Blue Velvet (1986) เมืองทมิฬ ปมมรณะ
เรื่องย่อ
เหตุการณ์เริ่มต้นขึ้นเมื่อ เจฟฟรีย์ โบมอนต์ (Kyle MacLachlan) Blue Velvet ชายหนุ่มนักศึกษาที่กลับมายังบ้านเกิดในเมืองเล็ก ๆ หลังจากพ่อของเขาล้มป่วย ในระหว่างที่เดินผ่านทุ่งหญ้าใกล้บ้าน เขาพบ หูมนุษย์ที่ขาดหล่น ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการไขปริศนาและความลับที่ซ่อนอยู่ในเมืองที่ดูสงบสุขแห่งนี้ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เจฟฟรีย์เริ่มสืบสวนเองโดยได้รับความช่วยเหลือจาก แซนดี้ วิลเลียมส์ (Laura Dern) ลูกสาวของนักสืบตำรวจ การสืบค้นพาเขาไปพบกับ โดโรธี วาลเลนส์ (Isabella Rossellini)
นักร้องในไนต์คลับที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับความลับอันมืดมนในเมือง เจฟฟรีย์ค่อย ๆ ค้นพบความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนและอันตรายระหว่างโดโรธีและ แฟรงค์ บูธ (Dennis Hopper) ชายโรคจิตที่เต็มไปด้วยความรุนแรงและบ้าคลั่ง เมื่อเจฟฟรีย์ถลำลึกเข้าไปในโลกใต้ดินของอาชญากรรมและการเสพติดอำนาจ เขาต้องเผชิญกับด้านมืดของมนุษย์และความเสี่ยงที่อาจทำลายชีวิตของเขาเอง
ผู้กำกับ
- David Lynch
บริษัท ค่ายหนัง
- De Laurentiis Entertainment Group (DEG)
นักแสดง
- Isabella Rossellini
- Kyle MacLachlan
- Dennis Hopper
- Laura Dern
- Hope Lange
- Dean Stockwell
โปสเตอร์หนัง
รีวิว
หลังจากพ่อของเขาล้มลงบนสนามหญ้าหน้าบ้าน Blue Velvet นักศึกษาเจฟฟรีย์ โบมอนต์ก็กลับบ้านเกิดที่เมืองลัมเบอร์ตัน เมืองที่มีทัศนียภาพงดงาม เป็นสถานที่ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวแบบอเมริกันเช่นเดียวกับพายแอปเปิล และกาแฟที่ดำสนิทราวกับเที่ยงคืนในคืนที่ไม่มีพระจันทร์เต็มดวง อย่างไรก็ตาม ทุกสิ่งที่เขาเคยรู้จักในอดีตกลับดูแตกต่างไป เต็มไปด้วยความลึกลับ ความประหลาด และความมืดมิด เช่นเดียวกับโดโรธีใน ‘พ่อมดแห่งออซ’ โบมอนต์แอบมองไปหลังม่าน และเผชิญกับความเป็นจริงอันโหดร้ายของสถานการณ์ที่เขาจินตนาการไว้ว่าสมบูรณ์แบบ ร่วมเดินทางไปกับโบมอนต์ขณะที่เขาสำรวจด้านมืดอันน่ารังเกียจของชานเมืองในอุดมคติที่เลวร้ายใน ‘Blue Velvet’ ของเดวิด ลินช์
‘Blue Velvet’ เป็นภาพชีวิตอันน่าตื่นตาตื่นใจของชาวอเมริกันที่เต็มไปด้วยความนามธรรม ตลกร้าย และความรุนแรง “ถ้าเราลองมองโลกที่สวยงามใบนี้ให้ลึกลงไปอีกนิด เราจะพบว่าใต้โลกนี้มักจะมีมดแดงอยู่เสมอ” ลินช์กล่าว และโบมอนต์ก็หลงใหลในสิ่งมีชีวิต (ทั้งตามตัวอักษรและตามความหมายโดยนัย) ที่เขาพบเมื่อกลับมาที่ลัมเบอร์ตัน ลินช์ใช้เรื่องราวของเขาในการสำรวจธีมของความรุนแรง การแอบดู และเรื่องเพศ ในรูปแบบที่ยังคงมีความเกี่ยวข้องในปัจจุบัน นอกจากนี้ ในสังคมที่เน้นโซเชียลมีเดียของเรา ซึ่งผู้คนมักจะแสดงตัวตนของตนเองออกมาไม่ตรงกับความเป็นจริง แนวคิดที่ว่ามีคนค้นพบความจริงภายใต้เปลือกนอกที่มันวาวนั้นช่างเฉียบแหลมมาก
ซึ่งไม่ได้หมายความว่าภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นเรื่องที่มีเนื้อหาทางปัญญามากเกินไปหรือเป็นการโอ้อวดในทางใดทางหนึ่ง เพราะมันไม่ใช่ อารมณ์ขันนอกกรอบที่ต่อมาได้ปรากฏให้เห็นอย่างโดดเด่นใน ‘Twin Peaks’ Blue Velvet และ ‘What Did Jack Do?’ (รวมถึงผลงานอื่นๆ ของลินช์) นั้นปรากฏให้เห็นอย่างเต็มที่ เช่นเดียวกับทาเคชิ คิตาโนะ และแวร์เนอร์ แฮร์โซกในระดับที่น้อยกว่า ตลกมีความสำคัญต่อเรื่องราวพอๆ กับความลึกลับและความมืดมิดที่เป็นศูนย์กลางของเรื่องราวทั้งหมด แม้ว่าจะรุนแรงและมักจะไม่สบายใจ แต่ Blue Velvet ก็เป็นภาพยนตร์ตลกที่แปลกแต่ก็มีโอกาสมากมายสำหรับเสียงหัวเราะ
ดนตรีมีความสำคัญอย่างยิ่งใน Blue Velvet และดนตรีประกอบที่ไพเราะของแองเจโล บาดาลาเมนติก็หลอกหลอนภาพยนตร์เรื่องนี้ ในช่วงแรกเขาได้รับการว่าจ้างให้เป็นโค้ชด้านเสียงร้องของรอสเซลลินี ต่อมาเขาก็ได้กลายมาเป็นนักแต่งเพลงและหัวหน้าฝ่ายดนตรี และทำหน้าที่นี้ในเกือบทุกโปรเจ็กต์ของลินช์จนถึงปัจจุบัน ทำนองที่น่ารำคาญแต่ไพเราะของเขาเข้ากันได้อย่างลงตัวกับภาพที่แปลกประหลาดและน่ากังวลใจที่มักจะเกิดขึ้นกับลินช์ และตลอดทั้งภาพยนตร์เรื่องนี้ Blue Velvet การแสดงออกที่น่าเกรงขามของเขาในรูปแบบของดนตรีประกอบก็เป็นที่รู้จัก นอกจากเพลงประกอบต้นฉบับของ Badalamenti แล้ว ยังมีการใช้เพลงประกอบภาพยนตร์ป็อปฮิตยุค 50 เช่นเพลงไตเติ้ลที่ขับร้องโดย Bobby Vinton หรือเพลง Love Letters ของ Ketty Lester เพื่อสร้างเอฟเฟกต์ที่น่ากลัว ช่วยเพิ่มบรรยากาศของความชั่วร้ายที่แสนธรรมดาและอันตรายแอบแฝงที่มีอยู่ในภาพยนตร์เรื่องนี้
นี่เป็นภาพยนตร์อาชญากรรมที่ไม่เหมือนใครมาโดยตลอด ไม่เหมือนเรื่องใดที่ฉันเคยดูมาก่อนหรือหลังจากนั้นเลย ในหลายๆ ด้าน นี่เป็นภาพยนตร์ที่แย่…แต่ยังคงน่าสนใจอย่างยิ่ง แม้จะดูไปไม่กี่รอบแล้วก็ตาม ถือเป็นเครื่องหมายการค้าของผู้กำกับเดวิด ลินช์ด้วยเรื่องราวที่แปลกประหลาด หักมุม และตัวละครที่แปลกประหลาด ภาพยนตร์เรื่องนี้มีตัวละครที่ชั่วร้ายที่สุดตัวหนึ่งบนจอ: “แฟรงค์ บูธ” รับบทโดยเดนนิส ฮอปเปอร์ บุคคลหลังเป็นที่รู้จักจากการเล่นเป็นฆาตกรโรคจิต และบทบาทนี้เหนือกว่าตัวละครอื่นๆ ฮอปเปอร์ไม่เคยแย่เท่านี้มาก่อน เหยื่อหญิงในเรื่องนี้ “โดโรธี วัลเลนส์” รับบทเป็นอิซาเบลลา รอสเซลลินีผู้ลึกลับ แทบจะประหลาดพอๆ กับเขาเลย
ไคล์ แม็คลาคลันเล่นเป็นวัยรุ่นตอนปลายที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านได้ดี ซึ่งเธอต้องค้นหาว่าเกิดอะไรขึ้นในอพาร์ตเมนต์ของโดโรธี ขณะที่ลอร่า เดิร์น แฟนสาวของเธอถูกความอยากรู้อยากเห็นของเขาครอบงำ ในภาพยนตร์ที่เต็มไปด้วยตัวละครแปลกๆ ฉากที่แปลกประหลาดที่สุด – และมีอยู่หลายฉาก – อยู่ในอพาร์ตเมนต์ของ Booth กับ Dean Stockwell และเพื่อนๆ ของเขา การลิปซิงค์เพลงเก่าของ Roy Orbison ของ Stockwell นั้นน่าขนลุกมาก
แต่อย่าเข้าใจผิดว่า Blue Velvet แม้ว่าภาพยนตร์เรื่องนี้จะแปลกประหลาดแค่ไหน แต่ส่วนใหญ่แล้วเป็นเรื่องราวอาชญากรรมที่ชวนติดตามมาก ซึ่งบางครั้งอาจรู้สึกอึดอัดเมื่อรับชม ภาษาในภาพยนตร์เรื่องนี้ค่อนข้างเรียบง่ายอย่างน่าประหลาดใจ….. จนกระทั่ง Hopper เข้ามาในฉาก เขาเป็นตัวละครเพียงตัวเดียวที่ใช้คำหยาบคาย แต่เขาชดเชยตัวละครอื่นๆ ด้วยการใช้คำหยาบในทุกประโยค แม้ว่าเขาจะดูเกินจริงไปมาก แต่หลังจากตกใจในตอนแรกที่ได้ชมภาพยนตร์เรื่องนี้หนึ่งหรือสองครั้ง ฉันแทบจะหัวเราะออกมาดังๆ ให้กับเขาและวิธีที่เขาแสดงออกมา
ทั้งภาพและเสียง นี่เป็นภาพยนตร์ของ Lynch ที่น่าสนใจอีกเรื่องหนึ่งด้วยสีสันที่ยอดเยี่ยม มุมกล้องที่น่าขนลุก และเพลงประกอบที่หลากหลาย คุณจะได้ยินทุกอย่างตั้งแต่เพลงคลาสสิกอันไพเราะไปจนถึงเพลงร็อคแอนด์โรลเก่าๆ และเสียงแปลกๆ มากมาย (เอฟเฟกต์เสียง)
ในช่วงต้นของเรื่อง “Blue Velvet” เราได้เห็นเมืองเล็กๆ ในอุดมคติ – ดอกกุหลาบสีแดงเบ่งบานและรั้วไม้สีขาวสะอาดตา – ประกอบกับเสียงเพลงป๊อปอันนุ่มนวลของ Bobby Vinton ซึ่งเป็นที่มาของชื่อภาพยนตร์เรื่องนี้ หากคุณรู้สึกไม่สบายใจเกี่ยวกับความสมบูรณ์แบบนี้ นั่นก็เหมาะสมแล้ว Blue Velvet เป็นภาพยนตร์ของ David Lynch และอีกไม่นานนักศึกษาที่ดูดีก็จะพบกับหูที่เน่าเปื่อยในทุ่งหญ้าโล่ง
Jeffrey Beaumont (Kyle MacLachlan) เป็นเด็กชายที่พบหู และ Sandy Williams (Laura Dern) เป็นลูกสาวของตำรวจผมบลอนด์ที่ช่วยเหลือ Jeffrey เมื่อเขาตัดสินใจสืบสวนความจริงเกี่ยวกับการค้นพบที่น่าวิตกกังวลของเขา Sandy และ Jeffrey เชื่อมโยงหูกับนักร้องไนท์คลับ Dorothy Vallens (Isabella Rossellini) และต่อมาก็เชื่อมโยงกับชายที่วิกลจริตชื่อ Frank Booth (Dennis Hopper) “ฉันไม่รู้ว่าคุณเป็นนักสืบหรือคนโรคจิต” แซนดี้บอกเจฟฟรีย์เมื่อเขาตัดสินใจแอบเข้าไปในอพาร์ทเมนต์ของโดโรธี เมื่อเจฟฟรีย์มีความสัมพันธ์ทางเพศกับโดโรธี เราก็ทำได้แค่ตั้งข้อสงสัยแบบเดียวกันเท่านั้น
เป็นเรื่องจริงที่ความลึกลับอันมืดมิดของ “Blue Velvet” มีพลังที่จะขับไล่ได้ การแอบดู การข่มขืน การทรมาน และการฆาตกรรมล้วนเป็นหัวใจสำคัญของเนื้อเรื่อง แต่ภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ยังมีความงดงามที่น่าหลงใหลอีกด้วย สีสันสดใสและเงาที่น่ากลัวทำให้เกิดความแตกต่างที่งดงาม เรียกได้ว่าเป็นภาพยนตร์สีเทคนิคัลเลอร์นัวร์ และภาพยนตร์เรื่องนี้เต็มไปด้วยภาพที่น่าจดจำ ช่วงเวลาทั้งสั้นและยาว ตั้งแต่ฉากที่แมคลาคลันเล่นกับหมวกวันเกิดของเด็กไปจนถึงฉากลิปซิงค์อันน่าทึ่งของดีน สต็อกเวลล์ในภาพยนตร์เรื่อง “In Dreams” ของรอย ออร์บิสัน ล้วนแล้วแต่ชวนหลอนไม่แพ้ฉากใดๆ ก็ตามที่คุณจะเห็นในโรงภาพยนตร์
การแสดงนั้นยอดเยี่ยมมาก แมคลาคลันเล่นเป็นเจฟฟรีย์ผู้บริสุทธิ์ที่หลงทางได้อย่างลงตัว ส่วนฮอปเปอร์เล่นเป็นแฟรงก์ผู้ชั่วร้ายได้อย่างยอดเยี่ยม การแสดงของรอสเซลลินีในบทโดโรธีนั้นทำลายล้างและกล้าหาญอย่างยิ่ง นี่คือช่วงเวลาสำคัญที่สุดของเธอในฐานะนักแสดง
“Blue Velvet” อาจเป็นภาพยนตร์ของเดวิด ลินช์ในแบบฉบับของเขา อารมณ์ขันที่แปลกประหลาดและพรสวรรค์ด้านการวาดภาพของเขาในการสร้างภาพที่สวยงามนั้นปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน และภาพยนตร์เรื่องนี้แสดงให้เห็นถึงแรงกระตุ้นที่ขัดแย้งของลินช์ที่มีต่อความชั่วร้ายที่ไร้ขอบเขตและความน่ารักที่ไม่มีใครเทียบได้ หลังจากผ่านมาหลายปี “Blue Velvet” ยังคงเป็นภาพยนตร์ที่น่าตกใจ และการตัดสินใจว่ารู้สึกอย่างไรกับภาพยนตร์เรื่องนี้ยังคงเป็นความท้าทาย เป็นภาพยนตร์ที่ควรพิจารณาและพิจารณาใหม่ ชมแล้วชมอีก เป็นภาพยนตร์ประเภทที่ไม่มีวันเลือนหายไป สำหรับคนรักภาพยนตร์ตัวยง “Blue Velvet” จึงเป็นภาพยนตร์ที่ควรค่าแก่การชื่นชม
