Madeleine (1950) รักร้ายของเมเดลีน
เรื่องย่อ
กลางศตวรรษที่ 19 ในเมืองกลาสโกว์ Madeleine ครอบครัวสมิธชนชั้นสูงเพิ่งซื้อบ้านหลังนี้ที่เลขที่ 7 ไบลธ์วูดสแควร์ ซึ่งแมเดลีน สมิธลูกสาวคนโตในจำนวนสามคนเห็นชอบ ขณะที่เธอกำลังติดพันวิลเลียม มินนอช ชายที่พ่อผู้เข้มงวดและวิพากษ์วิจารณ์เธอเลือก ผู้เฒ่าครอบครัวเจมส์ สมิธห้องนอนชั้นใต้ดินของเธอช่วยให้เข้าถึงทางเข้าห้องใต้ดินของคนรับใช้ได้ง่าย และเปิดโอกาสให้เธอพบลับๆ กับ mile L’Angelier ชาวฝรั่งเศสผู้น่าสงสาร ชายที่เธอรักอย่างแท้จริง ในความก้าวหน้าของความสัมพันธ์นี้ ทุกคนรู้สึกผิดหวัง พ่อแม่ของ และผู้ป่วยของ William ที่ไม่มีการประกาศการหมั้นอย่างเป็นทางการ และร‰mile แม้ว่าเขาและ Madeleine จะหมั้นหมายกันแบบลับๆ
แต่เธอก็ลังเลที่จะบอกพ่อแม่ของเธอ เกี่ยวกับเขา, ซึ่งทำให้เขาต้องแอบไปแอบดูทางเข้าห้องใต้ดินเหมือนโจรทั่วไป สิ่งต่าง ๆ สำหรับแมเดลีนเปลี่ยนไปเมื่อเธอตระหนักว่าร‰mileต้องการแต่งงานกับเธอเพียงเพื่อยกระดับสถานะทางสังคมและฐานะทางการเงินของสมาคม ด้วยเหตุนี้ เธอจึงยอมรับข้อเสนอการแต่งงานของวิลเลียมในขณะที่พยายามตัดสัมพันธ์ทั้งหมดกับ Smile ซึ่งรวมถึงการขอให้เขาส่งจดหมายรักคืนราวกับว่าพวกเขารู้ความจริงแล้วจะทำให้เธอตกที่นั่งลำบากโดยเฉพาะกับพ่อของเธอ แต่เมื่อเสียชีวิตอย่างกระทันหัน เนื่องจากพิษของสารหนู ทำให้ ค้นพบความสัมพันธ์ของเธอและ Smile กลายเป็นผู้ต้องสงสัยหมายเลขหนึ่งว่าเป็นผู้สังหารเขา
ผู้กำกับ
- David Lean
บริษัท ค่ายหนัง
- J. Arthur Rank Organisation
นักแสดง
- Ann Todd
- Norman Wooland
- Ivan Desny
- Leslie Banks
- Edward Chapman
โปสเตอร์หนัง
รีวิว
ภาพยนตร์ Madeleine ของ David Lean บอกเล่าเรื่องราวจริงของ Madeleine Smith หญิงสาวจากครอบครัวชนชั้นสูงชาวสก็อตแลนด์ ซึ่งถูกพิจารณาคดีในข้อหาฆ่าคนรักของเธอในปี 1857 คดีนี้ซึ่งเคยสร้างความฮือฮาในสื่อในยุคนั้น จบลงด้วยการปล่อยตัวนาง Smith หลังจากที่คณะลูกขุนตัดสินว่า “ไม่สามารถพิสูจน์ได้” ซึ่งตามกฎหมายของสก็อตแลนด์ หมายความว่าไม่มีหลักฐานเพียงพอที่จะตัดสินว่าเธอมีความผิด แต่ก็มีหลักฐานเพียงพอที่จะสร้างความสงสัยเกี่ยวกับความบริสุทธิ์ของเธอ ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังคงมีความคลุมเครือเช่นเดิมเกี่ยวกับความผิดหรือความบริสุทธิ์ของเธอในอาชญากรรมดังกล่าว โดยจบลงด้วยเสียงบรรยายของผู้บรรยายที่ถามตัวละครหลักว่าเธอมีความผิดหรือบริสุทธิ์ เธอเพียงแค่มองไปที่กล้องและยิ้มครึ่งยิ้มเล็กน้อย ซึ่งอาจหมายความได้ทั้งสองอย่าง
จุดแข็งของภาพยนตร์เรื่องนี้ถือว่าน่าพิจารณา แสงและการถ่ายภาพโดยรวมทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ให้ความรู้สึกถึงยุควิกตอเรียที่ยอดเยี่ยมและมีลักษณะเป็นฟิล์มนัวร์ด้วยเช่นกัน แท้จริงแล้ว ภาพยนตร์เรื่องนี้มีจุดร่วมกับฟิล์มนัวร์หลายอย่าง นอกเหนือไปจากแสง เรื่องราวนี้เหมือนกับภาพยนตร์แนวฟิล์มนัวร์หลายๆ เรื่อง มีนางเอกที่น่าสงสัยคนหนึ่งซึ่งนำชายที่ด้อยโอกาสอย่างแท้จริง ในกรณีนี้ คือคนรักจากอีกฟากหนึ่งของรางรถไฟสู่ความหายนะของเขา แท้จริงแล้ว เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ที่นำเสนอในภาพยนตร์ คนรักไม่สามารถคาดหวังได้อย่างสมจริงว่าพ่อของแมเดอลีนผู้เผด็จการและเข้มงวดจะยอมรับเขาหรือไม่ เนื่องจากอนาคตทางสังคมและเศรษฐกิจของเขาย่ำแย่ นอกจากนี้ ยังมีการจัดการความสัมพันธ์ที่คลุมเครือของแมเดอลีนเองด้วย โดยเธอสัญญากับพ่อของเธอว่าจะเล่าเรื่องของพวกเขาให้ฟังสักครู่ จากนั้นก็อ้อนวอนว่าทำได้ยากเกินไป ประวัติศาสตร์ก็พิสูจน์แล้วว่านั่นเป็นสูตรสำหรับหายนะในชีวิตส่วนตัว
คำวิจารณ์หลักของฉันเกี่ยวกับภาพยนตร์เรื่องนี้คือ แทบไม่มีการบอกเล่าเลยว่าแมเดอลีนสามารถพบกับคนรักได้อย่างไรในตอนแรก บางเรื่องที่ฉันอ่านระบุว่าพวกเขาพบกันครั้งแรกในสวนสาธารณะในเมืองกลาสโกว์ ฉันคิดว่าลีนควรแสดงให้เห็นการพบกันครั้งนั้นเพื่อแสดงให้เห็นว่าแมเดอลีนมีจิตใจเป็นของตัวเองและเต็มใจแค่ไหนที่จะท้าทายพ่อชาววิกตอเรียนผู้เคร่งครัดและยึดถือขนบธรรมเนียมของเธอ นั่นคงทำให้ตัวละครแมเดอลีนดูคลุมเครือมากขึ้น ดูเหมือนจะตอบสนองความต้องการของครอบครัวในเรื่องความรักและการแต่งงาน แต่ก็ท้าทายพวกเขาเช่นกัน ถึงกระนั้น การแสดง โดยเฉพาะแอนน์ ท็อดด์ในบทบาทตัวละครนำ ก็ยังยอดเยี่ยมมาก และนี่คือภาพยนตร์ที่คุ้มค่าแก่การชม อย่างที่ฉันได้กล่าวไปแล้วว่า นี่เป็นผลงานที่ใกล้เคียงกับภาพยนตร์ฟิล์มนัวร์มากที่สุดที่เดวิด ลีนเคยดูมา
อาจเป็นภาพยนตร์ของ David Lean ที่ถูกมองข้ามมากที่สุด อาจเป็นเพราะจังหวะที่ช้าและการเลือก Ann Todd ภรรยาของ Lean มารับบทนำที่ไม่เหมาะสม (แม้ว่าฉันคิดว่าเธอน่าจะเล่นบทนี้ได้) จากข้อเท็จจริงแล้ว นี่คือเรื่องราวของ Smith ที่ต้องขึ้นศาลในข้อหาฆาตกรรมคนรักของเธอในเมืองกลาสโกว์ในยุควิกตอเรีย Ivan Desny รับบทนักล่อลวงชาวฝรั่งเศสได้อย่างยอดเยี่ยม เช่นเดียวกับ Leslie Banks ในบทพ่อที่เข้มงวดของเธอ ภาพยนตร์เรื่องนี้ดูยอดเยี่ยมมากด้วยภาพถ่ายขาวดำที่สวยงามของ Guy Green และการออกแบบฉากของ John Bryan ในขณะที่การกำกับของ Lean นั้นไร้ที่ติเช่นเคย หากภาพยนตร์เรื่องนี้มีข้อบกพร่อง ก็คือความตึงของเนื้อเรื่อง ไม่ค่อยได้เห็นมากนักในปัจจุบัน แต่ Lean ก็เป็นตัวละครสำคัญ
แอนน์ ท็อดด์ รับบท “แมเดอลีน” ในภาพยนตร์ปี 1950 ที่กำกับโดยเดวิด ลีน ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังมีนอร์แมน วูลแลนด์, อีวาน เดสนี่, อังเดร มอร์เรล และเอลิซาเบธ เซลลาร์สร่วมแสดงด้วย ภาพยนตร์เรื่องนี้เล่าถึงเรื่องจริงของการพิจารณาคดีฆาตกรรมแมเดอลีน สมิธอันโด่งดังในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 แมเดอลีนถูกกดดันจากครอบครัวชนชั้นสูงให้แต่งงาน และแอบมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับชายจากชนชั้นล่างที่ชื่อแลงลิเยร์ (รับบทโดยเดสนี่) และตกลงที่จะแต่งงานกับเขา เธอไม่ต้องการบอกครอบครัวของเธอ เธอจึงขอร้องให้เขาหนีไปกับเธอ แลงลิเยร์วางแผนที่จะแต่งงานเพื่อเข้าไปอยู่ในวิถีชีวิตชนชั้นสูง
แต่กลับยืนกรานให้เธอเล่าเรื่องความสัมพันธ์ของพวกเขาให้พ่อ (รับบทโดยเลสลี่ แบงก์ส) ฟังแทน เธอทำไม่ได้ และเพราะเชื่อว่าแลงลิเยร์ต้องการแค่เงินของเธอมาตลอด เธอจึงเลิกกับเขาและขอให้ส่งจดหมายคืนให้เขา จากนั้นเธอก็ตกลงแต่งงานกับวิลเลียม มินนอช (รับบทโดยวูลแลนด์) ซึ่งกำลังจีบเธออยู่ L’Anglier ไม่ตอบจดหมายของเธอ และหลังจากที่เธอซื้อสารหนู เขาก็เสียชีวิตจากพิษสารหนู โดยก่อนหน้านี้เธอเคยล้มป่วยที่บ้านของเธอ Madeleine ถูกจับในข้อหาฆาตกรรม
ดูเหมือนว่าภาพยนตร์เรื่องนี้จะดำเนินเรื่องตามคดีได้ค่อนข้างแม่นยำ แต่ก็ค่อนข้างตรงไปตรงมา มีฉากที่น่าอัศจรรย์บางฉาก – ฉากที่ทั้งสองคนเต้นรำในแสงจันทร์เป็นฉากเดียวกัน ขณะที่ฉากเต้นรำที่ดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ ดำเนินไปในห้องพิจารณาคดี โครงสร้างของห้องพิจารณาคดีมีความน่าสนใจ เพราะฉันไม่เคยเห็นนักโทษเดินขึ้นบันไดไปที่ท่าเทียบเรือจากสิ่งที่แทบจะเป็นประตูกับดักที่พื้นเลย ภาพของใบหน้าทั้งหมดที่มองลงมาก่อนที่เธอจะเริ่มปีนขึ้นไปทำให้เห็นภาพได้ว่าการถูกพิจารณาคดีเป็นอย่างไร
Ann Todd เป็นนักแสดงที่ดี แม้ว่าเธอจะเป็นคนเก็บตัวและดูเย็นชา เธอแต่งงานกับ Lean ซึ่งอาจเป็นเหตุผลที่เธอเลือกแสดง ในช่วงเวลาที่เกิดการฆาตกรรม พ่อของ Madeleine ไม่พอใจที่เธอไม่ได้แต่งงาน โดยบ่นว่าเธอได้พบกับผู้ชายหลายคนแต่ไม่มีใครเข้ากันได้ดีเลย เธออายุ 20 ปีเมื่อเธอคบกับ L’Anglier และอายุ 22 ปีเมื่อเธอเลิกกับแฟน ท็อดด์อายุ 41 ปีในตอนที่ถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องนี้ เธอไม่ได้ถ่ายรูปมาอย่างดีและดูแก่เกินไปสำหรับบทบาทนี้ แอนเดร มอร์เรลล์เล่นบททนายความของแมเดอลีนได้ยอดเยี่ยมมาก ส่วนการแสดงอื่นๆ นั้นก็ยอดเยี่ยมมาก โดยแบงก์สเป็นพ่อที่เข้มแข็งและน่าเกรงขาม และเดสนี่แสดงให้เห็นถึงความชั่วร้ายที่อยู่ใต้พื้นผิวของ L’Anglier นอร์แมน วูลแลนด์แสดงได้อย่างน่ารักและน่าเป็นห่วงในบทมินนอช ผู้เป็นคู่หมั้นของแมเดอลีน
ในปี 1857 พลเมืองอังกฤษคนหนึ่ง (จากเกาะช่องแคบเจอร์ซีย์) ชื่อเอมีล แลงเจลิเยร์ เสียชีวิตหลังจากป่วยเพียงระยะสั้นๆ ในห้องพักของเขาในบ้านพักในเมืองกลาสโกว์ ประเทศสกอตแลนด์ จากความคิดเห็นต่างๆ เขาได้บ่นพึมพำกับเพื่อนๆ ของเขา และเจ้าของบ้านก็สงสัยว่าการตายของเขาเกิดจากธรรมชาติหรือจากยาพิษ เอมีลกล่าวว่าเขารู้สึกแบบเดียวกันเมื่อครั้งสุดท้ายที่เห็น “มิมิ” เจ้าหน้าที่พบว่าเอมีลมีจดหมาย ซึ่งตอนแรกเป็นจดหมายรัก แต่บางฉบับดูเหมือนจะแสดงถึงความกระวนกระวายใจที่เพิ่มมากขึ้นเพื่อยุติความสัมพันธ์ จากนั้นจดหมายก็เริ่มสนับสนุนให้ผู้เสียชีวิตไปพบกับแฟนสาวของเขา ผู้เขียนจดหมายเหล่านี้คือแมเดอลีน สมิธ ลูกสาวของสถาปนิกชื่อดังในเมืองกลาสโกว์ การชันสูตรพลิกศพเผยให้เห็นว่าเอมีลเสียชีวิตจากพิษสารหนู ไม่ใช่โรคกระเพาะและลำไส้อักเสบหรือโรคอื่นๆ
แมเดอลีนมาจากครอบครัวที่มีฐานะดี มีพ่อที่เข้มงวด คาดว่าเธอจะแต่งงานอย่างถูกต้องเท่านั้น ไม่ใช่กับคนไร้ชื่อเสียงอย่างเอมีล แลงเจลิเยร์ และเธอหมั้นหมายกับชายชราผู้ประกอบอาชีพ นายวิลเลียม มินนอช แต่ L’Angelier มีความทะเยอทะยานทางสังคมและต้องการก้าวหน้าในสังคมกลาสโกว์ ซึ่งทำได้โดยการแต่งงานกับครอบครัวที่ร่ำรวยเช่นขอ ดังนั้น L’Angelier จึงไม่น่าจะต้องการยุติความสัมพันธ์ (และส่งจดหมายรักคืน) และเต็มใจที่จะแบล็กเมล์แฟนสาวเพื่อให้แต่งงานกับเขามากกว่า นั่นเป็นสถานการณ์ที่เลวร้าย และมีเพียงการเสียชีวิตของ L’Angelier หรือการแต่งงานของเขากับ Madeleine เท่านั้นที่จะทำให้ทุกอย่างคลี่คลายลงได้
ถูกจับกุมและพิจารณาคดีในศาลสูงในกลาสโกว์ เธอได้รับการปกป้องจากทนายความที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของสกอตแลนด์ในสมัยนั้น จอห์น อิงกลิส อิงกลิสสามารถแสดงความคลุมเครือได้อย่างมากในหลายประเด็นในคดีของตำรวจ ซึ่งรวมถึงข้อเท็จจริงที่ว่า L’Angelier รักษาตัวเองด้วยยาแผนปัจจุบัน (บางรายการมีสารหนู) นอกจากนี้ L’Angelier ยังพูดด้วยว่าบางครั้งความเศร้าโศกของ L’Angelier ทำให้เขาต้องทนทุกข์ทรมาน ไม่มีใครเคยเห็น และ L’Angelier อยู่ด้วยกันในโอกาสที่ผ่านมาที่เขาป่วยหนัก นักวิจัยพบว่าสารหนูมาจากมาเดอลีน แต่เธออ้างว่าสารดังกล่าวถูกนำไปใช้กับใบหน้าสวยๆ ของเธอเพื่อให้ผิวพรรณของเธอดีขึ้น (ซึ่งบังเอิญเป็นการใช้สารหนู) ผลสุดท้ายคือคณะลูกขุนตัดสินให้สกอตแลนด์ตัดสินว่า “ไม่สามารถพิสูจน์ได้” หลักฐานที่มีอยู่ไม่สามารถสรุปได้เพียงพอที่จะตัดสินลงโทษหรือยกฟ้อง
Steffi_P
เป็นละครอิงประวัติศาสตร์เรื่องหนึ่งจากละครอิงประวัติศาสตร์หลายเรื่องที่ผลิตขึ้นในช่วงปลายทศวรรษปี 1940 เพื่อเน้นไปที่ความขัดแย้งทางจิตวิทยาจากมุมมองของผู้หญิง ตัวอย่างที่น่าสนใจอื่นๆ ได้แก่ Madame Bovary ของ Vincente Minelli และ The Heiress ของ William Wyler ซึ่งออกฉายในปี 1949 อย่างไรก็ตาม แม้ว่าภาพยนตร์ทั้งสองเรื่องจะอิงจากงานวรรณกรรมชั้นยอดในศตวรรษที่ 19 แต่ กลับเป็นละครอิงประวัติศาสตร์ (ฉันคิดว่าน่าจะเป็นละครอิงประวัติศาสตร์ที่ค่อนข้างอิสระเนื่องจากเป็นละครที่เน้นดราม่า) จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง ผู้กำกับ David Lean เป็นคนที่ทำให้ผู้ชมดื่มด่ำกับสภาวะทางจิตวิทยาของตัวละครของเขาอยู่เสมอ โดยมักจะใช้ภาพที่ดึงดูดความสนใจและใช้เสียงที่สื่อถึงอารมณ์ มีตัวอย่างที่ค่อนข้างธรรมดาของเรื่องนี้ในครึ่งแรกของภาพยนตร์ เช่น เงาที่น่าขนลุกของ Emile ที่กำลังหมุนไม้เท้า เสียงแตรที่ดังสนั่นของการเต้นรำในหมู่บ้านที่ Emile และ พบกันเป็นการลับๆ เป็นต้น
ลักษณะเฉพาะอีกประการหนึ่งของลีนก็คือ ในการเล่าเรื่องราวทั้งหมด เรื่องราวจะสลับไปมาระหว่างมุมมองต่างๆ ซึ่งสามารถทำได้ค่อนข้างง่ายสำหรับผู้กำกับที่ปฏิบัติต่อผู้ชมในฐานะผู้ชมที่เฉยเมยและถูกมองจากภายนอก แต่ด้วยความที่ลีนมีส่วนร่วมกับผู้ชมตลอดเวลา ทำให้บางครั้งภาพยนตร์ของเขาอาจดูขาดความต่อเนื่องและไม่สมดุล ซึ่งก็เหมือนกับกรณีของ ที่เริ่มต้นด้วยละครแนวจิตวิทยาที่หญิงสาวจากครอบครัวที่เคร่งครัดต้องเลือกระหว่างความปรารถนาดีและความภักดีต่อครอบครัว อย่างไรก็ตาม เมื่อผ่านไปประมาณครึ่งหนึ่ง เรื่องราวก็กลายเป็นเรื่องลึกลับเกี่ยวกับการฆาตกรรม และในที่สุดก็กลายเป็นละครแนวศาล และเรื่องราวก็แตกแขนงออกไปเมื่อเราได้เห็นมุมมองของพยานต่างๆ ต่ออาชญากรรมที่ถูกกล่าวหา การวางโครงเรื่องแนวจิตวิทยาทั้งหมดในช่วงสี่สิบห้านาทีแรกก็ถูกลืมไป
แม้ว่าภาพรวมทั้งหมดจะไม่สมบูรณ์ แต่ก็มีฉากที่เข้มข้นและสัมผัส
ได้ถึงความมีระดับอยู่บ้างเป็นครั้งคราว ฉากสำคัญที่พ่อของ Madeleine ค้นพบว่าลูกสาวของเขามีชู้ ในขณะที่ Madeleine รับรู้ถึงการตายของ Emile แสดงให้เห็นถึงการจัดฉากของ Lean ได้อย่างยอดเยี่ยม การใช้พื้นที่อย่างชาญฉลาดและการวางตำแหน่งของนักแสดงในฉากนี้แสดงให้เห็นปฏิกิริยาที่หลากหลายได้ดีที่สุด ฉากสุดท้ายในศาลเป็นการผสมผสานระหว่างมุมมองและภาพปฏิกิริยาที่สร้างขึ้นอย่างรอบคอบ และภูมิหลังของ Lean ในฐานะบรรณาธิการที่มีชื่อเสียงก็เป็นหลักฐาน
การคัดเลือกนักแสดงที่ยอดเยี่ยมมักเป็นจุดเด่นของภาพยนตร์ของ David Lean แต่ Madeleine กลับขาดนักแสดงที่มีระดับ อย่างไรก็ตาม Ann Todd ซึ่งโดยปกติแล้วฉันไม่ค่อยให้คะแนนสูงนัก ก็ไม่เลวเกินไปในเรื่องนี้ โดยแสดงอารมณ์ได้ดีในฉากโคลสอัพ นอกเหนือจากนั้น มีเพียง Andre Morell เท่านั้นที่แสดงได้อย่างทรงพลังในบทบาททนายความจำเลยในช่วงท้ายเรื่อง และการปรากฏตัวของ John Laurie นักแสดงชาวสก็อตแลนด์ในบทบาทผู้นำกลุ่มมาเฟียที่คลั่งไคล้เพียงช่วงสั้นๆ เท่านั้น มีช่วงเวลาดีๆ แต่โดยรวมแล้วค่อนข้างธรรมดา ลีนแสดงได้ดีที่สุดเมื่อเขาสามารถแสดงละครที่มีอารมณ์เข้มข้นได้เต็มที่ แต่การปรากฏตัวในห้องพิจารณาคดีครั้งนี้ไม่เพียงพอที่จะเป็นภาพยนตร์ที่ทรงพลังอย่างแท้จริง
ดูหนังออนไลน์ ภาพยนตร์ที่คล้ายกัน
Full Metal Jacket (1987) เกิดเพื่อฆ่า
Secretary (2002) เปลือยรัก อารมณ์พิลึก
The Prestige (2006) ศึกมายากลหยุดโลก
