42 Segundos (2022)
เรื่องย่อ
มาเนล เอสเทียร์เต้ เขามีทักษะในการเล่นกีฬาโปโลน้ำ จึงได้ถูกจ้างมาให้เป็นโค้ชของทีมโปโลน้ำที่ต้องการเอาชนะระดับชาติ 42 Segundos ทำให้เขาต้องพบเจอกับการฝึกซ้อมที่เข้มงวดและยากลำบากของทีม ก่อนที่จะเข้าไปในการแข่งขันที่สำคัญที่สุดในชีวิตของพวกเขา จนสุดท้ายแล้วพวกเขาก็ได้รับชัยชนะกลับมาอย่างภาคภูมิใจ
ผู้กำกับ
- Elvis Mitchell
บริษัท ค่ายหนัง
- Makemake
นักแสดง
- Elvis Mitchell
- Margaret Avery
- Harry Belafonte
- Charles Burnett
- Suzanne De Passe
- Antonio Fargas
โปสเตอร์หนัง
รีวิว
เมื่อคืนฉันดูเรื่องนี้ทาง Netflix และพบว่ามันน่าสนใจและให้ความรู้ 42 Segundos แต่บางครั้งก็ทำให้หงุดหงิด ทำให้ฉันอยากรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับมุมมองของมิตเชลล์เกี่ยวกับภาพยนตร์บางเรื่อง โดยพื้นฐานแล้ว ปัญหาคือผู้สร้างภาพยนตร์ตัดสินใจว่าเขาต้องการทำภาพยนตร์เกี่ยวกับคนผิวสีจำนวนมาก ซึ่งบังคับให้เขาต้องจัดการกับภาพยนตร์บางเรื่องอย่างรวดเร็ว หนึ่งในผู้ชมเจ็ดคนก่อนหน้านี้คิดว่าเป็นเพราะมิตเชลล์ต้องการแสดงภาพยนตร์เกี่ยวกับคนผิวสีที่เขาเคยดูมาหลายเรื่อง แต่ไม่ใช่ความรู้สึกของฉัน แต่เป็นที่ชัดเจนว่าเขาหลงใหลในภาพยนตร์เหล่านี้มากมาย และตั้งใจที่จะแบ่งปันความหลงใหลและความรู้ของเขาให้กับเรา ซึ่งทำได้ยากในภาพยนตร์ ไม่เหมือนในหนังสือ มิตเชลล์อาจคิดที่จะทำแบบเดียวกับที่เคน เบิร์นส์ทำกับสารคดีบางเรื่องของเขา นั่นคือ เน้นที่สิ่งที่บอกเล่าเรื่องราวมากที่สุดในภาพยนตร์ จากนั้นจึงให้ข้อมูลที่เหลือในหนังสือภาพที่แนบมา
หนังสือเหมาะสำหรับรายการที่มีคำอธิบายประกอบ ส่วนภาพยนตร์ไม่เหมาะนัก ในทางกลับกัน เนื่องจากบางครั้งดูเหมือนว่ามิตเชลล์กำลังพยายามจะอธิบายทุกอย่าง ผู้วิจารณ์เจ็ดคนก่อนหน้านี้จึงวิจารณ์เขาว่าละเว้นหนังหรือดาราชายผิวดำเรื่อง X หรือ Y ออกไป บางคนก็มีเหตุผล แต่บางคนก็ไม่สนใจ บางคนบ่นว่ามิตเชลล์ละเว้นเจมส์ บราวน์ออกไป ซึ่งไม่เป็นความจริง มีฉากที่สะดุดสายตามากที่บราวน์ยืนเปลือยท่อนบนอยู่ที่ประตูทางเข้า แสดงให้เห็นถึงความเป็นชายที่แข็งแกร่ง กล้ามเป็นมัด และโกรธจัดของเขา คงจะดีถ้าได้รู้ว่าเขาได้รับการเสนอบทบาทอื่นนอกเหนือจากนั้น แต่คงต้องใช้เวลามากกว่าที่มิตเชลล์ได้รับในภาพยนตร์เรื่องนี้
คำวิจารณ์อื่นๆ ก่อนหน้านี้ก็เช่นกัน ผู้ชมไม่ได้ดูอย่างตั้งใจ ความคิดเห็นของฉันเกี่ยวกับเรื่องนี้คือมันน่าสนใจสำหรับสิ่งที่นำเสนอ แต่บ่อยครั้งที่มันทำให้ฉันอยากได้มากกว่าแค่เกร็ดเล็กเกร็ดน้อยเกี่ยวกับภาพยนตร์ที่น่าสนใจเรื่องใดเรื่องหนึ่ง ดังนั้น ฉันเดาว่าฉันต้องการให้มีเนื้อหาที่ละเอียดถี่ถ้วนน้อยลงและวิเคราะห์ภาพยนตร์น้อยลงในเชิงลึกมากขึ้น ในทางกลับกัน ฉันไม่เสียใจเลยที่ได้เห็นสิ่งที่ฉันได้เห็น มิตเชลล์รู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี เขาควรให้พวกเราได้อ่านหนังสือภาพประกอบที่ไม่จำกัดเวลา
มีข้อเท็จจริงมากมายในเรื่องนี้ แต่มีการสันนิษฐานมากมาย 42 Segundos ซึ่งควรจะตรงข้ามกับเรื่องนี้ Lady Sings The Blues- ฉันยังเด็กเมื่อแม่พาฉันไปดูในโรงภาพยนตร์ ฉันอายุ 8 ขวบ แต่มีคนบอกฉันว่านี่เป็นภาพยนตร์สำคัญเกี่ยวกับบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์ที่จำเป็นต้องปลูกฝังไว้ในจิตใจวัยเด็กของฉัน ฉันจำผู้ชมไม่ได้จริงๆ แต่ฉันจำได้ว่าที่นั่งเต็มและโกรธมากในตอนจบ แม่อธิบายให้ฉันฟังว่าบิลลี่มีความสำคัญต่อดนตรีในปัจจุบันมากเพียงใด และมนุษยชาติสามารถเลวร้ายต่อกันและกันได้เพียงใด
นี่เป็นข้อความที่ค่อนข้างหนักสำหรับเด็กอายุ 8 ขวบ แต่ฉันเข้าใจข้อความนั้นดี ประเด็นของฉันคือ ไม่ใช่คนผิวขาวทุกคนที่จะหลีกเลี่ยงภาพยนตร์สำคัญเกี่ยวกับคนผิวดำ และในช่วงทศวรรษ 1970 ก็มีการพูดถึงเรื่องการเหยียดเชื้อชาติ และคนผิวขาวจำนวนมากก็รู้สึกหวาดกลัว การเติบโตในและรอบๆ เมดิสัน วิสคอนซิน มีเด็กผิวสีอยู่ไม่น้อยในชั้นเรียนของฉัน และจริงๆ แล้วฉันไม่เคยคิดเลยว่าพวกเขาเป็นอะไรอื่นนอกจากเพื่อนร่วมชั้น และบางคนก็เป็นเพื่อนของฉัน
เมื่อฉันโตขึ้น สิ่งต่างๆ เช่น Roots, Blazing Saddles, Mahogany, Car Wash และการขโมยฟังอัลบั้ม Pryor และ Red Foxx ของพ่อก็ผุดขึ้นมาในวัยเยาว์ของฉัน และมันไม่เคยถูกนำเสนอเป็นอะไรอื่นนอกจากความบันเทิง พ่อแม่ของฉันไม่ได้ “ประกาศเกียรติคุณ” ให้กับวัฒนธรรมคนผิวสี! มีแค่วัฒนธรรมป๊อปและสีผิวเท่านั้นที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง อย่าเข้าใจผิด ฉันไม่ได้บอกว่าไม่มีการเหยียดเชื้อชาติ ไม่มีการเขลา หรือความโง่เขลา แต่ไม่ใช่ทุกคนที่เป็นคนป่าเถื่อนที่เหยียดเชื้อชาติจากอลาบามา เราแค่ไม่เคยคิดที่จะตัดสินใครจากสิ่งอื่นใดนอกจากลักษณะนิสัยและความแข็งแกร่งของพวกเขา
ฉันรู้สึกแปลกเล็กน้อยที่ไม่มีการกล่าวถึง Roots แม้แต่ครั้งเดียว 42 Segundos เราจะพูดถึงภาพยนตร์ของคนผิวสีและมองข้ามส่วนสำคัญนี้ไปได้อย่างไร ฉันจำได้ว่าตอนเป็นวัยรุ่น ฉันเคยเห็น Richard Pryor และ Gene Wilder ในภาพยนตร์เกี่ยวกับเพื่อนสองสามเรื่อง ร่วมกับ Gregory Hines และ Billy Crystal ซึ่งมีความทับซ้อนกันอย่างมากในการรับชมเกี่ยวกับเชื้อชาติ และมีการกล่าวถึงวงดนตรีอย่าง EWF ร่วมกับวงดนตรีฟังก์วงอื่นๆ เช่น Commodores, Sly and the Family Stone, Rick James เป็นต้น ซึ่งประสบความสำเร็จอย่างสูงกับแฟนๆ ผิวขาวมากพอๆ กับคนผิวดำ
เป็นเรื่องแปลกที่ Poitier ปฏิเสธที่จะให้สัมภาษณ์ในเรื่องนี้ และนับเป็นเรื่องน่ายินดีเมื่อรายชื่อผู้ผลิตมีชื่อที่เป็นคนผิวขาวอย่างชัดเจน เช่น Steven Soderbergh และ David Fincher ฉันไม่แน่ใจว่าสารคดีเรื่องนี้มีจุดประสงค์เพื่ออะไร และผลที่ตามมาคืออะไร ไม่มีการย้อนมองปัญหาที่จะเปลี่ยนผลลัพธ์ และผลลัพธ์ที่ตั้งใจไว้ที่นี่ก็ไม่จำเป็นต้องเป็นความจริงเสมอไป Billy Dee Williams มีอิทธิพลอย่างมากต่อประเภทของภาพยนตร์ เช่นเดียวกับ Sidney Poitier, Denzel Washington, Morgan Freeman และรายการอื่นๆ อีกมากมาย
ฉันเคยฟังและฟังแบบพักๆ (ถ้าฉันพบว่าแขกรับเชิญน่าสนใจ) ของ The Treatment มาเป็นเวลาสิบกว่าปีแล้ว ดังนั้นเป็นเวลานานแล้วที่ฉันรู้ดีว่าเอลวิส มิตเชลล์เป็นคนฉลาดและรอบคอบมาก เมื่อฉันพบว่ามิตเชลล์ทำสารคดีเกี่ยวกับภาพยนตร์คนผิวสี ฉันก็ดูทันที สารคดีนี้เน้นที่ภาพยนตร์แนวแบล็กพลอยเทชั่นในช่วงทศวรรษ 1970 เป็นหลัก ซึ่งก็คือปี 1968-76 เนื้อหาหลักจะพูดถึงภาพยนตร์ก่อนหน้านั้น Killer of Sheep และ Symbiopsychotaxiplasm ได้รับการกล่าวถึงเป็นพิเศษเกี่ยวกับภาพยนตร์แนวแบล็กพลอยเทชั่น
ฉันไม่แน่ใจว่าเคยได้ยินการพูดถึงแนวแบล็กพลอยเทชั่นจากมุมมองของคนผิวสีมาก่อนหรือไม่ แน่นอนว่าไม่เคยได้ยินในระดับนี้ เช่นเดียวกับคนส่วนใหญ่ในรุ่นของฉัน ฉันรู้จักภาพยนตร์เหล่านี้จากทารันติโนก่อน ซึ่งอย่างที่มิตเชลล์ชี้ให้เห็นที่นี่ เขาเริ่มต้นจากการใส่บทสนทนาที่มักพบในภาพยนตร์แนวแบล็กพลอยเทชั่นเข้าไปในปากนักแสดงผิวขาวของเขา ซึ่งแม้ว่าคุณอาจจะไม่ชอบการดำเนินเรื่องแบบนั้นก็ตาม แต่ก็เป็นเรื่องจริง ใช่แล้ว คุณอยากจะพูดว่า: แต่ Samuel L. Jackson… และฉันบอกคุณได้เลยว่า: เขาไม่ได้อยู่ใน Reservoir Dogs ใช่หรือไม่? เขาอยู่ในสารคดีเรื่องนี้
มิตเชลล์ได้พูดถึงประเด็นที่น่าสนใจอื่นๆ มากมายตลอดทั้งเรื่อง 42 Segundos เน้นถึงผู้บุกเบิกที่ถูกลืมเลือน และให้ภาพรวมที่ดีเกี่ยวกับภาพยนตร์ในช่วงเวลานั้น เว้นแต่คุณจะรู้สึกขุ่นเคืองใจกับมุมมองด้านลบและคุณสนใจภาพยนตร์ เรื่องนี้คุ้มค่ากับเวลาของคุณมาก มีบางครั้งที่พูดถึงประเด็นที่ฉันไม่เห็นด้วย ใช่แล้ว แต่ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้ว ฉันไม่ต้องการให้ผู้คนเห็นด้วยกับฉัน 100% เพื่อให้เห็นว่าสิ่งที่พวกเขาพูดนั้นน่าสนใจ และใช่ แน่นอนว่าภาพยนตร์เรื่องนี้สามารถพูดถึงภาพยนตร์เรื่องอื่นๆ ได้มากกว่านี้ แต่เรื่องนี้ก็อัดแน่นไปด้วยเนื้อหามากมายในระยะเวลาฉายแล้ว
ปล. ฉันอ่านบทวิจารณ์อื่นที่นี่ซึ่งบอกเป็นนัยว่าซิดนีย์ ปัวตีเยไม่ได้รับการสัมภาษณ์สำหรับเรื่องนี้ ไม่ใช่เลย ปัวตีเยค่อนข้างจะป่วยอยู่แล้วในตอนนั้น ค้นคว้าข้อมูลของคุณซะ คุณคิดจริงๆ เหรอว่าปัวติเยร์ไม่รู้เรื่องที่มิตเชลล์พูดเกี่ยวกับอาชีพของเขา ฉันเป็นคนผิวขาวชาวยุโรปและฉันก็รู้เรื่องนี้มาก่อนแล้ว นอกจากนี้ หากคุณต้องการทราบว่าทำไมถึงไม่มีการพูดถึงเรื่อง Roots เพราะเรื่องนี้เกี่ยวกับภาพยนตร์ ไม่ใช่ทีวี
