทางค่ายต้องทำการโปรโมทอย่างหนัก ในช่วงระหว่างนั้น ทำให้ตัวหนังสามารถปิดยอดรวมไปทั้งหมดได้ 30 ล้านบาท ซึ่งถือได้ว่าขาดทุนมากถึง 40 ล้านบาท และถือได้ว่าเป็นหนังที่ขาดทุนเป็นอันดับต้นๆจากหนังจาก GTH ทั้งหมด แต่ถึงกระนั้นในแง่คุณค่าด้านภาพยนตร์มันไม่ได้วัดแค่รายได้เพียงอย่างเดียว เพราะ มหา’ลัย เหมืองแร่ ถือได้ว่าเป็นภาพยนตร์ที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงในแง่เสียงวิจารณ์ โดย มหา’ลัย เหมืองแร่ สามารถกวาดรางวัล สุพรรณหงส์ ครั้งที่ 15 ไปได้ถึง 6 รางวัล รวมถึงเป็นภาพยนตร์ยอดเยี่ยมในปีนั้นอีกด้วย และการพูดถึงของภาพยนตร์เรื่องนี้ของทุกคนที่ได้ดู ก็คือเครื่องพิสูจน์ได้เป็นอย่างดี ว่าภาพยนตร์เรื่องนี้มีคุณค่าขนาดไหน
ภาพยนตร์เรื่อง The Tin Mine ซึ่งถ่ายทำในช่วงปี 1950 หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ถ่ายทำในภาคใต้ของประเทศไทย และเล่าเรื่องราวชีวิตของคนงานเหมืองดีบุกผ่านมุมมองของอาจารย์อารจินต์ ปัญจปาน (พิชญะ วัชชิตปาน) ซึ่งเรื่องสั้นอัตชีวประวัติของเขาเป็นพื้นฐานของภาพยนตร์เรื่องนี้ ไม่น่าแปลกใจเลยที่หลังจากชมภาพยนตร์เรื่องนี้แล้ว ภาพยนตร์เรื่องนี้จะได้เข้าชิงรางวัลออสการ์สาขาภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยมอย่างเป็นทางการ The Tin Mine อาจารย์อารจินต์ ปัญจปาน พระเอกของเราลาออกจากมหาวิทยาลัยและพบว่าตัวเองกำลังมองหางาน ไม่ว่าจะงานไหนก็ตามเพื่อเอาตัวรอด เมื่อออกจากกรุงเทพฯ เขาก็เดินทางไปทางใต้และพบกับคนงานเหมืองดีบุกกลุ่มหนึ่ง และด้วยทัศนคติที่ว่าเขาเต็มใจทำทุกอย่าง เขาจึงได้รับการว่าจ้างทันที และจากที่นั่น เขาก็ได้เรียนรู้ว่าชีวิตมีความหมายมากกว่าแค่กระดาษแผ่นหนึ่งที่บอกเล่าคุณสมบัติทางการศึกษาของคุณ แต่เป็นเรื่องขึ้นๆ ลงๆ ที่เราพบเจอ ซึ่งจะหล่อหลอมชีวิตของคุณไปตลอดกาล
สิ่งที่ฉันชอบเป็นพิเศษเกี่ยวกับเรื่องราวการเติบโตนี้คือการที่เรื่องราวถูกวางแผนอย่างเท่าเทียมกันตลอด 4 ปีที่เขาใช้ชีวิตบนเรือขุดและเมืองเหมืองแร่เล็กๆ ตั้งแต่มือใหม่จนถึงรุ่นพี่ ภาพยนตร์เรื่องนี้บอกเล่าเรื่องราวชีวิตของอาร์จินเป็นตอนสั้นๆ บางครั้งก็เล่าถึงฉากที่น่าจดจำบางฉาก ในขณะที่บางฉากจะเล่าถึงตัวละครที่เขาต้องเผชิญในแต่ละวัน ในเมืองเหมืองแร่ดีบุกที่ทุกคนรู้จักกันหมด และมีสถานที่พบปะสังสรรค์และความบันเทิงเพียงไม่กี่แห่ง ตัวละครเหล่านี้ช่วยถ่ายทอดบรรยากาศในภาพยนตร์ได้ การได้เห็นว่าชีวิตบนเรือขุดนั้นไม่ว่าจะยากลำบากเพียงใด ทำให้คุณสงสัยว่าสภาพแวดล้อมในการทำงานของคุณเองนั้นยากลำบากขนาดนั้นหรือไม่ แต่ความสามัคคีและจิตวิญญาณของทีมเสมอมา คือสิ่งที่ช่วยทำให้สภาพแวดล้อมใดๆ ก็ตามคุ้มค่าต่อการทำงาน การทำงานหนักและเล่นให้เต็มที่ควรเป็นคติประจำใจ เพราะเราจะเห็นว่าสิ่งนี้ถูกฝึกฝนอย่างไรในทุกระดับชั้น ไม่สนใจว่าใครจะเป็นซีอีโอหรือคนรับใช้ที่ต่ำต้อย
ตัวละครเหล่านี้เต็มไปด้วยความตลกขบขันและช่วงเวลาที่ซาบซึ้งใจ ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ประสบความสำเร็จ เหมือนกับพ่อค้าขี้งก (จุมพล ทองตัน) หัวหน้างานจอมเจ้าเล่ห์ที่พูดภาษาไทยและภาษามลายูผสมกันเล็กน้อย (นิรัน สัทธาร์) และผู้ช่วยไก่ (สนธยา จิตรมณี) ร่างใหญ่แต่เหมือนเด็ก น่าเสียดายที่หนังเรื่องนี้ฉายในโรงภาพยนตร์เพียงจำกัดจำนวนในปีนี้ และน่าเศร้าที่ฉันพลาดชมในตอนนั้น เป็นเรื่องที่ควรค่าแก่การชมในโรงภาพยนตร์ แม้ว่ารูปแบบการเล่าเรื่องจะยึดตามรูปแบบภาพยนตร์วัยรุ่น แต่เรื่องนี้มีหัวใจและจิตวิญญาณบางอย่าง ลองชมดูหากมีโอกาส!
หนังไทย เป็นเรื่องเกี่ยวกับเด็กชาย – ตัวละครหลักของเรา เมื่อเขาถูกไล่ออกจากสถาบัน การเดินทางของเขาเริ่มต้นขึ้น พ่อของเขาบอกว่าจะส่งเขาไปที่เหมืองแร่ดีบุก ซึ่งไม่มีใครอยากเริ่มต้นชีวิตใหม่/ส่วนหนึ่งของชีวิต ฉันอยากจะบอกว่า เขาจากไปโดยรู้ว่าไม่มีความหวังสำหรับเขาที่นั่น ความหวังทั้งหมดของเขามีศูนย์กลางอยู่ที่จุดหมายปลายทางใหม่ของเขา เหมืองแร่ดีบุก (มีเรื่องพิเศษอย่างหนึ่งที่ต้องพูดถึงเมื่อเขาคุยกับชายชรา เขาบอกว่า เขามาที่นี่เพื่อประหยัดเงิน เพื่อว่าเมื่อเขาออกจากที่นี่ไป เขาจะแต่งงานกับแฟนสาวที่เขาต้องทิ้งไว้ข้างหลัง ชายชราพูดว่า: ไม่ว่าคุณจะไปจีนหรือที่ไหนสักแห่งในโลก ผู้หญิงจะรอคุณเพียงสามปี หลังจากนั้น หากเธอพบคนรักใหม่ ก็ไม่สามารถตำหนิผู้หญิงคนนั้นได้)
เขาเริ่มไปทำงานที่นั่น อาจเป็นนักสำรวจ เขาค่อยๆ ทำความรู้จักกับทุกคน ในภาพยนตร์เรื่องนี้ บทเขียนนั้นสวยงามมาก เพราะเมื่อตัวละครหลักบรรยายเกี่ยวกับฝน แดด แอลกอฮอล์ ทุกอย่างก็สวยงามมาก พูดและเขียน ตัวอย่างเช่น: (เท่าที่จำได้) กล่าวว่า เราไม่ได้นั่งมองท้องฟ้าแต่เรามองดูวันสิ้นเดือนและมองดูความว่างเปล่าของแก้วเหล้าด้วย ที่นี่เจ้าของเหมืองแร่ดีบุกดื่มเหล้ากับทุกคน และเมื่อใดก็ตามที่เขาเห็นเด็กไม่มีเสื้อ เขาก็ให้เงินพวกเขาไปซื้อเสื้อ และเด็กทั้งหมู่บ้านก็มาไม่มีเสื้อเพื่อเอาเงิน เจ้าของเหมืองก็แจกเงินให้ทุกคนโดยไม่ลังเลเช่นกัน
จริงๆ แล้วในพื้นที่ชนบทมาก The Tin Mine ไม่ว่าจะเป็นชนบทหรือไม่ก็ตาม ผู้คนที่ทำงานในระดับต่ำมาก พวกเขามีเพียงแอลกอฮอล์เพื่อความบันเทิงเพื่อลืมความเหนื่อยล้าและความเศร้าโศกตลอดวัน (เช่น คนงานชาซิลเฮตที่ดื่มเหล้าถูกๆ ทุกคืน) วันหนึ่ง เด็กชายได้รับจดหมายจากแฟนสาว จดหมายนั้นเกี่ยวกับคำเชิญงานแต่งงาน เขาดื่มทั้งคืนกับชายชรา และเขียนบนกำแพงว่า อดีตคือความฝัน ปัจจุบันคือความอดอยาก อนาคตคือความตาย ชายชราเขียนประโยคใหม่ราวกับว่าอดีตคือความฝัน ปัจจุบันคือความอดอยาก อดทนไว้ โอ้ เครื่องจักรเหมืองแร่ดีบุกพัง และโครงการก็ถูกยกเลิก ทุกคนไปที่โครงการเหมืองแร่ใหม่ ที่นี่เจ้านายพูดว่า: อาร์ชิน คุณยังต้องไปอีกไกลและต้องเรียนรู้อีกมาก
มีเจ้าของร้านพูดว่า อาร์ชิน ทุกคนกำลังออกไปตามทางที่พวกเขามา คุณก็เช่นกัน เมื่อคุณมา คุณต้องยืมเงินก่อนจึงจะไปทำความสะอาดสิ่งที่ยืมมาทั้งหมดได้ Archin ให้เจ้าของร้านอย่างมีความสุขด้วยทุกสิ่งที่เขามี เขาได้รับในตอนท้าย เขาตระหนักได้/บางทีเมื่อเขามาที่นี่ แรงจูงใจในการหาเงิน/เก็บเงินของเขาอาจหายไป ตอนนี้เขามีชีวิตใหม่อีกครั้ง ฉันอยากจะสรุปด้วยการบอกว่าหนังเรื่องนี้ไม่ได้พิเศษอะไร แต่ทำออกมาได้สวยงามและคะแนน IMDb ก็ยอดเยี่ยม ในตอนจบของหนัง คุณจะรู้ว่าหนังเรื่องนี้สร้างจากประสบการณ์จริงที่เขียนโดยตัวละครหลักของเรา เขาใช้ชีวิตแบบนั้นจริงๆ และเขียนประสบการณ์ทั้งหมดลงในหนังสือ จากหนังสือที่เรามีอยู่ในปัจจุบันคือหนังเรื่องนี้ บางทีในชีวิตของฉัน อาจมีความเป็นไปได้สูงมากที่ฉันจะไม่ได้อ่านหนังสือภาษาไทยที่เขียนขึ้น แต่จากหนังเรื่องนี้ ฉันได้รวบรวมประสบการณ์จากส่วนอื่นๆ ของโลกมาบ้างเล็กน้อย
ดูหนังออนไลน์ ภาพยนตร์ที่คล้ายกัน
Boonchoo 10 (2010) บุญชู จะอยู่ในใจเสมอ
