Dances With Wolves (1990) จอมคนแห่งโลกที่ 5
เรื่องย่อ
ร.ท. จอห์นดันบาร์ได้รับการขนานนามว่าเป็นฮีโร่หลังจากที่เขานำกองกำลังสหภาพไปสู่ชัยชนะโดยบังเอิญในช่วงสงครามกลางเมือง เขาขอตำแหน่งในแนวรบด้านตะวันตก แต่พบว่ามันร้าง ในไม่ช้าเขาก็พบว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียว แต่พบกับหมาป่าที่เขาพากย์เสียง Dances With Wolves “สองถุงเท้า” และชนเผ่าอินเดียนที่ขี้สงสัย Dunbar ผูกมิตรกับชนเผ่าอย่างรวดเร็วและค้นพบหญิงสาวผิวขาวที่เลี้ยงดูโดยชาวอินเดียนแดง เขาค่อยๆได้รับความเคารพจากคนพื้นเมืองเหล่านี้และเลิกใช้วิถีของคนขาว
ผู้กำกับ
- Kevin Costner
บริษัท ค่ายหนัง
- Tig Productions
นักแสดง
- Kevin Costner
- Mary McDonnell
- Graham Greene
- Rodney A. Grant
- Floyd ‘Red Crow’ Westerman
- Tantoo Cardinal
โปสเตอร์หนัง
รีวิว
เป็นเรื่องยากที่จะนึกถึงภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์ที่ถ่ายทอดเรื่องราวของชนพื้นเมืองอเมริกันได้ดีเท่ากับเรื่องนี้ ชนพื้นเมืองอเมริกันเป็นมนุษย์ที่มีบุคลิก สติปัญญา ศักดิ์ศรี วัฒนธรรม และอารมณ์ขันที่แตกต่างกัน Dances With Wolves ความจริงที่ว่าภาพยนตร์ฮอลลีวูดเรื่องดังมีบทสนทนาเป็นภาษาลาโกตาเป็นส่วนใหญ่และมีคำบรรยายเป็นภาษาอังกฤษ ถือเป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมมาก การพรรณนาถึงความโหดร้ายของคนผิวขาว เช่น ฉากที่ซากควายเน่าเกลื่อนไปทั่วทุ่งหญ้า ทำให้เรื่องราวคลาสสิกทั้งในแนวตะวันตกและในแนวที่มักสอนประวัติศาสตร์ต้องพลิกผันไป ภาพยนตร์เรื่องนี้ระบุตัวตนของคนป่าเถื่อนตัวจริง และเควิน คอสต์เนอร์ควรได้รับเครดิตอย่างมากสำหรับเรื่องนี้
ภาพยนตร์เรื่องนี้มีความยาวแบบมหากาพย์และไม่สมบูรณ์แบบเลย ฉันอยากให้ไม่มีเรื่องราวความรักและเน้นไปที่ตัวละครพื้นเมืองมากกว่านี้ เพลงประกอบก็รบกวนเกินไป และมีหลายครั้งที่ฉันคิดว่าฉากนี้น่าจะออกมาดีกว่านี้หากตั้งค่าเสียงให้เบาที่สุด ส่วนคำวิจารณ์ที่ว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ใช้สำนวน “ผู้ช่วยให้รอดผิวขาว” นั้น ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นเลย ถ้าจะว่ากันจริงๆ แล้ว ตัวละครของคอสต์เนอร์ต่างหากที่ได้รับการช่วยเหลือ ทั้งทางจิตวิญญาณและร่างกาย ในขณะที่เขากำลังจะถูกแขวนคอในข้อหาทรยศชาติ เรื่องราวเกี่ยวกับความงามของการอยู่ร่วมกันและการเคารพวัฒนธรรมอื่น และความโศกเศร้าของการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในประวัติศาสตร์มากกว่า
ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นผลงานแห่งความรักอย่างชัดเจน และคอสต์เนอร์ก็เสี่ยงมากกับเรื่องนี้ การคัดเลือกนักแสดงชาวพื้นเมืองนั้นถือว่าล้ำหน้าไปหลายทศวรรษ และเกรแฮม กรีน (Kicking Bird), ร็อดนีย์ เอ. แกรนท์ (Wind In His Hair) และฟลอยด์ เรด โครว์ เวสเตอร์แมน (Chief Ten Bears) ต่างก็ยอดเยี่ยมมาก การถ่ายทำส่วนใหญ่ถ่ายทำที่เซาท์ดาโคตาซึ่งสวยงามมาก อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ฉันชอบที่สุดเกี่ยวกับภาพยนตร์เรื่องนี้คือหัวใจ และวิธีที่แสดงให้เห็นถึงความชื่นชมอย่างเรียบง่ายที่มีต่อชาวซู “พวกเขาเป็นคนที่กระตือรือร้นที่จะหัวเราะ ทุ่มเทให้กับครอบครัว ทุ่มเทให้กันและกัน คำเดียวที่ผุดขึ้นมาในใจคือความสามัคคี” ตัวละครหลักกล่าว อยากดูหนังแบบนี้อีก และจากมุมมองของคนในพื้นที่ 31 ปีผ่านไป มันสายเกินไปแล้ว แต่ขอชื่นชมคอสต์เนอร์สำหรับสิ่งที่เขาประสบความสำเร็จในปี 1990
ภาพยนตร์เรื่องนี้เล่าผ่านคำพูดและประสบการณ์ของทหารในสงครามกลางเมือง ร้อยโทจอห์น ดันบาร์ Dances With Wolves และคอสต์เนอร์ทำให้เป็นการเดินทางทางจิตวิญญาณที่เข้มข้นซึ่งท้าทายบุคคลในหลายๆ ทางหลังจากการเดินทางที่ฆ่าตัวตายและประสบความสำเร็จในสนามรบ ร้อยโทดันบาร์ได้นำกองกำลังสหภาพไปสู่ชัยชนะเหนือฝ่ายสมาพันธรัฐโดยไม่ได้ตั้งใจ เขาได้รับอนุญาตให้เลือกภารกิจใหม่ของตัวเอง จอห์นเลือกที่จะล่าถอยเข้าไปในป่า ไปยังชายแดนที่ไกลที่สุด ซึ่งทั้งชาวอินเดียนเผ่าซูและเผ่าพอว์นียังคงปกครองอยู่
ภาพยนตร์เรื่องนี้ถ่ายทอดความกล้าหาญแบบอเมริกันได้อย่างสมบูรณ์แบบ เมื่อคอสต์เนอร์ขี่ม้าออกไปคนเดียวในที่ราบลาโกตา สวมเครื่องแบบเต็มยศและถือธงอเมริกันขนาดใหญ่เพื่อแนะนำตัวอย่างเป็นทางการกับเพื่อนบ้านเผ่าซู และสิ่งที่เลวร้ายที่สุดของอเมริกา ความโหดร้ายที่กองทัพกระทำเมื่อพบว่าเขาเป็นทหารแยงกี้ที่กลายเป็นอินเดียนและถูกจับในข้อหาทรยศ แต่เป็นอารมณ์ขันที่อ่อนโยนและช่วงเวลาส่วนตัวของภาพยนตร์เรื่องนี้ที่ทำให้คอสต์เนอร์มีผลงานมหากาพย์ที่ทะเยอทะยาน
ตะวันตกมีรสชาติพิเศษ ฉากที่ดันบาร์และทูซ็อกส์หมาป่าของเขาไม่กล้ากินจากมือของเขาในตอนแรก การพบกันครั้งแรกที่ตลกขบขันของเขากับคิกกิ้งเบิร์ด (เกรแฮม กรีน) ชายผู้รักสงบ เรื่องราวความรักของเขากับหญิงผิวขาวที่ถูกลักพาตัวซึ่งอาศัยอยู่กับเผ่าที่เรียกว่าสแตนด์สวิธอะฟิสต์ (แมรี่ แม็กดอนเนลล์) ความสัมพันธ์ของเขากับนักรบผู้ดุร้ายที่ชื่อวินด์อินฮิสแฮร์ (ร็อดนีย์ เอ. แกรนท์) และอีกมากมาย เช่น แบล็กชอว์ล (แทนทูคาร์ดินัล) ที่ให้คำปรึกษาสามีของเธอเกี่ยวกับเรื่องของหัวใจ ด้วยการต่อสู้ด้วยธนู การล่าควายอย่างสนุกสนาน และความรู้สึกอ่อนโยนที่ไม่เคยมีมาก่อนที่มีต่อชนพื้นเมืองอเมริกัน “Dances With Wolves” ยังคงเป็นความสำเร็จที่น่าทึ่งและเป็นเครื่องบรรณาการอันงดงามสำหรับวัฒนธรรมที่สูญหายไปตามกาลเวลา
ยากสำหรับฉันที่จะเชื่อว่าสิบสี่ปีผ่านไปแล้วตั้งแต่ฉันดูหนังเรื่องนี้ครั้งแรก ตอนนั้นฉันอายุเพียงสิบขวบ และนี่เป็นหนังเรื่องแรกที่ฉันเคยดูซึ่งทั้งน่าดูและน่าคิด และนี่เป็นหนึ่งในสองประสบการณ์การไปดูหนังในโรงภาพยนตร์ที่ฉันมีกับคุณย่าผู้ล่วงลับ และฉันมักจะนึกถึงคุณย่าทุกครั้งที่ดูหนังเรื่องนี้ มันทำให้ฉันนึกถึงช่วงเวลาในอดีตเสมอ ไม่ว่าจะดูกี่ครั้งก็ตาม นี่เป็นหนังเรื่องเดียวที่น่าจะสร้างขึ้นได้ในยุคหลังสงครามเวียดนามเท่านั้น เมื่อชาวอเมริกันเริ่มตั้งคำถามถึงความซื่อสัตย์สุจริตทางศีลธรรมของประเทศของตน แล้วเราจะอธิบายความเย้ยหยันของทหารที่พูดคุยกับตัวละครดันบาร์ของคอสต์เนอร์ในฉากเปิดเรื่องได้อย่างไร หรือจะอธิบายข้อสังเกตในภายหลังของดันบาร์ว่า “ไม่มีเป้าหมายทางการเมืองที่มืดมน” ต่อการต่อสู้กับชาวซูของชาวพอว์นีได้อย่างไร
ฉากที่ดันบาร์ได้รับคำสั่งจากนายพันที่ป่วยทางจิตก็ดูเหมือนจะพูดถึงเวียดนามด้วย ประเด็นคือ ฉันคิดว่าในขณะที่ชายหนุ่มทั้งรุ่นถูกสังหารในสงครามกลางเมือง ฝั่งตะวันตกกลับถูกควบคุมโดยผู้ที่ไม่เหมาะสมที่จะปฏิบัติหน้าที่ในความขัดแย้งที่ใหญ่กว่านั้น ในฉากนั้น มอรี เชย์กินแสดงได้น่าจดจำและสะเทือนอารมณ์ที่สุดฉากหนึ่งที่ฉันเคยเห็นในภาพยนตร์เรื่องใดๆ
การพรรณนาถึงชนพื้นเมืองอเมริกันในภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ได้ถูกต้องทางการเมืองเท่าที่ดูจากผู้ที่ดูเพียงครั้งเดียวหรือดูในระดับผิวเผิน ในฉากแรกที่พรรณนาถึงชนพื้นเมืองอเมริกัน ผู้กล้าชาวพอว์นียิงธนูใส่ตัวละครผิวขาวตัวหนึ่งแล้วถลกหนังศีรษะของเขา ความชั่วร้ายที่ไม่สำนึกผิดของตัวละครของเวส สตูดี โดยเฉพาะนั้น ชวนให้นึกถึงความเรียบง่ายทางศีลธรรมของภาพยนตร์ตะวันตกหลายเรื่องก่อนหน้านี้
แม้แต่ตัวละครอินเดียนที่เห็นอกเห็นใจที่สุด ในภาพยนตร์เรื่อง Kicking Bird ก็ไม่ได้ใจดีกับ Dunbar เพียงเพราะต้องการเป็นมิตร แต่เพราะเขาเชื่อว่าเขาสามารถหาข้อมูลที่เป็นประโยชน์จากทหารผิวขาวเกี่ยวกับชาวผิวขาวคนอื่นๆ ที่กำลังบุกรุกดินแดนของซูได้ ปฏิสัมพันธ์ระหว่าง Dunbar และซูมีประสิทธิผลอย่างมากเพราะชาวซูยังคงซื่อสัตย์ต่อตนเอง พวกเขาไม่ได้เป็นศัตรูแบบการ์ตูนเหมือนอินเดียนที่ปรากฏในภาพยนตร์คาวบอยเก่าๆ แต่พวกเขาก็ไม่ได้อ่อนโยนหรือไร้เดียงสาเช่นกัน
แม้ว่าภาพยนตร์เรื่องนี้จะได้รับแรงบันดาลใจจากมหากาพย์อเมริกันที่หลากหลาย เช่น The Birth of a Nation (1915) และ The Searchers (1956) แต่ความคิดสร้างสรรค์ของภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ได้อยู่แค่การให้ความเคารพต่อชนพื้นเมืองอเมริกันเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการถ่ายทอดตัวละครหลักอย่างเป็นส่วนตัวอย่างเข้มข้นด้วย มหากาพย์ยาวสามชั่วโมงเรื่องอื่นๆ ไม่กี่เรื่อง (เช่น Lawrence of Arabia และ Braveheart) พัฒนาตัวเอกได้อย่างสมบูรณ์และมีชีวิตชีวาเท่ากับภาพยนตร์เรื่องนี้ที่พัฒนาตัวละคร Dunbar ของ Costner
แม้ว่าจะผ่านมาสิบสี่ปีแล้ว แต่เรื่องราวของตัวละครดันบาร์ที่เปลี่ยนจากทหารที่ฆ่าตัวตายในฉากเปิดเรื่องไปเป็นซูที่ถูกรับเลี้ยงและให้ความสำคัญกับความต้องการของผู้คนในฉากสุดท้าย ยังคงเป็นหนึ่งในเรื่องราวที่น่าทึ่งที่สุดที่ฉันเคยเห็นในภาพยนตร์เรื่องใดๆ การแสดงของคอสต์เนอร์ไม่ได้รับรางวัลใดๆ เท่าที่ทราบ แต่การแสดงนี้ช่วยให้ภาพยนตร์เรื่องนี้มีสมาธิจดจ่อได้อย่างเต็มที่ เขาแสดงได้อย่างน่าเชื่อถือในทุกขั้นตอน แม้ว่าบางครั้งจะดูเก้ๆ กังๆ และถ่อมตัวเกินไป เขากระแทกศีรษะในความมืดและเป็นลมหลังจากเผชิญหน้ากันในการพยายามทำลายความลึกลับของตะวันตก
คุณสมบัติอีกประการที่ภาพยนตร์เรื่องนี้มีร่วมกับ The Searchers
คือการเชื่อมโยงความท้าทายทางกายภาพของชายแดนกับการทดสอบจิตวิญญาณ ตัวละครดันบาร์ทำความสะอาดบาร์ในป้อมปราการเพราะเขาปฏิเสธที่จะสูญเสียความเป็นมนุษย์เช่นเดียวกับผู้คนก่อนหน้าเขาที่ละทิ้งป้อมปราการ ต่อมาเขาไม่สามารถตัดสินใจได้ว่าเขารู้สึกสบายใจมากกว่าหรือน้อยกว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าพวกซู เพราะเขาพยายามอย่างหนักที่จะเป็นตัวของตัวเอง แม้ว่าเขาจะยังไม่แน่ใจว่าตัวเองเป็นใครก็ตาม
ภาพยนตร์เรื่องนี้คงทำให้ผู้ชมที่กำลังมองหาความบันเทิงอย่างแท้จริงผิดหวัง เป็นเรื่องราวที่เงียบและชวนคิด แม้ว่าจะมีฉากแอ็กชั่น แต่จุดเน้นอยู่ที่ฉากแอ็กชั่นที่เปลี่ยนแปลงตัวละคร (โดยเฉพาะดันบาร์) Dances With Wolves มากกว่าฉากแอ็กชั่นเอง คุณจะไม่เห็นตัวละครการ์ตูนที่สร้างด้วยคอมพิวเตอร์ในภาพยนตร์เรื่องนี้ แต่คุณจะเห็นผู้คนจริง ๆ พูดคุยกันจริง ๆ และคุณจะเห็นคอสต์เนอร์และแมรี่ แมคดอนเนลล์ ผู้ร่วมแสดงมีส่วนร่วมในฉากเลิฟซีนที่ใกล้ชิดและน่าเชื่อถือจนคุณลืมไปเลยว่าพวกเขากำลังแสดงอยู่!
ถ้าฉันสามารถให้คะแนนดนตรีประกอบภาพยนตร์เรื่องนี้เพียงอย่างเดียวได้ ฉันจะให้คะแนนเต็ม 10 เพราะเป็นหนึ่งในเพลงประกอบที่ดีที่สุดที่ฉันเคยได้ยินมา สามารถยืนหยัดได้ด้วยตัวเองแต่เข้ากับภาพยนตร์ได้อย่างลงตัว เป็นภาพยนตร์ที่ซาบซึ้งโดยไม่หวานเลี่ยน มีเกียรติโดยไม่โอ้อวด สิ่งที่ดีที่สุดคือ มันถ่ายทอดอารมณ์ลังเลของเรื่องราว ความรู้สึกอยากรู้ที่เอาชนะความกลัวและกลายมาเป็นความไว้วางใจ
hitchcockthelegend
กำกับโดย Kevin Costner ซึ่งแสดงนำด้วย ดัดแปลงจากนวนิยายของเขาเองในชื่อเดียวกันโดย Michael Blake นำแสดงร่วมกับ Costner ได้แก่ Graham Greene, Mary McDonnell และ Rodney A. Grant Dean Semler กำกับภาพและ John Barry แต่งเพลงประกอบ เรื่องราวเกิดขึ้นในช่วงสงครามกลางเมืองอเมริกา เล่าถึงการที่ร้อยโท John Dunbar (Costner) ไปยังฐานทัพทหารที่ชายแดนอเมริกา เมื่อเผชิญกับการแยกตัวออกไป เขาได้ผูกมิตรกับธรรมชาติ อินเดียนเผ่า Lakota และพบว่าตัวเองอยู่ในเหตุการณ์นั้น
“ฉันไม่เคยรู้จักคนกลุ่มไหนที่กระตือรือร้นที่จะหัวเราะ ทุ่มเทให้กับครอบครัว ทุ่มเทให้กันและกันมากขนาดนี้มาก่อน และคำเดียวที่ผุดขึ้นมาในใจคือความสามัคคี” นักวิจารณ์ต่างก็ยินดีและเตรียมที่จะวิจารณ์ Costner อย่างรุนแรง ซึ่งแน่นอนว่าจะต้องเป็นความล้มเหลว ภาพยนตร์คาวบอยมหากาพย์ที่สร้างในปี 1990 หากเขาไม่เรียนรู้จาก Heaven’s Gate ล่ะก็ ภาพยนตร์เรื่องนี้ใช้เวลาในการผลิตนานมาก และมีงบประมาณเพียง 15/22 ล้านเหรียญสหรัฐ จึงมีข่าวว่า Costner ต้องใส่เงินของตัวเอง 3 ล้านเหรียญสหรัฐเพื่อช่วยในการผลิต
ภาพยนตร์เรื่องนี้ต้องเผชิญกับการล่าช้าในการผลิตเนื่องจากปัญหาต่างๆ เช่น สภาพอากาศ การฝึกสัตว์ และฉากแอ็กชันที่ต้องใช้เวลาถ่ายทำนานถึงสามสัปดาห์ ซึ่งทั้งหมดนี้ล้วนมีส่วนทำให้เชื่อว่าภาพยนตร์เรื่องนี้จะต้องล้มเหลวอย่างแน่นอน “Kevin’s Gate” มีคนตะโกนว่า นั่นอะไรนะ มันยังมีคำบรรยายบางส่วนด้วยเหรอ ไม่มีทางเป็นไปได้ ทำรายได้ 424 ล้านเหรียญสหรัฐจากตั๋วเข้าชมโรงภาพยนตร์ทั่วโลกเพียงอย่างเดียว พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่ารายได้ทั้งหมดจะเป็นอย่างไรหากเรารวมการคืนตั๋ว VHS และ DVD เข้าไปด้วย!
เมื่อถึงเวลาประกาศรางวัลออสการ์ ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับรางวัลออสการ์ 7 รางวัล รวมถึงภาพยนตร์ยอดเยี่ยม (ทำให้เป็นภาพยนตร์คาวบอยเรื่องแรกที่ได้รับรางวัลอันทรงเกียรตินี้ นับตั้งแต่รางวัล Cimarron ในปี 1931) และผู้กำกับยอดเยี่ยม นอกจากนี้ยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงอีก 5 รางวัล โดย Costner ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม Graham Greene ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม และ Mary McDonnell ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม ทั้งหมดนี้ถือเป็นชัยชนะส่วนตัว ศิลปะ และเชิงพาณิชย์ของ Costner เราจะได้เห็นเขานั่งจิบมันบดเปรี้ยวบนระเบียงหลังงานออสการ์และชูนิ้วกลางให้กับนักวิจารณ์ที่ต้องการให้เขาล้มเหลว
ภาพยนตร์ของ Costner เป็นเรื่องราวที่เรียบง่าย ไม่มีใครโต้แย้งเรื่องนี้ได้ แต่ (ชื่อที่ชาวซูตั้งให้กับ Dunbar) ถ่ายทอดออกมาได้อย่างยอดเยี่ยม เป็นภาพยนตร์ตะวันตกที่น่าหลงใหลที่สุดเท่าที่มีมา ภาพยนตร์เรื่องนี้อวดอ้างถึงทุกสิ่งที่จำเป็นในการสร้าง Oater ระดับเฟิร์สคลาส เรื่องราวอาจจะเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยรายละเอียด ตัวละครมีความลึกซึ้งอย่างแท้จริงและไม่หย่อนยาน แม้แต่ในฉบับตัดต่อที่ยาวถึง 236 นาทีของผู้กำกับที่ยอดเยี่ยม ต้องยกความดีความชอบให้กับ Costner ซึ่งในการกำกับครั้งแรกของเขา ซึ่งเขาสามารถผสมผสานทุกอย่างเข้าด้วยกันในสไตล์ของปรมาจารย์คนหนึ่งจากยุคภาพยนตร์ตะวันตกคลาสสิกได้สำเร็จ
ทุกเส้นทางที่เดินลงไปล้วนให้ผลตอบแทนที่คุ้มค่า ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนมีที่มาที่ไป เต็มไปด้วยความเศร้าโศก ความโรแมนติก และบทกวีที่เศร้าโศก ฉากแอ็กชั่นได้รับการสร้างสรรค์อย่างเชี่ยวชาญ โดยมีฉากล่าควายที่น่าทึ่งเป็นพิเศษ ไม่มี CGI ที่นี่ มีแอนิมาโทรนิกส์แปลกๆ สำหรับการเผชิญหน้าอย่างใกล้ชิด แต่ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นของจริง เช่นเดียวกับหมาป่าและเผ่าลาโกตาซูที่เล่นโดยชนพื้นเมืองอเมริกัน เรื่องนี้ยังตลกอีกด้วย โดยความสนุกนั้นเกิดขึ้นโดยตั้งใจและช่วยสร้างกระแสมิตรภาพ
ดูหนังออนไลน์ ภาพยนตร์ที่คล้ายกัน
The Missing (2003) เดอะ มิสซิ่ง ล่ามัจจุราชแดนเถื่อน
The Homesman (2014) ศรัทธา ความหวัง แดนเกียรติยศ
A Million Ways to Die in the West (2014) สะเหล่อไม่แอ๊บ แสบได้โล่ห์
The Three Burials of Melquiades Estrada (2005) พลิกปมฆ่า ผ่าคดีสังหาร
