Dying Breed (2008) พันธุ์นรกขย้ำโลก
เรื่องย่อ
Dying Breed ผสมผสานสองสัญลักษณ์อันน่าทึ่งที่สุดของประวัติศาสตร์แทสเมเนีย: เสือแทสเมเนียนที่สูญพันธุ์และ “The Pieman” (หรือที่รู้จักว่า Alexander Pearce) ซึ่งถูกแขวนคอเพื่อกินเนื้อคนในปี พ.ศ. 2367 Pearce หนีจากการตั้งถิ่นฐานที่น่าเกรงขามที่สุดของจักรวรรดิอังกฤษ – Sarah Island – และหายตัวไปในป่าทึบของ Western Tasmania นักโทษเจ็ดคนหนีไปกับเขา แต่เพียร์ซเป็นคนเดียวที่โผล่ออกมา
พร้อมกับชิ้นเนื้อมนุษย์ในกระเป๋าของเขา ตำนานของ Pearce ถือกำเนิดขึ้น เผ่าพันธุ์ที่สูญพันธุ์. Dying Breed ตำนานที่ถูกลืมไปนานแล้ว… ทั้งคู่ต่างต้องการเอาชีวิตรอดอย่างสิ้นหวัง ทั้งสองสามารถมีลูกหลานที่อาศัยอยู่ในพุ่มไม้แทสเมเนียได้แล้ว มีรายงานการพบเห็นเสือหลายครั้ง นักปีนเขาหลายคนหายตัวไป หลายร้อยในความเป็นจริง นักสัตววิทยา Nina เชื่อว่ายังมีเสือเหลืออยู่ในถิ่นทุรกันดารแทสเมเนีย และเธอมีหลักฐาน – รูปถ่ายของรอยเท้าที่น้องสาวของเธอถ่ายก่อนที่เธอพบกับอุบัติเหตุร้ายแรงในป่าเมื่อแปดปีก่อน ไม่สามารถหาทุนสนับสนุนสำหรับการเดินทาง นีน่ากลัวว่าเธออยากจะทำงานของพี่สาวให้เสร็จ แมตต์
คู่หูของเธอพยายามเกลี้ยกล่อมแจ็คเพื่อนเก่าให้ช่วยหาเงินค่าเดินทางในราคานี้ แจ็คพารีเบคก้าแฟนสาวมาด้วย ซึ่งใช้ทริปนี้เพื่อหลบหนีจากงานด้านอสังหาริมทรัพย์ที่ชะงักงันของเธอ ในการสืบเสาะเพื่อค้นหาเสือโคร่งที่สูญพันธุ์ กลุ่มได้ผจญภัยลึกเข้าไปในดินแดนโดดเดี่ยวและเข้าไปในอาณาเขตของลูกหลาน “พีแมน” “ซาร่าห์” เป็นเมืองเล็ก ๆ ที่รักษามรดกการกินเนื้อคนไว้อย่างหลงใหลเพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้เฒ่าผู้ต้องหาที่ให้กำเนิด มันต้องซ่อนไว้เพื่อความอยู่รอด…แต่มันยังต้องการ “สต็อก” ที่สดใหม่เพื่อผสมพันธุ์ นักล่าทั้งสี่กลายเป็นผู้ถูกล่า
ผู้กำกับ
- Jody Dwyer
บริษัท ค่ายหนัง
- Ambience Entertainment
นักแสดง
- Nathan Phillips
- Leigh Whannell
- Bille Brown
- Mirrah Foulkes
- Melanie Vallejo
- Kenneth Radley
- Elaine Hudson
โปสเตอร์หนัง
รีวิว
Dying Breed แทบจะเป็นทุกอย่างที่โฆษณาและตัวอย่างหนังบอกไว้ แม้ว่าจะคาดเดาได้เหมือนหนังสยองขวัญแนวนี้ส่วนใหญ่ในปัจจุบัน แต่เหล่านักแสดงก็ทำได้ดี และจังหวะของหนังก็ดีมากจนทำให้ฉันสนใจได้ สิ่งที่ฉันบ่นไม่ได้เกี่ยวกับหนังเรื่องนี้โดยเฉพาะ แต่เกี่ยวกับกระแสของหนังสยองขวัญในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ทุกๆ คนในหนังทุกเรื่องต้องตายจริงหรือ? เราจำเป็นต้องเห็นผู้ชายคนหนึ่งนั่งเฉยๆ อย่างช่วยอะไรไม่ได้ในขณะที่ภรรยา แฟนสาว หรือลูกสาวของเขาถูกข่มขืน ทำร้ายร่างกาย หรือแม้กระทั่งกินเนื้อคนต่อหน้าต่อตากี่ครั้งแล้ว? เราจำเป็นต้องถูกตอกย้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าในสมองของเราว่าความมืดมิดและความชั่วร้ายครองอำนาจสูงสุดและหลีกเลี่ยงไม่ได้จริงๆ หรือ?
ฉันเข้าใจว่าผู้คนไปดูหนังสยองขวัญเพื่อความแปลกใหม่และความสนุกสนานจากการกลัว แต่ในตอนนี้ หนังสยองขวัญนั้นมืดมนอย่างไม่สิ้นสุดและไร้ความหวังสำหรับตัวเอกในเรื่องเลย ใครจะไปเชียร์เมื่อตัวละครทุกตัวในหนังต้องตายไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ฉันเป็นคนบ้าหนังสยองขวัญมาตั้งแต่เด็กแล้ว ถ้าให้เลือกหนังสยองขวัญที่คิดว่าประสบความสำเร็จตามมาตรฐานทั่วไป ฉันคงต้องเลือกเรื่อง Alien หรือ Jaws ทั้งสองเรื่องถือว่าน่ากลัวในยุคนั้น ทั้งสองเรื่องมีฉากเลือดสาดและฉากเสี่ยงตายเยอะมาก และยังมีบางคนที่รอดชีวิตจากเหตุการณ์นั้นมาได้ ฉันสนุกกับเรื่อง The Blair Witch Project และหนังเรื่องอื่นๆ ที่คล้ายๆ กัน แต่ฉันเริ่มเบื่อหนังอย่าง Dying Breed มากกว่าที่จะสนุกกับมันจริงๆ
กระแสฮือฮาเล็กๆ น้อยๆ ที่เกิดขึ้นรอบๆ ภาพยนตร์ออสเตรเลียเรื่องนี้คงจะดีกว่าหากมองข้ามไป เพราะถึงแม้ฉันจะรู้สึกว่ามันยอดเยี่ยม แต่ก็ไม่ได้สร้างความประทับใจให้เราได้มากเท่าที่ควร เรื่องนี้ทำให้ฉันนึกถึงหนังสยองขวัญออสเตรเลียอีกเรื่องหนึ่งที่มีชื่อว่า ‘Wolf Creek (2005)’ Dying Breed และบางทีก็อาจรวมถึง ‘The Hills Have Eyes (2006)’ ที่สร้างใหม่ แต่คราวนี้ ความสยองขวัญที่ทวีความรุนแรงขึ้นเกิดขึ้นในป่าที่สวยงามของแทสเมเนีย เมื่อกลุ่มคนหนุ่มสาวออกเดินทางไปตามหาเสือแทสเมเนียที่เชื่อกันว่ามีสัญชาตญาณ แต่กลับสร้างเรื่องที่น่าสยองขวัญกว่าเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ท้องถิ่นของพื้นที่นั้นขึ้นมา
สำหรับฉันแล้ว หนังเรื่องนี้เกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว เพราะภาพโปสเตอร์ที่สะดุดตา (มีพายครึ่งชิ้นที่มีลูกตาและนิ้วอยู่ข้างใน) ดึงดูดความสนใจของฉัน และบทวิจารณ์เชิงบวกบางส่วนก็ทำให้คุณรู้สึกอยากกินมากขึ้น อย่างไรก็ตาม น่าเศร้าที่ฉันเป็นเพียงคนเดียวในสี่คนที่ไปดูหนังเรื่องนี้ที่โรงภาพยนตร์ ฉันอาจจะดูได้โดยไม่ต้องดูและรอให้มันออกฉายเป็นดีวีดี แต่ไม่มีอะไรจะดีไปกว่าการดูหนังสยองขวัญบนจอใหญ่
เรื่องราวนี้เริ่มต้นขึ้นอย่างไรนั้นยังไม่ค่อยแน่ใจนัก แต่เมื่อดูไปได้ครึ่งเรื่องแล้ว คุณจะรู้ว่าเรื่องราวจะดำเนินไปอย่างไร (ดินแดนแห่งจิตวิเคราะห์ที่มีกระแสการกินเนื้อคน) ฉันอาจฟังดูเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง แต่จริงๆ แล้วเรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องใหม่เมื่อเทียบกับหนังสยองขวัญสมัยใหม่ที่เน้นไปที่การทรมานและการทรมานเหยื่อ แม้ว่าอาจจะไม่มากมายนัก แต่ก็ยังคงมีความน่ากลัวอยู่มาก มีช่วงเวลาที่ดิบๆ อย่างชัดเจนพร้อมกับความรุนแรงเป็นระยะๆ แต่ไม่ใช่ความรุนแรงที่ทำให้หวาดกลัว แต่เป็นฉากหลังป่าที่ห่างไกลและน่ากลัวซึ่งมีภาพหลอนที่น่ากลัวตลอดเวลา ทิวทัศน์นั้นเขียวชอุ่มงดงาม แต่สิ่งที่แอบแฝงอยู่ภายใต้ฉากหลังที่งดงามและสะกดจิตนั้นคือความสยองขวัญที่น่าขนลุกซึ่งซ่อนอยู่ได้อย่างดี ฉากกลางคืนแต่ก็น่าแปลกใจเช่นกันในตอนกลางวันสามารถทำให้คุณรู้สึกได้ถึงอารมณ์นั้น การถ่ายทำภาพยนตร์นั้นทำได้อย่างมืออาชีพโดยดึงเอาบรรยากาศและฉากเข้ามาใช้ การตัดต่อนั้นรวดเร็วแต่ก็ผสมผสานได้ดี
สำหรับเรื่องราวนั้นใช้ข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้นจริงแล้วบิดเบือนให้เป็นเรื่องแต่งทั้งหมด เรื่องราวหลักเน้นที่ประวัติศาสตร์ของเสือแทสเมเนียนที่สูญพันธุ์ ซึ่งบางคนยังเชื่อว่ามีอยู่จริง และผสมผสานตำนานของอเล็กซานเดอร์ เพียร์ซ Dying Breed นักโทษชาวไอริชที่กินเนื้อคนซึ่งสามารถหลบหนีจากคุกและมุ่งหน้าไปยังป่าเถื่อนและถูกแขวนคอในปี 1824 จากนั้นเราก็เข้าสู่ยุคปัจจุบันกับกลุ่มคนสี่คนหลังจากถ่ายภาพเสือโคร่งโดยเฉพาะ แต่หนึ่งในเด็กผู้หญิงกลับสูญเสียพี่สาวของเธอในพื้นที่เดียวกับที่พวกเขาไปเยี่ยมชมในเหตุการณ์ที่คาดว่าจะจมน้ำตายเมื่อหลายปีก่อน ตอนนี้เรามาเริ่มบทความเกี่ยวกับนักท่องเที่ยวแบ็คแพ็คที่หายตัวไป แต่เมื่อพวกเขาพบกับคนในท้องถิ่นที่น่าขนลุก เรื่องตลกเกี่ยวกับการผสมพันธุ์กันในสายเลือดเดียวกันก็ไหลออกมา เรายังคงถูกถาโถมด้วยภาพย้อนอดีตที่ทับซ้อนกันเป็นภาพย้อนอดีต แม้ว่าการจัดเตรียมจะซ้ำซากและซ้ำซากจำเจ แต่เรื่องราวเบื้องหลังเหล่านี้ทำให้เรื่องราวมีพื้นฐานและความลึกมากขึ้นเล็กน้อย และลดความคิดที่จะกลายเป็นสิ่งที่ไม่มีความหมาย บทมีการกระทำที่น่าสงสัย แต่ส่วนใหญ่ปล่อยให้มันดำเนินไป
จังหวะค่อนข้างช้า และฉันเห็นว่าหลายคนบ่นเกี่ยวกับความช้าของครึ่งเปิดเรื่อง (ลองนึกถึงคำวิจารณ์ที่ ‘Wolf Creek’ ได้รับ) แต่ฉันคิดว่ามันถูกรีดออกมาอย่างเหมาะสมและมีจุดประสงค์ เพื่อโจมตีคุณอย่างรุนแรงเมื่อมันเปลี่ยนทิศทางในที่สุด จุดที่โดดเด่นคือมันเน้นที่อารมณ์ ภาพ และเสียง มากกว่าการฉีกขาดและการกระทำที่รุนแรง แม้ว่ามันจะทำลายการจัดการเชิงสาเหตุ แต่ก็ยังไม่ระเบิดออกมาและเพิ่มความตึงเครียดด้วยการสะเทือนขวัญในแผ่นหินที่กระจัดกระจายและการไหลที่ถูกกำหนด เมื่อถึงตอนจบ ฉันพบว่ามันสะดุดและผลลัพธ์ไม่น่าพอใจทั้งหมด แต่ก็ยังคงรู้สึกหดหู่ตลอดทั้งเรื่อง
มีตัวละครตัวหนึ่งในภาพยนตร์เรื่องนี้ที่เป็นคนหลงตัวเองอย่างแรง ฉันเกลียดเขาตั้งแต่แรกแล้วและรอไม่ไหวที่จะให้เขาตาย ฉันเกลียดความจริงที่ว่าเขาเป็นหลุมพรางที่ชัดเจนในเรื่องราวสยองขวัญที่ยอดเยี่ยม นางเอกของเรื่องพยายามจะย้อนรอยเท้าของน้องสาวเมื่อหลายปีก่อน Dying Breed น้องสาวจมน้ำตาย เธอต้องการค้นหาหลักฐานของเสือ ทั้งสองประเด็นทำให้เธออ่อนไหวมาก การที่แฟนของเธอจะแนะนำคู่หูของนกแซงแซวตัวนี้เพื่อพาพวกเขาเข้าไปในป่านั้นไม่มีเหตุผลเลย คนปกติจะไม่ทำอย่างนั้น ความจริงที่ว่านกแซงแซวมีรถกระบะและเรือไม่ใช่ข้อแก้ตัวที่ดีพอสำหรับการขาดความอ่อนไหวของแฟน การเช่ารถกระบะและเรือไม่ใช่ปัญหาที่แก้ไขไม่ได้ มันแย่ลง นกแซงแซวไม่ไวต่อคนในท้องถิ่นเลย ในหลายๆ ด้าน นกแซงแซวเป็นจุดเริ่มต้นของปัญหาทั้งหมด พูดตามตรง ถ้าไม่มีตัวละครตัวนี้ ฉันคงให้คะแนน Dying Breed 8 หรือ 9 คะแนนเต็มเลยทีเดียว มีไอเดียดีๆ หลายอย่าง ความน่ากลัวก็ไม่แพ้ Wolf Creek เลย มีเซอร์ไพรส์มากมาย ฉากสุดท้ายหลังจากที่นกแซงแซวได้ฉากนั้นก็สุดยอดมาก ยังไงก็ตาม นี่คือความเห็นของฉัน ฉันจะกดปุ่มสปอยล์และหวังว่าคนอื่นๆ จะเห็นด้วยกับฉัน
เพิ่งดูหนังเรื่อง Dying Breed ของ Jody Dwyer เป็นหนังสยองขวัญออสเตรเลียที่ยอดเยี่ยมมาก! อาจเป็นหนึ่งในหนังออสเตรเลียเรื่องโปรดของฉันในปีนี้ก็ได้ นักสัตววิทยาลึกลับสี่คนเดินทางไปที่แทสเมเนียตะวันตกเพื่อตามหาเสือแทสเมเนียตัวเก่า พวกเขาไม่รู้เลยว่าพวกเขากำลังเจอบรรพบุรุษของ Alexander Pearce อดีตนักโทษชาวออสเตรเลียที่มีชื่อเสียง เจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่า และบางครั้งเป็นมนุษย์กินเนื้อคนซึ่งรู้จักกันในชื่อ ‘Pieman’ พูดได้อย่างเต็มปากว่าร้านอาหารหรูได้เปิดขึ้นที่แม่น้ำ Pieman
เมื่อกลุ่มคนแปลกๆ Dying Breed ของแทสเมเนียที่มีลักษณะเหมือน Deliverance ออกล่าผู้ล่าเสือโคร่งผู้โชคร้ายของเรา Dying Breed ได้รับการคัดเลือกมาอย่างดี โดย Leigh Whannell (รับบทโดย Saw) ถ่ายทอดเรื่องราวของชายผู้มีเสน่ห์ทางเพศที่ไม่ธรรมดาในดินแดนป่าของแทสเมเนียตะวันตก และ Nathan Phillips (รับบทโดย Wolf Creek) ในบทบาทนักล่าที่เป็นนักเลงที่หากินตามตื้อ Whannel เป็นพระเอกที่ยอดเยี่ยมและควรแยกตัวออกจากหนังสยองขวัญและทำหน้าที่จริงจังอื่นๆ เด็กสาวสองคน Sally MacDonald และ Melanie Vallejo ก็ทำได้ดีเช่นกัน โดยเฉพาะในช่วงหลัง เมื่อเธอถูกแขวนคอและชำแหละศพแบบ Cannibal Holocaust
ที่หลังโรงเก็บของของครอบครัว Pieman ฉันแน่ใจว่า Leigh Whannell คงกำลังแสดงฉากของผู้กำกับ Cannibal Holocaust เพราะฉากนี้มีกลิ่นอายของหนังคลาสสิกเรื่องนั้นอย่างแน่นอน และฉาก Dying Breed ก็ทำได้ดีมากในด้านความโหดร้าย หนังเรื่องนี้มีฉากต่างๆ ที่มีประสิทธิภาพมากในถ้ำ ตอนกลางคืนในพุ่มไม้ ด้านหลังโรงเก็บของของฆาตกร บนสะพานตอนรุ่งสาง ฯลฯ ถ่ายทำได้อย่างมีประสิทธิภาพและมีคะแนนที่ดีมาก ภูมิประเทศแทสเมเนียที่ดูน่ากลัวทำให้เกิดความมืดคล้ายกับสิ่งที่ DH Lawrence พูดเกี่ยวกับความว่างเปล่าในยุคดึกดำบรรพ์ของพุ่มไม้ในออสเตรเลีย หนังเรื่องนี้น่าจะดำเนินเรื่องได้ดีเพราะสำเนียงชาวออสซี่ไม่แข็งกร้าวเกินไป และสำเนียงหนึ่งเป็นสำเนียงไอริช ครอบครัวของคนประหลาดที่เกิดจากการผสมพันธุ์กันในสายเลือดเดียวกันนั้นน่าจดจำและมีความหลากหลายทั้งแรงจูงใจและการกระทำ
