Doll House (2022) บ้านตุ๊กตา
เรื่องย่อ
เรื่องราวกล่าวถึงเอคโค (รับบทโดยเอลิซา ดุชคู ) “ตุ๊กตา” หรือ “แอ็กทีฟ” ของ “บ้านตุ๊กตา” ในลอสแองเจลิสซึ่งเป็นหนึ่งในสถานที่หลายแห่งที่เรียกว่า “เฮาส์” ซึ่งบริหารโดยบริษัทที่จ้างมนุษย์ให้แก่ลูกค้าที่ร่ำรวย “การหมั้นหมาย” เหล่านี้มีตั้งแต่ช่วงโรแมนติกไปจนถึงองค์กรอาชญากรรมเสี่ยงสูง แอ็กทีฟแต่ละคนมีความทรงจำดั้งเดิมที่ถูกลบออกและดำรงอยู่ในสถานะว่าง เปล่าเหมือนเด็ก จนกว่าจะได้รับการตั้งโปรแกรมผ่านการแทรกความทรงจำและบุคลิกภาพใหม่สำหรับแต่ละภารกิจ
แอ็กทีฟเช่นเอคโคเป็นอาสาสมัครที่ยอมมอบจิตใจและร่างกายให้กับองค์กรเป็นเวลาห้าปี ซึ่งระหว่างนั้นบุคลิกภาพดั้งเดิมของพวกเขาจะถูกบันทึกไว้ในฮาร์ดไดรฟ์เพื่อแลกกับเงินจำนวนมากและวิธีแก้ปัญหาอื่นๆ ในชีวิตของพวกเขา อย่างไรก็ตาม เอคโค E-1มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวตรงที่เธอจำปริมาณเล็กน้อยได้แม้หลังจาก”ลบ” บุคลิกภาพ แล้ว และค่อยๆ พัฒนาความตระหนักรู้ในตนเองและบุคลิกภาพที่เพิ่มมากขึ้น
ซึ่งต้านทานการลบออกได้ แนวคิดนี้ทำให้ซีรีส์สามารถตรวจสอบแนวคิดเรื่องตัวตนและความเป็นบุคคลได้E-12 ภายใน The House มีความคิดเห็นที่แตกต่างกันเกี่ยวกับเรื่องดังกล่าว Adelle DeWitt ( Olivia Williams ) ผู้กำกับ Doll House มองว่าบทบาทของเธอเป็นเพียงการให้สิ่งที่ผู้คนต้องการ โปรแกรมเมอร์ Topher Brink ( Fran Kranz ) เป็นคนที่มีความคิดทางวิทยาศาสตร์และไม่มีศีลธรรมในตอนแรก ยกเว้นเพียงการแวบหนึ่งของความไม่แน่ใจในศีลธรรม ในขณะที่ Boyd Langton ( Harry Lennix ) ที่ปรึกษาของ Echo ใน The House หรือ “ผู้จัดการ” อดีตตำรวจที่มีอดีตที่ไม่ทราบแน่ชัด แสดงความกังวลต่อผลกระทบทางจริยธรรมและเทววิทยาของเทคโนโลยี
ผู้กำกับ
- Joss Whedon
บริษัท ค่ายหนัง
- Mutant Enemy Productions
นักแสดง
- Eliza Dushku
- Harry Lennix
- Fran Kranz
- Tahmoh Penikett
- Enver Gjokaj
- Dichen Lachman
- Olivia Williams
โปสเตอร์หนัง
รีวิว
เริ่มต้นด้วยเนื้อเรื่องและตัวอย่าง ฉันคิดว่าทั้งสองอย่างก็เพียงพอแล้ว ยกเว้นฉากหนึ่งที่ฉันคิดว่าควรปล่อยให้ผู้ชมได้ค้นพบในหนังเอง พล็อตเรื่องค่อนข้างเรียบง่าย และจะดีมากหากเก็บฉากนั้นไว้ในหนังเพียงฉากเดียว Doll House เป็นหนังดราม่าฟิลิปปินส์ที่เรียกน้ำตาได้ทั่วๆ ไป (ถึงแม้จะไม่ซ้ำซากบ้างในบางครั้ง) เกี่ยวกับครอบครัวที่แตกแยกและบุคคลที่มีปัญหาอย่างลึกซึ้ง เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ แต่ฉันคิดว่าบางคนอาจพลาดประเด็นไป
เรื่องนี้ได้รับการตอบรับที่ดีจากผู้ชมว่าเป็นหนังที่ตั้งใจให้โดนใจผู้ชม และนั่นคือสิ่งสำคัญที่สุด นอกจากนี้ เรื่องนี้ยังไม่แย่เมื่อเทียบกับซีรีย์ดราม่าและภาพยนตร์ฟิลิปปินส์ที่เต็มไปด้วยฉากซ้ำซากและการใช้คำซ้ำซากที่ถูกใช้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า สิ่งที่สำคัญที่สุดที่ฉันคิดว่าทำลายประสบการณ์การรับชมคือฉากสองสามฉากที่กะทันหัน ซึ่งอาจทำให้คาดเดาได้หรือถูกมองว่าขี้เกียจ (เพราะบท) Doll House ในบางครั้ง ยังมีข้อบกพร่องเล็กๆ น้อยๆ อีกบางประการที่ควรปรับปรุงเพื่อให้สมจริงยิ่งขึ้นในบริบทของมันเอง แต่ก็สามารถมองข้ามไปได้
สิ่งที่ดีที่สุดที่ Doll House มีคือตัวละครที่เป็นศูนย์กลางของเรื่อง ได้แก่ ยูมิ (รับบทโดยอัลเทีย รูเอดาส) และรัสติน (รับบทโดยบารอน ไกสเลอร์) โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การแสดงของพวกเขาทำให้ตัวละครมีชีวิตขึ้นมาและสร้างเคมีที่น่ารัก สนุกสนาน และน่ารักบนหน้าจอ ใครก็ตามที่รู้จักบารอน ไกสเลอร์จะรู้ว่าเขาถูกสร้างมาเพื่อบทบาทนี้ ชีวิตส่วนตัวและการต่อสู้ดิ้นรนในอดีตของเขาสะท้อนให้เห็นชีวิตส่วนตัวของรัสติน ในฐานะนักแสดง
เขาเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะผู้ร้าย และเก่งมากในเรื่องนี้ ซึ่งอาจเป็นหนึ่งในผู้ร้ายที่ดีที่สุดตลอดกาลในฟิลิปปินส์ บทบาทที่ละเอียดอ่อนกว่านี้เกิดขึ้นไม่บ่อยนัก แต่เขาก็ได้เล่นบทบาทเหล่านี้เช่นกัน ฉันดีใจที่เขาได้รับบทนี้เนื่องจากพรสวรรค์ที่ไม่อาจปฏิเสธได้ของเขาในฐานะนักแสดง แม้ว่าเขาจะมีอดีตที่ย่ำแย่ (เขาประสบความสำเร็จในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา) และไม่น่าแปลกใจเลยที่บทนี้จะประสบความสำเร็จ ในทางกลับกัน Althea (ผู้รับบทเป็น Yumi) ฉันไม่ได้คุ้นเคยมากนัก แต่ถึงกระนั้นก็เป็นคนที่น่าทึ่งในแบบของเธอเอง เธอน่าเชื่อถือมากกับบุคลิกและตัวละครที่เธอควรจะแสดง ซึ่งอีกครั้งอาจเป็นการสะท้อนตัวตนที่แท้จริงของเธอด้วยเช่นกัน
ก้าวล้ำหรือไม่? ไม่ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่หนังตั้งเป้าไว้ตั้งแต่แรก พวกเขาทำสิ่งที่ตั้งเป้าไว้และประสบความสำเร็จ การกำหนดความคาดหวังเป็นเรื่องยาก เพราะหนังไม่ได้พยายามจะบรรลุหรือทำอะไรที่ “อยู่นอกกรอบ” หนังใช้สูตรสำเร็จที่ได้ผลกับคนที่ชอบปล่อยให้ความรู้สึกของตัวเองกำหนดว่ารู้สึกอย่างไรกับหนังมากกว่าจะวิเคราะห์องค์ประกอบที่ทำให้หนังสนุกหรือไม่ ทีมคัดเลือกนักแสดงทำหน้าที่ได้ดีมากในการเติมเต็มตัวละครด้วยนักแสดงที่เหมาะสม โดยเฉพาะกับบทบาทนำ คุณค่าของหนังเรื่องนี้ไม่ได้สูญเสียไปกับคะแนนที่ฉันหรือใครก็ตามมอบให้ผู้ชมที่หนังตั้งใจจะสัมผัส คุณไม่ได้พลาดอะไรเลยหากคุณข้ามเรื่องนี้ไป แต่ถ้าคุณชอบเรื่องราวที่เศร้าโศกตรงไปตรงมา ฉันคิดว่า Doll House เป็นหนังที่คุ้มค่าที่จะลองอ่าน
ฉันไม่ค่อยคุ้นเคยกับภาพยนตร์และทีวีของฟิลิปปินส์มากนัก และละครก็ไม่ใช่แนวของฉันเท่าไหร่ แต่ฉันตกลงที่จะดูเรื่องนี้กับภรรยาของฉัน เรื่องนี้ดำเนินเรื่องช้าๆ แต่ฉันเข้าใจว่าทำไมบารอนถึงถือว่าเป็นนักแสดงที่ดี เขามีเสน่ห์ในภาพยนตร์เรื่องนี้ที่ทำให้เขาดูน่ารักและเข้าถึงคนดูได้บ้าง ฉันไม่แน่ใจว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ดำเนินเรื่องตามเรื่องราวในชีวิตจริงมากเพียงใด แต่ฉันไม่คิดว่าจะคาดเดาได้เหมือนที่นักวิจารณ์คนอื่นแนะนำ อย่างน้อยก็ไม่เมื่อเทียบกับละครฮอลลีวูด แน่นอนว่ามีฉากที่สามารถคาดเดาได้ แต่การปูเรื่องบางส่วนไม่ตรงกับสิ่งที่ฉันคาดหวังไว้ เช่น ตอนที่ยูมิบอกติโต้ให้ขอโทษ และสิ่งที่อาจเกิดขึ้นที่สุสาน ภาพยนตร์เรื่องนี้จบลงได้สองแบบ แม้แต่ฉากเปิดเรื่อง และพวกเขาเลือกตอนจบที่เศร้า ซึ่งค่อนข้างน่าผิดหวัง อาจจบลงด้วยน้ำตาซึมได้ทั้งสองแบบ โดยรวมแล้วก็คุ้มค่าแก่การดู ลองดูและอย่าไปยึดติดกับความคิดเห็นของนักวิจารณ์มากเกินไป
ตอนแรกฉันค่อนข้างลังเลเพราะเนื้อเรื่องดำเนินไปอย่างเชื่องช้า มีมุกตลกบ้างเล็กน้อย บางฉากไม่จำเป็นแต่มีการเพิ่มเติมเข้ามา แต่ฉันชอบภาพยนตร์เรื่องนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการนำเสนอความสามารถระดับโลกของชาวฟิลิปปินส์ให้ผู้ชมต่างชาติได้เห็น เรื่องราวค่อนข้างคาดเดาได้ แต่สิ่งที่ฉันชอบเกี่ยวกับภาพยนตร์เรื่องนี้ก็คือการถ่ายภาพด้วย ฉันชอบที่ภาพยนตร์เรื่องนี้แสดงให้เห็นความงามของฟิลิปปินส์และรอตเตอร์ดัม Doll House เป็นภาพยนตร์ที่อบอุ่นหัวใจและการแสดงที่ยอดเยี่ยมของบารอนและยูมิทั้งรุ่นเยาว์และรุ่นใหญ่ เมื่อใกล้จะถึงตอนจบ แก่นของภาพยนตร์เรื่องนี้เปล่งประกายออกมาด้วยอารมณ์ต่างๆ ฉากสุดท้ายสมบูรณ์แบบที่จะจบ ฉันร้องไห้ออกมาจริงๆ
ประการแรกและสำคัญที่สุด ฉันชอบบารอน ไกส์เลอร์ในฐานะนักแสดงเสมอ เขาแสดงได้ยอดเยี่ยมเสมอ เหมือนกับในหนังเรื่องนี้ ฉันไม่ค่อยดูหนังฟิลิปปินส์เพราะว่ามันซ้ำซากจำเจเกินไป แต่ แตกต่างออกไป มันเป็นเรื่องราวของลูกชายที่หลงทาง สามีและพ่อที่ไร้ประโยชน์ซึ่งต้องแลกทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อวงดนตรีร็อกแอนด์โรลของเขา หลังจากเพื่อนของเขาเสียชีวิตกะทันหันจากการใช้ยาเกินขนาด เขาจึงได้ค้นพบสิ่งใหม่ ต่อมาเราได้รู้ว่ารัสตินเป็นใครมาก่อน และชีวิตของเขาพลิกผันไปอย่างไร ตอนนี้เขาอยากเปลี่ยนวิถีชีวิต แต่ก็สายเกินไปแล้ว ความเสียหายได้เกิดขึ้นแล้ว และมันไม่สามารถแก้ไขได้ โดยรวมแล้ว เป็นหนังคุณภาพดี เป็นดราม่าผสมตลกที่สร้างแรงบันดาลใจ มีฉากที่สะเทือนอารมณ์ได้ โดยเฉพาะเมื่อหนังใกล้จะจบ ฉันต้องบอกว่าหนังเรื่องนี้สมควรได้รับรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยมและนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม
การเปลี่ยนเรื่องดำเนินไปอย่างเชื่องช้า การถ่ายภาพแบบมือสมัครเล่น คาดเดาได้เหมือนภาพยนตร์ฟิลิปปินส์ส่วนใหญ่ แนวคิดของเรื่องราวที่ยอดเยี่ยมถูกทำลายลงด้วยการกำกับและการเขียนบทที่ต่ำกว่ามาตรฐาน งบประมาณการผลิตอาจต่ำ แต่พวกเขาควรเลือกนักแสดงที่มีทักษะการแสดงที่ดีกว่านี้ มีการเพิ่มบทพูดและฉากที่ไม่จำเป็นมากมายเพียงเพื่อให้ภาพยนตร์ยาวขึ้น จุดเด่นเพียงอย่างเดียวของภาพยนตร์อยู่ที่ช่วงใกล้จะจบ ผู้คนควรหยุดอุดหนุนภาพยนตร์ที่ได้รับการยกย่องเกินจริงเช่นนี้เพื่อกระตุ้นให้ผู้สร้างภาพยนตร์ทำผลงานให้ดีขึ้น ภาพยนตร์เรื่องนี้ควรจะเป็นการไถ่บาปให้กับบารอน แต่กลายเป็นเพียงภาพยนตร์ฟิลิปปินส์ธรรมดาๆ ทั่วไป
การแสดงของบารอนนั้นยอดเยี่ยมเสมอมา และเขาไม่เคยพลาดที่จะเล่นบทบาทของเขาได้ดี อย่างไรก็ตาม ภาพยนตร์เรื่องนี้ค่อนข้างน่าเบื่อและคาดเดาได้ง่ายตั้งแต่ต้นเรื่อง นี่เป็นสาเหตุที่ฉันไม่ค่อยดูหนังฟิลิปปินส์ที่โอเวอร์เรท เพราะหนังเรื่องนี้ไม่เคยทำให้คุณผิดหวัง ฉันมักจะงีบหลับตลอดทั้งเรื่องและรู้ว่าคุณไม่พลาดฉากดีๆ สักฉาก – รู้สึกเหมือนกำลังดูตอนอื่นๆ ของ MMK และที่แย่กว่านั้นคือตอน MMK ส่วนใหญ่ทำให้ฉันร้องไห้ และเรื่องนี้ไม่ทำให้ฉันเสียน้ำตาแม้แต่น้อย ซึ่งต่างจากที่ผู้ชมส่วนใหญ่กล่าว ฉันไม่แนะนำภาพยนตร์เรื่องนี้ให้ใครเลย
ดูหนังออนไลน์ ภาพยนตร์ที่คล้ายกัน
Stuck in Love (2012) หลุมรักพลางใจ
The Prestige (2006) ศึกมายากลหยุดโลก
