Greta (2018) เกรต้า ป้า บ้า เวียร์ด
เรื่องย่อ
นี่คือหนังแห่งความสุดขีดคลั่งที่คุณจะคาดเดาไม่ได้ Greta เมื่อ ฟรานเซส (โคลอี้ เกรซ มอเรตซ์) วัยรุ่นสาวกำพร้าแม่ ได้ย้ายเข้ามาอยู่ในแมนฮัตตัน วันหนึ่งเธอเก็บกระเป๋าถือปริศนาที่รถไฟใต้ดินได้ แต่เมื่อเธอนำไปคืนก็พบว่าเจ้าของเป็น เกรต้า (อิซาเบลล์ อูแปร์) ม่ายสาวรุ่นใหญ่ ผู้ที่ทำให้เธอนึกถึงมารดาในอดีต แต่แล้ว ฟรานเซส ก็กลับได้ค้นพบแผนลับลมคมในและความลับของ เกรต้า ที่จะคอยคุกคามชีวิตของเธอไม่ให้รอดไปได้!!
ผู้กำกับ
- Neil Jordan
บริษัท ค่ายหนัง
- Sidney Kimmel Entertainment
นักแสดง
- Isabelle Huppert
- Chloë Grace Moretz
- Maika Monroe
- Jane Perry
- Jeff Hiller
- Parker Sawyers
- Brandon Lee Sears
โปสเตอร์หนัง
รีวิว
บทภาพยนตร์ที่แย่ Greta ไร้จินตนาการ และไม่มีเหตุผล ตัวเอกตัดสินใจอย่างโง่เขลาอย่างไม่สมจริงอยู่เรื่อย และทุกอย่างก็จบลงด้วยผลลัพธ์ที่แย่ที่สุดเสมอ ฉันรู้ว่าเราต้องละทิ้งความไม่เชื่อเพื่อเพลิดเพลินไปกับผลงานนิยาย แต่เอาเถอะ…ยังต้องมีการเปรียบเทียบกับความเป็นจริงว่าผู้คนตัดสินใจอย่างไรและโอกาสจะเป็นอย่างไร ลำดับเหตุการณ์นั้นห่างไกลจากความเป็นจริงมากจนเห็นได้ชัดว่าผู้เขียนพยายามรักษาเรื่องราวให้ดำเนินไปเพื่อให้ภาพยนตร์ดำเนินไปได้ตลอดระยะเวลาฉายปกติ ความจริงที่ว่าเหยื่อซึ่งเป็นผู้หญิงที่อายุน้อยกว่าและแข็งแรงกว่าไม่สามารถเอาชนะผู้ร้ายซึ่งเป็นผู้หญิงที่แก่และอ่อนแอได้ เป็นการสรุปความไม่สมเหตุสมผลของภาพยนตร์เรื่องนี้
ค่อนข้างตรงไปตรงมาและคาดเดาได้ แต่ถึงกระนั้น Huppert ก็แสดงได้น่าขนลุกในบทบาทตัวละครหลักที่บ้าคลั่งซึ่งอาจทำให้คุณไม่กล้าช่วยเหลือคนแปลกหน้าตั้งแต่นี้เป็นต้นไป การเปิดเผยครั้งใหญ่ถูกเปิดเผยในตัวอย่างและมาค่อนข้างเร็ว มันคงจะดีกว่านี้หากมันล่าช้าไปนิดหน่อย หลังจากที่ตัวละครทั้งสองใช้เวลาร่วมกันมากขึ้นและมีฉากที่ Greta ทำตัวบ้าๆ บอๆ บ้างเพื่อให้ Frances เริ่มสงสัย แต่ปัญหาหลักคือตัวละครอื่นๆ นั้นไร้เหตุผล/โง่เขลาเพียงใด เริ่มจาก Frances ไม่สามารถหรือไม่เต็มใจที่จะบล็อกหมายเลขของ Greta แม้ว่าจะมีปัญหาที่ชัดเจน และเพิ่มเดิมพันด้วยตอนจบ ความไร้สาระทั้งหมดสรุปได้ด้วยคำพูดที่น่าตบหน้าหนึ่งประโยค: “เราจะบอกตำรวจว่ายังไง” โอ้ สิ่งที่เกิดขึ้นจริงอาจเป็นความคิดที่ดี
หนังเรื่องนี้ยอดเยี่ยมมากจนกระทั่งพวกเขาสปอยล์หนังด้วยความโง่เขลามากเกินไป Greta ทำไมพวกเขาถึงทำแบบนั้นล่ะ?? ระวัง: สปอยล์! ครึ่งแรกนั้นดีมาก ตอนแรกดูเหมือนว่าฟรานเซส (หญิงสาวแสนดีที่กำลังโศกเศร้ากับการเสียชีวิตของแม่) และเกรตา (หญิงชราผู้โดดเดี่ยว) กำลังสร้างมิตรภาพที่แน่นแฟ้น ดูเหมือนว่าทั้งคู่จะพบบางสิ่งในตัวของกันและกันที่ขาดหายไปจากชีวิตของพวกเขา จากนั้นทุกอย่างก็แย่ลงเมื่อฟรานเซสพบว่าการพบกันโดยบังเอิญของพวกเขานั้นไม่ใช่อุบัติเหตุเลย จากนั้นเกรตาก็แสดงตัวตนที่บ้าคลั่งของเธอออกมา คอยสะกดรอยตามฟรานเซสและคนที่เธอไม่คุ้นเคย ฟรานเซสกำลังทำทุกอย่างที่เธอควรทำ (ไม่สนใจสายของเกรตา โทรหาตำรวจ ขอคำแนะนำทางกฎหมาย ฯลฯ)
แต่ดูเหมือนว่าเธอจะกำจัดเกรตาไม่ได้ จนถึงตอนนี้ ทุกอย่างก็ยังดีอยู่ อิซาเบล อูแปร์ตทำหน้าที่ของหญิงชราผู้บ้าคลั่งได้ดีมาก ฉันหมายความว่าไม่มีเหตุผลที่จะต้องกลัวหญิงชราคนนั้นใช่ไหม ผิด เกรตาทำให้ฉันขนลุกจริงๆ โคลอี เกรซ มอเรตซ์ก็เล่นดีด้วย ฉันรู้สึกสนใจ จากนั้นเมื่อหนังดำเนินไปได้ประมาณครึ่งเรื่อง บางอย่างก็เปลี่ยนไป ดูเหมือนว่านักเขียนจะหมดไอเดียแล้ว จึงทำให้ตัวละครทุกตัวแสดงเหมือนคนโง่ หลังจากฉากในร้านอาหาร ซึ่งจบลงด้วยการที่เกรตาถูกไล่ออกและถูกจับเข้าคุก ฟรานเซสตัดสินใจขอโทษเกรตาและแสร้งทำเป็นเพื่อนกับเธออีกครั้ง อะไรนะ?? ทำไม???
อย่างแรก เกรตาเป็นคนบ้า ไม่ใช่คนโง่ อย่างที่สอง นี่คือส่วนที่คุณต้องไปศาลและขอคำสั่งห้ามปราม เกรตาให้ทุกอย่างที่เธอต้องการอย่างแท้จริง เธอมีบันทึกการโทรศัพท์ ข้อความ คำให้การจากเพื่อนร่วมงาน Greta รูปถ่ายที่เกรตาส่งให้ฟรานเซส ซึ่งเธอติดตามเอริกา รายงานของตำรวจ และยิ่งไปกว่านั้น ฉากในร้านอาหารที่ให้หลักฐานทั้งหมดที่เธอต้องการ ทำไมเธอถึงตัดสินใจเปลี่ยนวิธีการและพยายามแสร้งทำเป็นว่าไม่จริงล่ะ มันไม่สมเหตุสมผลเลย!
จากนั้นก็มาถึงฉากที่ไม่สมจริงอย่างยิ่งเมื่อเกรตาจับฟรานเซสไป เธอเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ได้อย่างไร ถ้าฟรานเซสเดินได้ ทำไมเธอถึงขอความช่วยเหลือไม่ได้ ไม่มีใครอยู่แถวนั้นคอยใส่ใจหญิงสาวที่หมดสติครึ่งๆ กลางๆ คนนั้นเลยหรือ ทำไมเอริก้าถึงไม่กังวลเมื่อเธอกลับมาที่อพาร์ตเมนต์และฟรานเซสก็หายไป ทำไมเธอถึงจากไปโดยไม่บอกลา ทำไมฟรานเซสไม่ต่อสู้เพื่อชีวิตของเธอเมื่อเธอถูกล็อคในห้อง ทำไมต้องทุบเก้าอี้และเคาะประตู ในเมื่อมีสิ่งของมากมายในห้องที่เธอสามารถใช้เป็นอาวุธได้เมื่อเกรตากลับมา และเมื่อเธอต่อสู้ในที่สุด ทำไมต้องทำงานครึ่งๆ กลางๆ เธอตัดนิ้วของเธอ (ฉากเลือดสาดที่ไม่จำเป็นเลย)
และทำให้เธอหมดสติ ทำไมไม่ทำงานให้เสร็จเพื่อให้แน่ใจว่าเธอไม่สามารถทำร้ายคุณได้อีกต่อไป และถ้าเธอเลือกที่จะวิ่งหนี ทำไมเธอไม่ทุบหน้าต่างบานใหญ่ข้างประตูหน้า (และส่วนของประตูที่เป็นกระจก) ทำไมเธอถึงลงไปที่ห้องใต้ดิน มันโง่มาก มันยากเกินไปที่จะเชื่อ นอกจากนี้ เมื่อพ่อและเพื่อนร่วมห้องรู้ว่าฟรานเซสจากไป ซึ่งหมายความว่าเธอมีปัญหา ทำไมไม่ไปหาตำรวจล่ะ ทำไมพ่อถึงจ้างนักสืบเอกชน ตำรวจรู้ว่าเกรตาเป็นใคร พวกเขาจับเธอและส่งตัวไปที่โรงพยาบาลจิตเวชอย่างรุนแรง คุณต้องการนักสืบเอกชนเพื่ออะไร และทำไมเขาถึงไปที่บ้านของเธอคนเดียว ทำไมเธอถึงยิงเขา (เธออาจฆ่าเขาด้วยยาได้ มันยุ่งยากน้อยกว่ามาก) ทำไมไม่มีใครได้ยินเสียงปืน เพื่อนบ้านอยู่ที่ไหน
แล้วก็มาถึงฉากสุดท้าย มันเจ๋งดี ฉันยอมรับว่าชอบความคิดที่ว่าเพื่อนจะจัดฉากให้เกรตา แต่โอกาสที่เธอจะเจอถุงอีกใบในรถไฟใต้ดินมีเท่าไร ทำไมต้องลำบาก ทำไมไม่โทรหาตำรวจ ทำไมต้องค้นหาเองด้วย และแน่นอน เมื่อเธอรู้ว่าเกรตาอาศัยอยู่ที่ไหน (ยากที่จะเชื่อว่าเธอไม่รู้เรื่องนี้แล้ว แต่ก็ช่างเถอะ) ทำไมต้องไปที่นั่นคนเดียวด้วย ความโง่เขลามากเกินไป คำถามที่ไม่มีคำตอบ และจุดอ่อนในเนื้อเรื่อง เป็นเรื่องน่าเสียดายมาก มันเริ่มต้นได้ดีมาก ทำไมต้องทำลายความคิดดีๆ ด้วยพฤติกรรมไร้สาระและความโง่เขลามากมายขนาดนี้
หนังเรื่องนี้มีทุกอย่างที่ลงตัว แนวคิดดี นักแสดงดี สิ่งที่ต้องการคือครึ่งหลังที่สมเหตุสมผลกว่านี้ พวกเขาควรทำงานให้หนักขึ้นกับบทหนัง ยังไงก็ไม่ใช่หนังที่ได้รับรางวัลออสการ์อยู่แล้ว เกิดอะไรขึ้น พวกเขาหมดไอเดียหรือพยายามมากเกินไปที่จะคิดพล็อตเรื่องดีๆ Greta หนังไม่สามารถเป็นแบบนั้นได้เหรอ แทนที่จะโง่เขลาขนาดนั้น ฉันอยากเรียนรู้เกี่ยวกับประวัติของเกรตาให้มากขึ้น อะไรทำให้เธอคลั่งไคล้ขนาดนั้น มันไม่ได้เริ่มจากการตายของลูกสาวเธอ แล้วมันคืออะไร ทำไมเธอถึงทำร้ายลูกสาวตัวเอง ทำไมเธอถึงพูดสำเนียงฝรั่งเศสปลอมๆ ไม่มีคำอธิบายสำหรับพฤติกรรมของเธอ! ฉันผิดหวัง หนังเรื่องนี้ควรจะดี แต่กลับไม่… ): ยังไงก็ตาม การฆ่าสุนัขไม่จำเป็นเลย นั่นเพื่ออะไร นอกจากนี้ ไม่มีโลโก้สมาคมมนุษย์ในตอนจบด้วย ซึ่งทำให้ฉันผิดหวังในฐานะคนรักสัตว์
พนักงานเสิร์ฟสาว (Chloë Grace Moretz) พบกระเป๋าเงินของผู้หญิงคนหนึ่งที่ลืมไว้ในรถไฟใต้ดิน จึงตัดสินใจคืนให้เจ้าของ หญิงม่ายชราผู้รู้สึกขอบคุณ (Isabelle Huppert) เชิญเธอเข้าไปดื่มกาแฟ ซึ่งนางเอกของเราก็รับปากโดยไม่สงสัยว่ามีอะไรอยู่เบื้องหลังภาพลักษณ์ที่ดูไม่มีพิษภัยของครูสอนเปียโนผู้โดดเดี่ยว เป็นภาพยนตร์ระทึกขวัญจิตวิทยาที่ไม่ได้นำเสนออะไรใหม่และแปลกใหม่ให้เราเลย และการกระทำของตัวละครมักจะไร้เหตุผลและน่ารำคาญ ซึ่งเป็นหนึ่งในลักษณะเฉพาะของภาพยนตร์สยองขวัญส่วนใหญ่ ซึ่งเป็นแนวที่ผู้กำกับ Neil Jordan ตั้งใจนำเสนอ Greta แม้ว่าทุกอย่างจะบอกเป็นนัยตั้งแต่ต้นว่าหนังเรื่องนี้ไม่คุ้มค่าที่จะดู แต่ Chloë (แนวนี้เหมาะกับเธอที่สุด) และ Isabelle ทุ่มเทให้กับบทบาทของตัวเองมากจนฉันไม่สามารถละทิ้งมันได้จนกระทั่งตอนจบ เป็นหนังที่จมอยู่กับความธรรมดาและความซ้ำซากในทุกแง่มุม แต่การแสดงที่น่าประทับใจของ Chloë และ Isabelle ดึงเอามันออกมาได้ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมฉันถึงต้องแนะนำหนังเรื่องนี้และให้คะแนนอยู่ในครึ่งบนของเกณฑ์ 7/10
สวัสดีอีกครั้งจากความมืด “อย่าแตะต้องอะไรบนรถไฟใต้ดิน” นั่นควรจะเป็นคำเตือนที่ติดไว้ในโบรชัวร์ท่องเที่ยวของนิวยอร์กซิตี้ทั้งหมด ฟรานเซส ผู้ย้ายถิ่นฐานไปนิวยอร์กซิตี้เมื่อไม่นานนี้ไม่ได้รับบันทึก เธอไม่เพียงแต่เก็บกระเป๋าถือ “ที่หายไป” แต่ยังต้องการคืนให้กับเจ้าของที่แท้จริงด้วย แม้ว่าเพื่อนร่วมห้องที่คุ้นเคยกับถนนสายนี้ของเธอจะให้คำปรึกษาแล้วก็ตาม นีล จอร์แดน ผู้กำกับเจ้าของรางวัลออสการ์ (THE CRYING GAME) ร่วมเขียนบทภาพยนตร์กับเรย์ ไรท์ และพวกเขาผสมผสานองค์ประกอบหลายอย่างเข้าด้วยกัน … ซึ่งอย่างน้อยที่สุดก็คือการผูกมิตรกับคนที่ไม่ควรคบหา
โคลอี เกรซ มอเรตซ์ รับบทฟรานเซสเป็นเด็กสาวใจดีที่เติบโตในบอสตันซึ่งไร้เดียงสาเกินกว่าจะเชื่อได้ในยุคสมัยปัจจุบัน เมื่อฟรานเซสคืนกระเป๋าสตางค์ เธอได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นและซาบซึ้งจากเกรตา (อิซาเบล อูแปร์) ผู้ใจดี ทั้งสองผูกพันกันจากความเหงาส่วนตัว เกรตาบอกว่าลูกสาวของเธออาศัยอยู่ต่างประเทศ และแม่ของฟรานเซสเสียชีวิตเมื่อประมาณหนึ่งปีก่อน จะเห็นได้ง่ายว่ามิตรภาพก่อตัวขึ้นได้อย่างไรผ่านช่องว่างระหว่างแม่กับลูกที่คอยเติมเต็มซึ่งกันและกัน
การค้นพบโดยบังเอิญของฟรานเซสทำให้เธอต้องออกจากบ้านไปโดยตั้งใจที่จะตัดความสัมพันธ์กับเกรตา ในไม่ช้าฟรานเซสก็ได้เรียนรู้ว่าเกรตาเป็นโรคจิตที่เจ้าเล่ห์ที่สุด ณ จุดนี้ ผู้สร้างภาพยนตร์จอร์แดนได้ใช้ความตลกร้ายที่บิดเบี้ยวและมืดมน Greta และมอบความตื่นเต้นเร้าใจให้กับเราผ่านภาพยนตร์ที่เน้นการสะกดรอยตามแบบเต็มรูปแบบ เกรตาเป็นโรคจิตอย่างแท้จริง และเมื่อคุณฮัปเพิร์ตปล่อยวาง เราก็ได้เห็นว่าเธอก็มีความสนุกสนานมากแค่ไหน เธอยังเล่นเป็นครูสอนเปียโนด้วย ซึ่งค่อนข้างตลกดีเพราะเธอเป็นครูสอนเปียโนใน THE PIANO TEACHER (2001) ด้วย เธอได้กลายเป็นโรคจิตคนแรกและคนโปรดของฉันที่หลงรักลิซท์ ซึ่งน่าจะไม่ได้มีปัญหาทางเทคโนโลยีอย่างที่เธอพูด
