Prey (2007) หนีนรกเขี้ยวนักล่า
เรื่องย่อ
Prey สร้างจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงของครอบครัวชาวอเมริกัน โดยมี ทอม (ปีเตอร์ เวลเลอร์) พ่อผู้เป็นวิศวกร ต้องการให้ลูกๆ ทั้งสอง เริ่มต้นความสัมพันธ์อันดีกับ เอมี่ (บริดเจด มอยนาฮัน) คนรักใหม่ โดยการพาทั้งหมดไปท่องเที่ยวแอฟริกา ขณะที่ตัวเองไปดูแลการก่อสร้างเขื่อนที่นั่น แต่กลับเกิดเหตุไม่คาดฝัน เมื่อรถนำเที่ยวได้นำมาให้ทั้งเอมี่ และลูกๆ ทั้งสองไปหยุดอยู่กลางป่า อีกทั้งยังถูกรายล้อมด้วยฝูงสิงโตผู้หิวโหย หากไม่อยากตกเป็นเหยื่อ ทั้งหมดต้องนำสัญชาตญาณการเอาตัวรอด ต่อสู้กับสัญชาตญาณนักล่าของที่สุดสัตว์ร้ายแห่งแอฟริกาให้ได้
ผู้กำกับ
- Darrell Roodt
บริษัท ค่ายหนัง
- Anant Singh Production
นักแสดง
- Bridget Moynahan
- Peter Weller
- Carly Schroeder
- Jamie Bartlett
- Connor Dowds
- Marius Roberts
โปสเตอร์หนัง
รีวิว
เมื่อพิจารณาจากบทวิจารณ์แล้ว ฉันไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก ดังนั้นจึงค่อนข้างประหลาดใจอย่างน่ายินดี ในตอนเย็นของฤดูหนาวที่หนาวเย็นในสวีเดน การได้ชมภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในภูมิประเทศที่สวยงามของแอฟริกาใต้ก็ถือเป็นเรื่องที่ดีทีเดียว เรื่องราวไม่ได้มีอะไรให้พูดถึงมากนัก โดยพื้นฐานแล้วเป็นหนังเรื่อง “Cujo” แต่มีสิงโตแทนสุนัขเซนต์เบอร์นาร์ด ไม่ใช่หนังที่ดีเลย แต่เป็นหนังที่สนุกและน่าตื่นเต้นพอสมควรตลอด 90 นาที Prey เมื่อดูจากงบประมาณแล้ว หนังเรื่องนี้ก็ดูดีทีเดียว การแสดงก็โอเค แต่จะดีกว่านี้มากหากบทหนังน่าเชื่อถือกว่านี้ แต่นั่นมักจะเป็นกรณีของหนังประเภทนี้ และฉันก็ไม่ค่อยกังวลมากนัก
เรื่องจริงหรือไม่ (และฉันแน่ใจว่าข้อเท็จจริงมากมายถูกบิดเบือน) ไม่มีอะไรใน Prey ที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน สูตรทั่วไปและการขาดความน่าเชื่อถือ/ความแม่นยำทางวิทยาศาสตร์บางอย่างสร้างความเสียหายได้อย่างแน่นอน แต่ก็ไม่ได้ทำให้หนังเรื่องนี้ดูไม่ได้ มันอาจแย่กว่านี้ได้อย่างแน่นอน เริ่มจากการให้คุณค่ากับตัวละคร ซึ่งเป็นสิ่งที่หนังบีหลายๆ เรื่องไม่ค่อยสนใจ ไม่มีเหตุผลที่ชัดเจนว่าทำไมเราถึงต้องเชียร์ครอบครัวนิวแมนที่โดนหลอกขณะไปซาฟารีในแอฟริกา ไกด์ของพวกเขาถูกสิงโตโจมตีและฆ่าขณะที่พานิวแมนที่อายุน้อยที่สุดไปเข้าห้องน้ำ ครอบครัวที่โชคร้ายถูกบังคับให้ซ่อนตัวและรอในรถจี๊ปทัวร์เล็กๆ ห่วยๆ จนกระทั่งคุณนิวแมนปรากฏตัวขึ้น (เขาทำงานก่อสร้างเขื่อนในท้องถิ่น) ในขณะเดียวกัน สิงโตหิวโหยสามตัวกำลังรออย่างอดทนอยู่ข้างนอก
ดังนั้น หนังเรื่องนี้จึงไม่ทำให้เรามองข้ามตัวเอก นั่นเป็นจุดเริ่มต้น ข้อดีอีกอย่างคือสิงโตมีตัวตนอยู่จริง ไม่มีการใช้ CGI ห้าเซ็นต์ในภาพนี้เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเรา เลือดบางส่วนเป็นเลือดดิจิทัลอย่างชัดเจน แต่ส่วนใหญ่เป็นการแต่งหน้า ภาพยนตร์เรื่องนี้มีเลือดสาดบ้าง แต่ก็ไม่ได้ดูไม่สมจริงหรือเกินจริงเกินไป Prey ถ่ายทำโดยใช้โทนสีที่เข้มข้นมาก และเนื่องจากเลือดเป็นสีแดงเพียงสีเดียวในภาพยนตร์ จึงทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้โดดเด่นออกมา Prey (แม้ว่าจะไม่ใช่ภาพยนตร์เรื่องเดียวที่พยายามใช้สีนี้ก็ตาม) คุณภาพการแสดงนั้นไม่มีอะไรน่าภาคภูมิใจ แต่ก็ทำให้เชื่อได้ไม่ยาก ตราบใดที่ไม่ฟังดูเหมือนว่าตัวละครกำลังอ่านข้อความจากเครื่องบอกคำ ฉันก็ไม่เป็นไร แล้วภาพยนตร์เรื่องนี้จะผิดพลาดตรงไหน เหมือนกับภาพยนตร์หลายๆ เรื่องที่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เป็นเพียงหนึ่งในล้าน และความแตกต่างที่เป็นไปได้เพียงอย่างเดียวที่เราเห็นได้คือตัวเอกเป็นสิงโต ไม่ใช่สัตว์ที่มีลักษณะทั่วไป หากสิงโตฟังดูน่าสนใจ ฉันขอแนะนำเรื่อง Ghost in the Darkness
Prey ควรเปลี่ยนชื่อเป็น The Stupid Family Goes to Africa หากใครดูภาพยนตร์เรื่องนี้อย่างจริงจัง ซึ่งถือเป็นความผิดพลาด อาจกล่าวได้ว่าครอบครัวที่มีปัญหาครอบครัวนี้เป็นต้นเหตุของการเสียชีวิตของผู้คนหลายคน ซึ่งหากครอบครัวนี้ไม่มาที่ทวีปแอฟริกาเพื่อทำให้มันมืดมนยิ่งขึ้นก็คงไม่เป็นไร เนื่องจากฉันไม่รู้เรื่องราวส่วนตัวของสิงโตเลย ดังนั้นฉันเดาว่าพล็อตเรื่องอาจไม่ถูกต้องมากนัก เพราะฉันนึกไม่ออกว่าทำไมฝูงสิงโตถึงจ้องจับตาคนโง่ๆ เหล่านี้ ทั้งๆ ที่มีม้าลายและวิลเดอบีสต์วิ่งไปมาอยู่เต็มไปหมด ขณะที่ฉันนั่งอ้าปากค้าง (ด้วยความเกรงขามต่อทิศทางที่ห่วยแตก) รอตอนจบ ฉันรู้สึกแน่ใจว่าภาพยนตร์ที่แย่ขนาดนี้จะต้องจบลงด้วยการใช้คำพูดซ้ำซากจำเจที่สุด และนั่นก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เมื่อปีเตอร์ เวลเลอร์พูดว่า “กลับบ้านกันเถอะ” นี่คือสิ่งที่ฉันจะพูดในตอนต้นของภาพยนตร์หากฉันได้ดูในโรงภาพยนตร์
นี่เป็นภาพยนตร์เกี่ยวกับการเดินทางไปแอฟริกาพร้อมกับพ่อและภรรยาใหม่ของเขา คุณไม่สามารถเชื่อมโยงกับเธอได้และคุณก็รักแม่ของคุณมาก ดังนั้นมันจึงทำให้คุณรู้สึกโกรธเมื่อต้องใช้เวลาทั้งวันอยู่กับเธอ Prey ฉันคิดว่านี่เป็นภาพยนตร์สยองขวัญ คุณคงคิดว่าใช่แล้ว มีวิธีใดที่ดีกว่าในการสร้างสายสัมพันธ์กับแม่เลี้ยงใหม่ของคุณมากกว่าการต่อสู้เพื่อชีวิตกับฝูงสิงโตกระหายเลือด ไม่ใช่ทั้งฝูง แต่น่าจะเป็นสามตัวมากกว่า โยนไกด์นำเที่ยวที่อายุสั้นคนหนึ่งและพรานล่าสัตว์ชาวแอฟริกันสองคนเข้าไป แล้วคุณจะได้ หนังบี? ใช่ คุ้มค่าที่จะออกฉายทางวิดีโอโดยตรงหรือไม่? แน่นอน น่ากลัว? ไม่จริง มันค่อนข้างน่าเบื่อ สำหรับภาพยนตร์ส่วนใหญ่ การขาดน้ำเป็นปัญหาที่เร่งด่วนกว่าสิงโต อย่างน้อยก็เพียง 89 นาที!
ภาพยนตร์เรื่องนี้มีฉากรุนแรงที่สมจริงมาก และอาจไม่เหมาะสำหรับเด็กก่อนวัยรุ่น การเล่นคำในชื่อเรื่องถือเป็นสิ่งที่ชาญฉลาดที่สุดในภาพยนตร์เรื่องนี้ มิฉะนั้นแล้ว ภาพยนตร์เรื่องนี้ก็คาดเดาได้ ตัวละครหลักเข้าไปพัวพันและตกอยู่ในอันตรายจากการทำสิ่งโง่ๆ ช่วงกลางเรื่องประกอบด้วยฉากโจมตีและรอคอยซ้ำแล้วซ้ำเล่า สถานการณ์ในครอบครัวมีผลลัพธ์ที่สมเหตุสมผลสองประการ เมื่อเรื่องราวดำเนินไปได้ประมาณครึ่งหนึ่ง ฉันสงสัยว่าคนเขียนบทจะหาทางเลือกที่สามได้หรือไม่ ซึ่งนั่นทำให้ฉันติดตามชมจนจบ การถ่ายภาพระยะใกล้ของสิงโตนั้นคุ้มค่า และการทำงานของผู้ฝึกสิงโตนั้นน่าประทับใจ เป็นภาพยนตร์ที่ควรชมในช่วงบ่ายที่ไม่มีอะไรจะทำดีกว่านี้
หนังเรื่องนี้สรุปปัญหาของการสร้างหนังเกรดบีในยุคปัจจุบันได้ค่อนข้างดี ถ้า Prey ถูกสร้างขึ้นในยุค 70 คุณคงยอมจ่ายเงินก้อนโตเพื่อเดิมพันได้เลยว่าหนังเรื่องนี้จะต้องเป็นหนังแนวเอ็กซ์พลอยเทชั่นคลาสสิกที่เข้มข้น แต่ในปี 2007 เรื่องนี้กลับกลายเป็นเพียงเรื่องราวสยองขวัญที่คาดเดาได้ซึ่งคุณสามารถเดาได้เกือบหมดว่าอะไรจะเกิดขึ้น เนื้อเรื่องเกี่ยวกับผู้หญิงคนหนึ่งและลูกสองคนของสามีที่ติดอยู่ในทุ่งหญ้าสะวันนาเมื่อรถซาฟารีของพวกเขาเสียและไกด์ของพวกเขาถูกสิงโตฆ่าตาย
จากนั้นก็ขยายช่วงไคลแม็กซ์ของ Cujo ออกไปเกือบแปดสิบนาที มีเนื้อเรื่องรองอีกสองสามเรื่องที่เกี่ยวข้องกับสิ่งต่างๆ เช่น การต่อสู้ในครอบครัวเนื่องจากลูกสาวไม่ชอบภรรยาใหม่ของพ่อ และพ่อเองก็ตั้งใจที่จะช่วยครอบครัวของเขา “ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม” ภาพยนตร์เรื่องนี้เปิดเผยทุกแง่มุมตั้งแต่ต้นเรื่อง โดยเราถูกเปิดเผยความลับว่าไม่มีนักแสดงหลักคนใดเลยที่ “สวยงาม” จะต้องได้รับอันตรายใดๆ ซึ่งน่ารำคาญมาก เพราะสิ่งที่คุณอยากเห็นจริงๆ ก็คือพวกเขาถูกกินทั้งเป็น!
น่ารำคาญที่ภาพยนตร์เรื่องนี้แย่ เพราะจริงๆ แล้วมีพื้นฐานที่ดีสำหรับภาพยนตร์ดีๆ ท่ามกลางเรื่องราวไร้สาระมากมาย ไม่มีภาพยนตร์สยองขวัญเกี่ยวกับสัตว์ป่าขนาดใหญ่มากนัก และภาพยนตร์ที่ดีจริงๆ อาจสร้างขึ้นจากแนวคิดที่ผู้คนจำนวนหนึ่งติดอยู่ในอาณาเขตของสิงโตแอฟริกา ผู้กำกับ ดาร์เรล รูดท์ ผู้มีประสบการณ์มากมายในการสร้างภาพยนตร์ที่ไม่มีใครดู ไม่สามารถทำให้ผู้ชมเชื่อว่านักแสดงหลักของเขาตกอยู่ในอันตรายตลอดทั้งเรื่องได้
ซึ่งถือเป็นข้อบกพร่องที่สำคัญ เนื่องจากภาพยนตร์ที่มีจุดขายเพียงจุดเดียวจำเป็นต้องทำให้จุดขายนั้นมีความสำคัญ ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่มีบรรยากาศใดๆ สถานที่ต่างๆ ดูดี แต่ไม่ได้เน้นที่บรรยากาศ และใครก็ตามที่มีกล้องวิดีโอก็สามารถสร้างภาพยนตร์เรื่องนี้ได้ ปีเตอร์ เวลเลอร์คือ “ผู้ดึงดูด” เพียงคนเดียวในเรื่องนักแสดง และเขาไม่ได้ดึงดูดมากพอที่จะทำให้หนังเรื่องนี้ไม่ล้มเหลว พูดตรงๆ ก็คือ ฉันไม่ชอบเขาอยู่แล้ว ผู้ชมไม่ต้องใช้เวลานานในการเดาว่าหนังเรื่องนี้จะจบลงอย่างไร และแน่นอนว่ามันจบลงแบบนั้นจริงๆ ตอนจบทำให้ฉันสยองอย่างบอกไม่ถูก มีเลือดสาดอยู่พอสมควร แต่ถึงอย่างนั้น หนังเรื่องนี้ก็ไม่มีอะไรดีๆ เลย และฉันไม่แนะนำให้ดู!
ดูหนังออนไลน์ ภาพยนตร์ที่คล้ายกัน
Land of Bad (2024) ภารกิจฝ่าแดนดิบ
Dragonkeeper (2024) ดราก้อนคีปเปอร์
